Quote of the chapter: Nothing worth having comes easy
©Aya

Het is vandaag zaterdag, de tijd vliegt echt snel. Ik heb sinds woensdag aan een origineel en opvallend idee gedacht. Ik heb eindelijk hét idee, namelijk iets heel groots. Ik heb met mijn ouders besproken over waar ik mee aan zal doen en wat mijn idee is. Gelukkig hielden mijn ouders me niet tegen. Normaal zouden ze zeggen dat ik me alleen aan school moet werken. ‘Je moet leren,’ of ‘Pas als je al je huiswerk hebt gemaakt.’ Dankbaar hebben ze begrip voor hoeveel One Direction voor mij betekend en dat ik z’n mooie kans niet kan missen.
Bij het ontbijt vraag ik aan mijn moeder of ze met mij mee wilt naar de stad, langs een drukkerij. Ja! een deel van mijn plan is om iets groots te bedrukken. Het andere deel is dat zo dadelijk mijn vader en de twins mijn kamer halfleeg gaan halen. Mijn moeder vindt het goed en stelt het voor om daar heen te gaan fietsen. Ik eet mijn cornflakes snel op. Leg het vieze kom in de vaatwasser en loop met mijn moeder mee naar de schuur toe. Ik haal mijn fiets van het slot af en samen met mijn moeder fietsen we naar de stad toe. Het is vandaag 27 graden, maar gelukkig met wind is het niet vies warm. Na een klein 10 minuutjes benaderen we het drukke binnenstad van São Paulo. Geïrriteerd zucht ik als ik zie hoe druk het nu al is. Maar goed ik sleep mezelf er wel door heen, alles voor “The big game”. The price is something you will never forget, moedig ik mezelf aan. Met mijn fiets in mijn handen loop ik naar de drukkerij waar ik regelmatig naar toe ga voor school. Ik laat mijn fiets tegen de etalage leunen, zet het op slot en loop naar binnen met mijn moeder achter mij aan. Glimlacht loop ik naar de toonbank toe. ‘Bom dia, como que posso ajudá-lo,’ de man achter de toonbank vraagt waarmee hij mij kan helpen. Ik pak mijn usb-stick uit mijn handtas. ‘Eu tenho uma colagem que eu gosto grande quer impressa.’ Die man kijkt me raar aan. ‘Quão grande é grande?’ ik geef mezelf een handpalm, zo dom hij weet natuurlijk niet wat ik bedoel met groot. Ik geef hem de maat door en vraag nog snel achteraan of ik het einde van de middag kan ophalen. Hij kijkt wel moeilijk maar checkt het schema van vandaag om te kijken of het gaat lukken. ‘Você tem sorte, você pode apenas antes de fecharmos.’ Opgelucht zegt hij dat het kan. Ik betaal al vooraf voor de bedrukking en happy loop ik weer naar buiten. Oké wat nu? Mijn moeder stelt voor om nog een rondje te maken in de stad, misschien dat ik een leuke outfit kan scoren.
Moe lig ik op mijn bed dat nu in de schuur staat. Ja, in de schuur je leest het goed. Mijn vader en de tweeling hebben bijna al mijn meubels uit mijn kamer gehaald. Omdat mijn bed in de schuur staat ben ik serieus niet verder gekomen dan de schuur. Ik heb urenlang in de stad gelopen met mijn moeder. Ik weet dat ik zo meteen om kwart voor vijf weer naar de stad moet. Zoveel zin heb ik niet, maar doe het toch, zoals ik eerder zij alles voor the big game. Met heel veel tegenzin sta ik op en ga met de auto naar de stad op. Waarom nu opeens met de auto? Nou simpel ik moet een grote rol mee naar huis vervoeren en dat gaat niet zo makkelijk met de fiets. Als afgesproken sta ik bij de toonbank om kwart voor vijf.
Ik begroet de man weer die ik eerder vandaag heb gezien. Ik meld dat ik mijn bedrukking kom ophalen. Ik kon het niet laten en zeg dat mijn naam Stypayhorlikson. Wat hem natuurlijk raar laat kijken. ‘Brincadeira, quer dizer Sanchez,’ zeg ik. Hij kijk me een beetje scheef aan en gebaart dat ik mee moet lopen. Ik huppel vrolijk achter hem aan en kan niet wachten om het resultaat te zien. Popel neem ik de enorme rol mee in de auto. Gelukkig past het net in de auto. Zingend zit ik weer achter het stuur ‘So get out, get out, get out of my head. Ik zie via mijn ooghoek dat mensen me raar aankijken omdat, ik fanatiek aan het zingen ben. Ik trek er niks van aan en ga gewoon door. Als ik thuis ben sleep ik dat enorme rol naar boven. Blij roep ik mijn moeder dat ze naar boven kan komen, zodat we samen naar de collage kunnen kijken die ik heb gemaakt met allemaal One Direction foto’s van afgelopen 4 jaar naast elkaar.
Ik rol een stukje van de rol op de grond en ik begon al te grijzen. Mijn moeder maakt een goedkeurend geluid. Ik ga weer rechtop staan en knuffel haar zo hard dat haar hoofd er bijna vanaf plopt. Lachend laat ik haar weer los en ren naar beneden en pak de benodigde spullen uit de schuur. Onderweg kom ik mijn vader tegen die ik mee sleur naar boven. ‘Let start!’ zeg ik enthousiast. Ik smeer de vieze klodder behanglijm op het grote doek, daarna overhandig een deel aan mijn vader die al op een trapje staat en beplakt het tegen de muur aan.
Na een aantal uren, kijk ik te vrede naar het eindresultaat. Ik sla uitgeput mijn armen om mijn vader heen. Samen ruimen we de restjes op.
Eenmaal beneden besef ik hoeveel honger ik eindelijk wel niet heb. Ik heb ook geen idee hoe laat het is. Sloffend loop ik de keuken in, warm twee borden met eten op voor mijn vader en ik. Vermoeid kauw ik mijn eten op, ruim daarna de borden op, maak me klaar om naar bed te gaan. In mijn slaapkamer glimlach ik weer tevreden hoe het er nu uitziet, maar besef dat mijn bed beneden zit en loop zuchtend naar de schuur toe. Ik trek de dekens over mijn heen, sluit vermoeit mijn ogen en glimlachend val ik in slaap.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen