Foto bij Scar 16

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
‘Het komt wel weer goed,’ beloof ik haar en ze kijkt me haast gekweld aan, maar knikt dan en wendt haar blik af.
‘Ik hoop het,' verzucht ze. 'Ik wil gewoon weer kunnen werken. Ik kan niet goed niks doen.’ Ze zucht opnieuw en gaat verontwaardigd verder, alsof ze er zeker van wil zijn dat ik haar geloof. 'Ik meen het. Ik... ik word er gewoon echt zó rusteloos van.'
'Ik weet het,' probeer ik haar zachtjes gerust te stellen.
En ik wil iets voor haar doen. Ik wil al haar problemen voor haar kunnen oplossen. Maar dat kan ik niet. En ik zou dat niet eens zo graag moeten willen.

Vandaag, een paar weken later, was de eerste dag dat Paige weer kon komen werken en - mijn god - wat ben ik daar blij mee, want tijdens haar afwezigheid moest ik mij bezig houden met de administratie en zo ongeveer alles wat ik haat. Maar zelf was ze nog veel blijer dat ze weer aan de slag kon. Dat weet ik zeker.
Het heeft meer dan drie weken geduurd voordat ze weer mocht werken en zelfs nu nog loopt ze een klein beetje mank. Het kan niet anders dan dat het nog altijd pijn doet, maar zelfs als het haar echt stoort, laat ze het niet merken.
Voor een eerste werkdag na een maand ziekteverlof, was het niet bepaald rustig. Eerst kregen we een melding binnen van een man onder invloed van drugs die schreeuwend door de straten wankelde terwijl hij antisemitische kreten uitriep, dus die moesten we eerst naar het bureau brengen. Toen we daarna een bezoekje moesten brengen aan een vrouw in een achterbuurt met betrekking tot mogelijke informatie over een recentelijke roofoverval, weigerde ze rustig mee te komen naar het bureau voor ondervraging. Toen we haar mee probeerden te nemen en ik haar arm vastpakte, riep ze brand en moord en verkrachting, zo hard dat het een hele hoop publiek aantrok. Ik was zo geschrokken van haar poging mij ertoe te zetten haar los te laten, dat ik het nog deed ook. Ze rende weg en pas na een uur vonden we haar weer, ergens in een steegje, een lege heroïnespuit nog stekend uit haar onderarm. Om er nog een schepje bovenop te doen, eindigde de werkdag met een verwarde man die naakt een donutzaak binnenrende, bazelend over een samenspanning tussen aliens en Bigfoot.
Ondanks dat we nu klaar zijn, ziet Paige eruit alsof ze nog jaren bezig zou kunnen zijn. En hoewel zij er overheen lijkt te zijn, blijf ik voor me zien hoe ze aangereden wordt. En elke keer als we op een patrouille afgesneden worden of een een abrupte stop moeten maken door een onverwachte beweging van een andere auto.
Het slaat nergens op, maar toch ben ik doodsbang dat ze weer in een auto-ongeluk terechtkomt. En dat ziet zij. Want mensen zijn geen herfstbladeren, regendruppels of sneeuwvlokken. Mensen zien er niet mooi uit als ze vallen. Dus ziet ze het iedere keer wanneer het minste of geringste mis dreigt te gaan. En alsof ze aan mijn blik af kan lezen dat ik niet wil dat het haar opvalt, zegt ze er niets van, net als ik.
Wanneer de werkdag op zijn einde loopt en we weer op het bureau zijn, ben ik zelf eigenlijk maar wat blij dat we klaar zijn. We lopen het bureau uit, naar onze auto’s, die naast elkaar geparkeerd staan.
Ik zie dat ze haar autosleutels al in haar hand heeft, maar niet nonchalant. Ze heeft ze vast als een wapen. Ik had wel vaker gehoord dat mensen dat deden, maar eigenlijk was het me nog nooit opgevallen. Toch lijkt ze niet zenuwachtig, niet alsof ze voelt dat er gevaar dreigt, maar eerder alsof het een routine is, iets wat ze altijd doet, ongeacht de situatie. Zelfs al weet ik dat het een gewoonte is, voelt het pijnlijk, alsof ze denkt zichzelf tegen iets te moeten verdedigen als ik erbij ben.
Maar ik kan moeilijk tegen haar zeggen dat ik haar zal proberen te beschermen, wat er ook gebeurt, wat er ook in haar verleden gebeurd is - want dat klinkt waarschijnlijk in het echt nog erger dan in mijn hoofd. Zelfs als een politieagent het zegt.
‘Paige?’ zeg ik dan en ze kijkt naar me om, een wenkbrauw opgetrokken.
‘Ja?’
Opeens voel ik me zenuwachtig, met klamme handen en het gevoel dat zodra ik iets ga zeggen, ik zal stotteren. Waarom dit nou weer? Een aantal jaar geleden deed ik dit haast dagelijks met onbekende vrouwen die zo seriemoordenaars zouden kunnen zijn, zonder te twijfelen. Maar - om eerlijk te zijn - is wie ik toen was niet iemand waar ik nu trots op ben.
‘Zou je,’ begin ik en maak een vreemd handgebaar dat geen ander nut heeft dan laten zien dat ik een nerveuze idioot ben,’ misschien vanavond met mij uit eten willen?’
Ze trekt haar wenkbrauwen op, kijkt haast geamuseerd.
‘Een date?’ vraagt ze. Ze klinkt bijna van haar stuk gebracht.
Weer maak ik een vreemde beweging met mijn hand. Waar ben ik in godsnaam mee bezig?
‘Een diner,' verduidelijk mijzelf en even lijk ik me herpakt te hebben,’ op mijn kosten, om te vieren dat je weer aan het werk kan.’
Ze glimlacht.
‘Oké,’ zegt ze en ik moet mij met al mijn kracht ervan weerhouden om niet opgelucht al mijn adem te laten ontsnappen.
‘Is het goed als ik je om half zeven ophaal?’ vraag ik en ze knikt.
‘Dan zie ik je dan,’ maak ik het officieel en open mijn auto.
‘Wacht,’ stopt ze me, haar stem een octaven hoger dan normaal - of misschien beeld ik me dat gewoon in. 'Wat moet ik aan?’
Ik grijns kort, scheef. ‘Trek maar aan wat je het liefst aan hebt.’
Ik ben wel benieuwd wat haar stijl precies is, naast het politie-uniform, ook al draagt ze haar badge met zoveel trots dat ik vermoed dat ze het het liefst voor de rest van haar leven aan zou willen houden.
Ze kijkt me quasi-geïrriteerd aan, duidelijk niet tevreden met mijn antwoord, maar ze laat het dan toch van zich afglijden.
‘Oké. Ik zal tot die tijd gewoon proberen niet aangereden te worden.’
Als ik er niet zo bang voor was, zou ik gelachen hebben.

Reacties (3)

  • MissEL

    Die naakte man die een donut zaak binnen rende pratend over een samenzwering tussen aliens en Bigfoot 😂

    1 jaar geleden
  • MissEL

    Ahhhh, ze zijn zo schattig samen! 😍🤩

    1 jaar geleden
  • BethGoes

    Aha! Zo kwamen ze dus op die date terecht....







    Ik had dit hoofdstuk over het hoofd gezien en toen las ik dus gisteren hoofdstuk 17 en toen dacht ik: hoe komen ze hier? En nu eh weet ik het....(baby)

    Leuk om te weten. I know.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen