Foto bij H.71.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
‘Natuurlijk gaat ze me achterna komen. Dat is logisch. En als jij er bent, vermoord ze jou ook. Ze heeft haar éígen... haar eigen dóchter vermoord om mij te straffen. Wie zegt dat ze bij jou niet hetzelfde zal doen? Evan... ze is gestoord. Ze zal alles doen om wraak te nemen; zelfs als ze er zelf door ten onder gaaf.’
Hij trekt me tegen zich aan, alsof hij hoopt me zo over te halen.
‘Maak je nou maar geen zorgen om mij.’ mompelt hij in mijn haar.
Ik begint te huilen, zonder geluid; alleen ik die opgesloten zit met mijn pijn en tranen.
‘Al mijn veiligheid is weg, Evan. En jij bent het enige wat ik nog over heb’, ik druk me dichter tegen hem aan,’ Ik kan jouw leven niet riskeren.’

Evan kijkt me weer aan, mijn hoofd in zijn handen.
‘Ik ga nergens heen. Ik blijf bij jou.’ vertelt hij me onverbiddelijk.
Ik slik even en knik dan, geef de strijd op.
Ik smelt haast in zijn handen.
‘Oké.’ zeg ik ademloos.
Voor een moment sta ik op het punt om weg te kijken, maar ik kan het niet, of misschien wil ik het helemaal niet, dus ik blijf hem aankijken en hij mij.
Maar dan herinner ik me dat hij in gevaar is, dat hij weg moet, en met een hand op zijn borst duw ik hem terug, draai me weg.
‘Jij bent het enige wat mij nog kan schelen. Evan... alsjeblieft. Je moet gaan. Maakt niet uit waar. Als dit allemaal achter de rug is, als ik... als ik dit overleef, vind ik je wel.’ zeg ik zachtjes en mijn handen trillen, het klinkt verschrikkelijk eng om het over de mogelijkheid te hebben dat ik dood zal gaan.
Hij laat voorzichtig zijn vingertoppen over mijn bovenarm glijden.
‘Doe dit nou niet alleen’, fluistert hij en ik huiver bijna van alleen al het geluid van zijn stem,’ Hou op met iedereen die dichtbij komt wegduwen.’
Ik sluit mijn ogen, haal bevend adem.
‘Ik wil jou niet ook kwijtraken. Niet zoals Ammay. Dat kan ik niet. Dat kan ik echt niet.’ stoot ik uit en bijt op mijn lip om niet te huilen.
‘Dan hebben we een probleem, want voor mij geld hetzelfde.’ murmelt hij en stapt iets dichterbij, waardoor ik scherp inadem.
Ik schud verward met mijn hoofd, kijk hem vanuit mijn half weggedraaide positie aan.
‘Waarom kan jou mijn welzijn überhaupt schelen?’ breng ik uit en ik voel me heel zeurderig, overbodig, irritant.
Ik ben het niet gewend dat mensen bezorgd zijn over mij.
Zijn ogen lijken om de een of andere rede donkerder te worden, maar niet op een duistere, enge manier; eerder intens.
‘Omdat je op een dag mijn leven binnenkwam en ik niet meer wist hoe ik moest blijven leven zonder jou.’ zegt hij haast verlangend.
Voor ik het door heb trekt hij mij naar zich toe en kust me.
En ineens gaat elk liefdesliedje over ons.
Ik kies voor hem.
Ik zal altijd voor hem kiezen, zonder pauze, zonder twijfel, zonder een hartslag van onzekerheid.
Ik kies voor hem.
Altijd.
Zijn handen cirkelen om mijn middel en ik leg de mijne op zijn schouders.
Hij buigt iets naar achter en ik bijt op mijn onderlip.
'Gaat het iets uitmaken als ik weer zeg dat je moet onderduiken?' vraag ik zachtjes.
'Nee.' antwoordt hij en drukt weer zijn lippen op de mijne.
Mijn handen liggen in zijn nek en het verbaast me dat ze niet trillen, dat ik dit durf.
Hij drukt mij met zijn armen om mijn middel geslagen tegen zich aan en het voelt alsof alles niet meer zo donker is nu dat hij zo dicht bij me is, alsof het dan minder pijn hoeft te doen.
En ik weet dat ik dit niet zou moeten doen, dat ik me weer zorgen zou moeten maken over Ammay en mijn moeder en het gevaar dat er dreigt, maar ik wil het niet.
Niet nu.
Niet nu zijn lippen zo perfect op de mijne lijken te passen.
Op dit moment wil ik bij Evan zijn en de rest voor heel, heel even vergeten.
Dan haalt hij zijn mond even van de mijne en legt zijn voorhoofd tegen die van mij.
'Jouw strijd is mijn strijd, oké? We doen dit samen.'
Ik slik en knik dan zachtjes.
'Oké.' adem ik.

Reacties (4)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven.

    2 jaar geleden
  • BethGoes

    Omg!! JAAAAAAAAAAAAA!!!! Eindelijk!

    (Ugh... toen ik een reactie plaatste op het vorrige hoofdstuk had ik wel echt zo een ondergevoel dat ze dit of het volgende hoofdstuk zouden zoenen en dat die reactie nét te vroeg... of te laat... te vroeg? Nee te laat... what ever... YEEEEESSSSS!!! EINDELIJK)

    2 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Ik dacht dat het wel tijd werd om je je zin te geven.

      2 jaar geleden
    • BethGoes

      Hihi 😂😂

      2 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Eyo, there it is.

    2 jaar geleden
  • Luckey

    Goed zi!
    Samen met Evan sta je een stuk sterker!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen