Hoi, hier weer een nachtelijke observatie/stream of consciousness/reeks van gedachten die ik moest opschrijven (misschien dat ik dit soort stukjes "middernachtgedachten" ga noemen, maar daar ben ik nog niet over uit).
Voelen jullie je ook weleens geweldig en kut tegelijkertijd? Of zijn er dingen die jullie tegelijkertijd geweldig en kut vinden (zoals het plaatje hierboven, dat vind ik zowel hoopvol als deprimerend, afhankelijk van hoe je het opvat en in welke bui je ernaar kijkt)? Let me know, eventueel, als je wilt (:

Op sommige momenten vind ik het heerlijk dat ik twintig minuten fietsen bij de stad vandaan woon, niet alleen omdat dat over het algemeen de enige vorm van lichaamsbeweging is die ik krijg. De voornaamste momenten dat ik dat fijn vind zijn die zeldzame keren dat ik uitga. Je zou denken dat je dan juist zo dichtbij mogelijk wilt wonen, maar ik vind het over het algemeen heerlijk om na een avond in warme, benauwde ruimtes vol met mensen af te koelen in de buitenlucht. Die twintig minuten ben ik nog vol energie van de avond, maar heb ik even de tijd voor mezelf om rustig te worden. Ik fiets de maar al te bekende weg door de stad waar ik zoveel van hou en vind in aangeschoten toestand alles meestal mooi, ook vooral de verkeerslichten, die meestal oranje knipperen op zulke tijdstippen van de nacht.

Vannacht sneeuwde het toen ik terugfietste en hoewel de vlokken soms bijna pijn deden van de kou op mijn gezicht, was het ook gewoon heel mooi om te zien, en was de kou aangenaam welkom. Ik voelde me een combinatie van extatisch en somber, zoals ik dat wel vaker heb. Ik heb nogal de neiging me kut te voelen wanneer ik na een gezellige avond opeens weer alleen ben. Altijd weer. Hoewel een deel van mij niet van drukte houdt en met mensen omgaan vermoeiend vindt, krijgt een ander deel van mij hiervan enorme energie, wat misschien ook de reden is dat ik altijd het gevoel heb dat ik wakker word wanneer anderen moe beginnen te worden en dat ik meestal als een van de laatste mensen wegga op feestjes (of misschien komt dat gewoon doordat ik een avondmens met slaapproblemen ben).

Ik ging nooit echt veel om met mensen die veel uitgaan, omdat het type mensen waar ik van nature naartoe trek niet echt zo is, waardoor ik zelf ook nooit veel uitging, maar het voelt toch een beetje of ik daarin iets heb gemist en ik het misschien gewoon vaker zou willen doen, dus grijp ik de laatste tijd toch wat vaker mogelijkheden aan, wat inhoudt dat ik meestal along-tag met mensen van mijn studievereniging. Zeker nu het laatste halve jaar van mijn bachelor is aangebroken, probeer ik nog af en toe iets mee te pikken van het deel van het studentenleven dat ik niet écht heb meegemaakt. Eigenlijk heb ik ontdekt dat ik uitgaan hartstikke leuk vind, met als theorie dat dat komt omdat ik het juist zo weinig doe en ik me dan elke keer voorneem dat het geweldig wordt. Of misschien ook vooral omdat ik heel erg van dansen en meezingen met muziek hou en dit soort avonden mij het ultieme ‘in het moment zijn’-gevoel geven waar ik zo van hou. Of omdat ik niks me op zulke momenten even iets kan schelen. Alcohol en goede atmosfeer schakelen de mechanismen in mijn hoofd die ervoor zorgen dat ik terughoudend ben en veel te veel over alles nadenk uit. En ik weet dat dat niet heel gezond is, maar iedereen doet het en de meeste mensen zijn daarin veel erger dan ik.

Ik mocht van mezelf drinken omdat het Valentijnsdag was en ik 21 en nog altijd ontzettend single ben, met een liefdesleven dat op wat er twee maanden geleden en van de zomer gebeurd is na vrijwel afwezig is, wat ik een goedgenoege reden vond. Ik heb mezelf niet bepaald misdragen vanavond en was dan ook sowieso niet meer dan een beetje aangeschoten. Maar de gedachten erachter waren misschien niet de beste ideeën: ik wilde niks voelen en tegelijkertijd wilde ik alles voelen, mezelf verdrinken in emoties.



Ik heb ontdekt dat ik de jongen met wie ik inmiddels zo’n twee maanden geleden een keer gedate heb misschien toch wel leuk vind. En dat is ontzettend stom, omdat ik weet dat het niks tussen ons zou kunnen worden en omdat we het daar in principe al over eens waren. Dus ik probeer vooral ook cool te doen, en tegelijkertijd hem soms enigszins uit te testen. Maar terwijl hij twee weken geleden op een avond uit nog enigszins flirterig op te vatten overkwam, heb ik vanavond weinig met hem gepraat behalve toen we naar huis gingen en het eerste stuk samen fietsten. Misschien had ik het wel tegen hem willen zeggen, gewoon om het eruit te gooien. Dat ik voor die keer dat we zoenden eigenlijk nooit zo over hem had gedacht en dat ik het eigenlijk best nog eens had willen proberen, gewoon om te weten hoe het dan zou zijn, op een moment dat ik er met mijn hoofd wat meer bij was en het vanuit mij zou komen.
Natuurlijk heb ik dat niet tegen hem gezegd. Ik voelde vanavond dat er niks tussen ons was, dat hij toch niet meer geïnteresseerd was, en dat is prima en kut tegelijkertijd, zoals zoveel dingen dat zijn.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen