Foto bij H.72.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
'Gaat het iets uitmaken als ik weer zeg dat je moet onderduiken?' vraag ik zachtjes.
'Nee.' antwoordt hij en drukt weer zijn lippen op de mijne.
Mijn handen liggen in zijn nek en het verbaasd me dat ze niet trillen, dat ik dit durf.
Hij drukt mij met zijn armen om mijn middel tegen zich aan en het voelt alsof alles niet meer zo donker is nu dat hij zo dicht bij me is.
En ik weet dat ik dit niet zou moeten doen, dat ik me weer zorgen zou moeten maken over Ammay en mijn moeder en het gevaar dat er dreigt, maar ik wil het niet.
Niet nu.
Op dit moment wil ik bij Evan zijn en de rest voor heel, heel even vergeten.
Dan haalt hij zijn mond even van de mijne en legt zijn voorhoofd tegen die van mij.
'Jouw strijd is mijn strijd, oké? We doen dit samen.'
Ik slik en knik dan zachtjes.
'Oké.' adem ik.

Na een tijdje overtuigt Evan mij er toch van om medicijnen in te nemen - namelijk nadat hij mij erop wijst dat ik geen enkele rede weet om het niet te doen - maar al gauw weet ik weer waarom ik pillen al die jaren gemeden heb.
Ik word er onverbergbaar en onvermijdelijk stoned van.
Het lijkt wel alsof ik xtc in genomen heb ik plaats van pijnstillers en al gauw begin ik met giechelen om helemaal niets.
Evan is in die tussentijd in de keuken en heeft helemaal niets door.
‘Evan?!’ roep ik en hij loopt een paar passen achteruit, waardoor hij me net kan zien.
‘Ja?’
Ik grijns als een idioot en leg mijn hoofd op mijn schouder.
‘Kom eens hier. Je bent zo ver weg.’ grinnik ik en misschien is dat het moment dat iets binnenin mij zich toch afvraagt waar ik in godsnaam mee bezig ben.
Met een frons loopt hij naar me toe en ik sta op, struikel naar hem toe, waardoor hij me op moet vangen.
‘Je doet raar.’ concludeert hij, net op het moment dat hij erachter komt dat het mijn reactie op de medicatie is.
Maar misschien klopt dat wel helemaal niet.
Misschien doe ik te makkelijk.
Ik zou tegen de bijwerkingen kunnen vechten, als ik het zou willen.
Maar dat wil ik niet.
Ik wil gewoon blij zijn, gewoon even kunnen vergeten hoe bang ik eigenlijk ben, zelfs al is het nep, iets chemisch.
‘Niet waar.’ lach ik en hij weet duidelijk niet of hij moet grijnzen of weg moet rennen. (Waarschijnlijk wegrennen)
Met een haast vreemde, kinderlijke blik kijk ik naar hem omhoog.
‘Je bent echt heel knap.’ merk ik op.
‘Heel bemoedigend.’ reageert hij en rolt met zijn ogen.
Ik lijk het niet door te hebben.
‘Ik wil graag net zo knap zijn als jij.’ zeg ik dan en het klinkt nog steeds niet verdrietig of bedrukt.
Het lijkt wel alsof mijn brein uit suikerspin bestaat.
‘Jij bent veel knapper.’ glimlacht hij en drukt een kus op mijn slaap.
Ik leg mijn wang tegen zijn borstkas en laat hem mij in zijn armen wiegen.
‘Weet je wat leuk is?’ vraag ik dan.
‘Vertel.’ gaat hij er maar in mee.
Maar ik reageer niet, lijk vergeten te zijn wat het is, of misschien niet onthouden te hebben dat ik het überhaupt gezegd heb, dus ik zwijg.
Na een tijdje, wanneer ik toch erg onhandig tegen hem aan begin te leunen, begeleid hij mij naar de bank en komt naast mij zitten.
Ik trek mijn benen op de bank en leun half zittend en half liggend tegen hem aan, zijn arm om mij heen.
‘Je ruikt lekker.’
‘Dankje...’ antwoord hij ongemakkelijk.
‘Graag gedaan.’
Ik glimlach weer en sluit mijn ogen.
Over een paar uur ga ik mij zo ontzettend schamen, maar nu heb ik dat niet door.
Opeens vlieg ik half overeind en kijk hem aan alsof ik werkelijk waar de da Vinci code heb gekraakt.
‘Ik ben diep teleurgesteld in je dat je niet Batman bent geworden.’ zeg ik dan sipjes.
Hij kijkt me verbaasd aan op het moment dat hij realiseert dat hij het beste heel, heel hard weg kan vluchten en hopen dat ik niet snel genoeg ben om hem achterna te komen.
‘W-wat?’ sputtert hij.
Ik ga verzitten en knik alsof het heel logisch is.
‘Ja. Je bent een miljardair en een van de weinige mensen met die kans op de hele aarde en eigenlijk is het je plicht om je als een vleermuis te verkleden en het kwaad te bestrijden. Ik ben heel erg teleurgesteld in je.’ zeg ik en hij rolt met zijn ogen, trekt me naar je toe, wat ik hartelijk laat gebeuren.
‘Je doet idioot. Ga gewoon slapen.’ zegt hij, maar niet streng of onaardig, waardoor ik knik en me tegen hem aan vlij.
‘Slaap lekker.’ zeg ik, alsof ik denk dat hij ook gaat slapen.
Zacht grinnikend schudt hij van ongeloof zijn hoofd, maar zegt er niets van, geeft me heel kort een kus op mijn voorhoofd.
‘Slaap lekker.’

Reacties (3)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven.

    2 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Ik word er onverbergbaar en onvermijdelijk stoned van.
    Het lijkt wel alsof ik xtc in genomen heb ik plaats van pijnstillers en al gauw begin ik met giechelen om helemaal niets
    .

    Dus stoned=XTC?
    Ik ben er vrij zeker van dat dat niet is hoe het werkt.

    2 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Oh, het zal je misschien verbazen, maar veel weet ik niet over drugs.xD
      Hoe werkt het met xtc, dan?

      2 jaar geleden
    • DeNaamIsGideon

      Elke drugs geeft logischerwijs een andere reactie.
      Wikipedia helpt al een stuk in dit geval, maar de basis;
      Wiet word je stoned van, wat betekend dat je heel rustig en relaxed wordt.
      Cocaïne word je high van, wat betekend dat sommige mensen er opgewekt van worden, en anderen geagiteerd.
      MDMA (een van de stoffen in XTC) krijg je een euforisch gevoel van.

      Verder weet ik er niet zo veel van, alleen wat ik toevallig opvang (niet van mensen in het echt, maar op het internet. Ik fact-check echter wel alles.)

      2 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Oh, oké. Sorry voor het ongemak. Ik zal het onthouden.

      2 jaar geleden
    • BethGoes

      Owh... ik wist niet eens dat stoned en high twee verschillende dingen waren... 😅

      2 jaar geleden
    • DeNaamIsGideon

      Te veel mensen maken die foutxD

      2 jaar geleden
  • Luckey

    Hahahaha
    High van de medicijnen!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen