What hurts the most
Was being so close
And having so much to say
And watching you walk away
And never knowing
What could've been
And not seeing that loving you
Is what I was trying to do

- Rascal Flatts

Louis wist niet hoeveel tijd voorbij was gegaan toen hij uiteindelijk opstond. Hij stretchte zijn pijnlijke gewrichten en zijn rug. De violist had al lang niemand meer gehoord op de gang, misschien was de kust veilig of misschien stond hem een spervuur aan vragen op te wachten.
Hoe dan ook, zijn rustloze energie kwam terug en stuwde hem verder. Hij moest Thunder opbergen en naar huis gaan. Hij kon hier niet voor eeuwig blijven.
Voorzichtig deed hij de deur op een kier. De gang was verlaten en de lichten waren uit.
"Thank God," fluisterde hij.
Hij liep stil naar de backstage waar hij zijn lege vioolkoffer terugvond. Stil legde hij Thunder erin en klikte hem dicht. Deze keer zou hij hem meenemen naar huis, zodat hij de Bruch morgenochtend meteen zou kunnen oefenen - voor het geval hij een tweede kans kreeg om hem te brengen -.
Louis zuchtte. Hij hoopte erop, maar hij was er helemaal niet zeker van. Hij had geijsbeerd in dat kamertje, maar hij was niet zeker dat hij ooit terug op het podium in Barbican zou staan. Maar repeteren was iets waar hij zeker van was dat hij het kon.

Louis' hart stond, telkens hij een hoek omsloeg, even stil. Maar er was niemand te zien in de backstage of in de gangen die naar de lobby liepen. Hij hield zijn hoofd naar beneden en hoopte dat iedereen al naar huis was, zodat hij ongemerkt kon verdwijnen.
Laat de lobby alsjeblieft leeg zijn, dacht hij toen hij dichter bij de deur kwam. Laat het alsjeblieft groot, leeg en donker zijn.
Zijn hand reikte naar de deur om hem open te duwen, toen hij stemmen opmerkte. Twee stemmen die hem heel bekend in de oren klonken. De ene gromde als een donder in de verte, laag en vastbesloten. Het was de tweede keer deze avond dat hij die stem hoorde door een deur. De andere was hoger en leek erg op die van hem. Hij stopte.
"Ik kan niet zeggen dat het niet onvergetelijk was. Het is niets voor mijn zoon om een saai concert gegeven." Zijn moeder was aan het woord. Ze probeerde opgewekt te klinken voor Harry, dat hoorde Louis, maar het klonk geforceerd. Hij herkende het omdat hij wist dat hij soms ook zo sprak.
"Louis is alles behalve vergetelijk." zei Harry zacht. Voorzichtig. Er zat een verdedigend randje aan, realiseerde Louis zich. Het was iets wat hij niet vaak hoorde toen ze samen waren.
"De Bruch was een goede keuze voor hem," ging Jay verder. "Wat je hem echt niet wil geven is een diep stuk, weet je. Hij heeft het moeilijk met emoties tonen tijdens het spelen. Hij heeft dat deel nooit echt onder de knie gehad, vrees ik." Ze lachte ruw en ging nog iets zeggen, maar ze stopte zichzelf. "Taggie, Petey!" riep ze. Louis sloot zijn ogen terwijl ze de Diversey-Petersheims een beetje te enthousiast begroette.
Er waren andere deuren waar hij door kon glippen. Hij dacht even om langs daar te verdwijnen.
"Oh Jay," zei één van hen. Louis wist niet welke van de twee het juist was; hij kende hen niet goed genoeg. "Heb je Louis al gezien? De arme schat."
"Het was verschrikkelijk," zei de andere. "Ik voel me zo slecht voor hem."
"Ik ben er zeker van dat hij in orde is." antwoordde Jay luchtig. Ze praatte te snel en probeerde om Louis' wanhopige daad te verbergen met een paar lichte woorden. Alsof hij een soort gat in haar muur was, waar ze beschaamd over was en ze even afstand van moest nemen. "Hij is altijd al impulsief gewest," zei ze. "Altijd al een beetje een dramaqueen, zeker toen hij jonger was." zuchtte ze en Louis wist dat ze haar schouders ophaalde. Ze giechelde kort. "Het enige deel van een solocarrière dat hij echt onder de knie heeft, is een diva zijn." Louis adem stokte toen hij de andere ongemakkelijk hoorde lachen, maar niet van Harry. Misschien was hij weggegaan.
Louis leunde zijn voorhoofd tegen de deur. Zijn kraag verstikte hem bijna en zweet verzamelde zich onder zijn oksels. Mam, gromde hij in zijn gedachten, laat het gewoon.
"Maar hij heeft zoveel talent, uw zoon." zei Petey of Taggie. Ze denken waarschijnlijk dat ze dat wil horen. "We weten allemaal hoeveel talent hij heeft."
"Laten we ook eerlijk zijn," antwoordde Jay lief. "Hij is niet gemaakt voor dit soort dingen. Hij heeft dat beetje extra niet. Weet je wat ik bedoel? De X-factor. Ik ben bang dat na die misleidende Dvořák de mensen niet helemaal eerlijk met hem zijn geweest. Ze vragen dingen van hem die hij hen niet kan geven. Als zijn moeder is het dat wat mij zorgen baart."
"Wel..." Louis hoorde dat de andere vrouwen niet wisten hoe ze daarop moesten reageren. Zijn moeder glimlachte waarschijnlijk naar hen. Ze wilde zeker niet partijdig overkomen, zeker niet rond mensen die in die industrie zaten en ook privé niet. Ze zou het nooit echt voor hem opnemen. Ze is nooit gewoon trots op mij. Nee. Er is altijd wel kritiek.
"Hij is niet zoals Harry hier." zei Jay met haar vrolijke, neppe stem. "Jij bent als een ster geboren. Je bekoorde mensen al vanuit je wieg, neem ik aan. Niet iedereen kan zo zijn; ik haat moeders die denken dat hun kinderen zo speciaal zijn. Nee, Louis is altijd al een beetje te serieus geweest, een beetje te hard." Louis hoorde Harry zijn keel schrapen. (Dus hij was er nog.)
"Hij is hard voor zichzelf." Louis adem stokte en zijn hart ging sneller slaan. Harry was daar nog, juist aan de andere kant van deze deur. Ik hou van je, babe. God, Ik wil... Louis beet op zijn lip om niets luidop te zeggen. Hij was nog steeds bang en het beeld van Florian's hand in Harry's nek flitste terug op zijn netvlies.
"Hmm?" vroeg Jay. Haar stem klonk skeptisch.
"Hij is ongelooflijk hard voor zichzelf," zei Harry. "En, uhm, persoonlijk," Hij schraapte zijn keel. "Persoonlijk denk ik dat iedereen die Louis al aandachtig geobserveerd heeft, gezien heeft dat de Dvořák geen misleiding was. Het was meer een wonderbaarlijk voorproefje van hoe goed hij wel niet zou kunnen worden, als hij de juiste steun zou krijgen. Hij is al geweldig. Ik denk gewoon dat hij soms wat hulp nodig heeft om dat voor zichzelf in te zien."
Het was stil en Louis' hoofd draaide. Hij voelde zich alsof hij elk moment kon gaan zweven.
"Laten we een beetje realistisch blijven..."
"Ik ben realistisch," Harry hield voet bij stuk. Zijn stem was ruw, lager en veel zelfverzekerder dan normaal. Louis voelde een rilling over zijn rug lopen; het leek op hoe hij tegen hem gesproken had na hun eerste optreden van Don Juan. "Je doet net alsof wat je nu zegt nuchterheid is, je zegt dit omdat je je reputatie wil redden, Jay, maar in tussentijd negeer je wat het belangrijkst is. Louis is speciaal. Hij is een muzikant van wereldklasse. Dat is de werkelijkheid. Hij is geweldig. God, als je denkt dat je zoon niet capabel is om emoties uit te drukken, ken je hem niet zo goed als je denkt." Daarna stapte hij de lobby uit, zijn voeten stampten zo luid op de rode loper dat Louis het kon horen. Louis' hand trilde tegen het hout van de deur. Zijn lichaam voelde sterk en zwak tegelijkertijd. Zenuwen gierden door zijn lichaam en zijn hoofd deed pijn. Hij was emotioneel helemaal leeg, hij wilde op de grond neerzakken en huilen. Harry Styles...

Louis hoorde gefluister uit de lobby komen, zijn moeder, Taggie en Petey hadden het over Harry's uitbarsting. Ze praatten te stil om te kunnen horen. Hij sloot hun stemmen buiten en herinnerde zich iets wat Harry ooit bij hem thuis had gezegd, net voor hij wegging. Louis had zich toen gefocust op een zwarte plek op de arm van zijn sofa, hij kon Harry toen niet aankijken. Het leek voor hem toen belangrijker om te weten te komen of hij Guinness of Pepsi had gemorst. Hij kon zich Harry's gezicht niet voorstellen toen hij het zei, maar nu kwamen zijn woorden wel bij hem binnen.
"Ik wilde.... Ik wilde altijd aan jouw kant staan."
Louis had dat gehoord en zich afgevraagd wat het echt betekende. Hoe kon Harry dat willen als hij naar de andere kant van het continent ging verhuizen?
"En hoe hard ik ook probeer, je wilt me daar niet."
Maar dat was net gebeurt, dat wat Harry toen bedoelde. Harry zou altijd aan Louis' zijde staan. Altijd. Louis snapte het eindelijk.
"Hij dacht dat ik in zijn plaats gekozen had." fluisterde hij tegen zichzelf. "Hij dacht dat ik hem niet in Londen wou."
Fuck

Afspeellijst
+ Rascal Flatts - What hurts the most

Let me know what you think!

Greetz Translator

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen