'Wat is er Alexander?' vroeg Hephaistion, terwijl hij de tent binnen kwam stormen. De wachter die hem had laten halen, had gezien dat het niet helemaal goed leek te gaan met hun koning. Hephaistion, bezorgd om Alexander als hij altijd was, had na het horen van de opmerking van de wachter haast gemaakt.
      'Niets iets heel ernstigs,' zei Alexander zachtjes, terwijl hij ondertussen al op bed lag. Hij zag bleek, veel te bleek naar Hephaistions idee. 'Ik voel me alleen niet zo goed na de slag. Bucephalus...' Het noemen van Bucephalus' naam gaf de doorslag; plots leek Hephaistion te begrijpen wat er was. Hij wist hoeveel Alexander om zijn paard gaf.
      'Oh, Alexander,' verzuchtte Hephaistions en hij liep op het bed af. Hij greep Alexanders hand vast om er een kus op te geven.
      Alexander kromp ineen bij deze aanraking, gezien hij nog heel gevoelig was na zijn Ontwaking, maar hij probeerde het zo min mogelijk te uiten. Zijn lieve Hephaistion mocht nu nog niet weten dat er meer aan de hand was dan die zogenaamde inzinking.
      'Ik weet niet precies waarom, maar ik voel me nu gewoon zo slecht en zwakjes,' zuchtte hij, het extra dramatisch maken was niet nodig, gezien hij zich daadwerkelijk wel zo voelde. Alleen de oorzaak was anders.
      'Rust dan vooral goed uit. Men heeft je morgen nodig, er is nog een hoop te regelen na deze slag.' Alexander knikte vermoeid. Een flinke hoofdpijn begon op te spelen en hij moest zijn best doen om de drang te onderdrukken om zijn handen tegen zijn oren te drukken. Hoewel Hephaistion niet bijzonder hard sprak, klonk het wel te hard in zijn oren.
      'Ik zie je morgen weer, mijn Hephaistion,' verzuchtte hij en wilde weer terug in zijn kussens gaan liggen, maar Hephaistion hield hem nog even tegen. Hij kuste Alexander teder op zijn lippen en Alexander moest moeite doen om hem terug te kussen. De aanraking tegen zijn lippen deed hem pijn, het was te gevoelig.
      'Ik hoop dat je je morgen weer een stuk beter voelt. Je weet dat je altijd met me kan praten over alles. Ook over je verdriet om Buchephalus.' Alexander knikte zwakjes.
      'Ik weet het en ik ben je daar dankbaar voor.'
      Met een bezorgde blik verliet Hephaistion de tent en op het moment dat hij de flap weer dicht deed, kwam Zeus uit de schaduwen tevoorschijn. Verbaasd trok hij zijn wenkbrauw naar Alexander op.
      'Hij lijkt mij meer te zijn dan alleen een generaal die je vertrouwt,' merkte hij op.
      'Hephaistion is mijn alles,' zei Alexander slechts.
      ‘Maar je hebt een vrouw?’ vroeg Zeus hem, maar Alexander deed een poging tot schouderophalen.
      ‘Ondanks dat ik met Roxane getrouwd ben, hou ik meer van Hephaistion dan van haar. Al hou ik ook zeker wel van haar, ik kan alleen niet uitleggen waarom ik meer van Hephaistion hou.’
      ‘Het hart doet wat het wil. Maar ik zal je nu dan met rust laten. Slaap goed en lang, dan zul je je morgen weer een stuk beter voelen. Er zal dan veel moeten gebeuren.’

Zeus had gelijk gehad. Toen Alexander ontwaakte, voelde hij zich inderdaad een stuk beter. De geluiden van hem kamp klonken nog steeds ietwat hard in zijn oren, maar het was lang niet zo vervelend meer als de vorige dag.
      Rustig nam hij de tijd om wakker te worden en alles in zich op te nemen. Zo te zien had iemand zijn bevel genegeerd, want op een tafel stond al een ontbijt voor hem klaar. Hij besloot toen om er niets van te zeggen, gezien het zeer waarschijnlijk goed bedoeld was geweest. Toch liep hij, toen zijn voeten eenmaal gewend waren aan het gevoel aan de grond eronder, gauw een rondje door zijn tent om te kijken of er niets miste. Dat was ook niet het geval en opgelucht liet hij zich neer zakken op de sofa om dan aan zijn heerlijke ontbijt te beginnen.
      Eenmaal klaar, beval Alexander één van zijn wachters om zijn generaals te halen. Hij moest weten hoe de zaken er nu voor stonden, wat Porus ging doen nu Alexander een groot deel van zijn leger vernietigd had.
      Boodschappers renden weg door het kamp om de mannen te halen en het duurde dan ook niet lang voor iedereen zich verzameld had in de tent. Al direct had Alexander spijt dat hij al zijn generaals had laten komen, want een kabaal van jewelste was losgebroken in de tent en het deed hem pijn aan zijn oren. Hij nam zich dan ook voor om het zo kort mogelijk te laten duren, bang dat als het te lang duurde, hij er te veel last van zou gaan krijgen en mensen vragen zouden gaan stellen.
      Toen Hephaistion binnen kwam, wierp hij een bezorgde blik op Alexander, maar deze glimlachte geruststellend naar zijn geliefde.
      Onder het genot van wat drank, nam iedereen plaats. Volgens Alexander was het nooit te vroeg voor drank en vele van zijn generaals deelden deze mening.
Zo ging het beraad vrolijk van start en de meeste generaals vertelden eerst over hun daden op het slagveld. Seleucus vertelde zelfs over hoe hij eigenhandig een van Porus olifanten had weten te doden, al vermoedde Alexander dat hij overdreef en wel hulp had gehad van zijn manschappen.
      Terwijl men sprak over de gebeurtenissen op het slagveld, bedacht Alexander zich dat hij wel degelijk erg onder de indruk was van Porus en zijn kunnen. Hoewel hijzelf hem te slim af was geweest betreft strategie, had Porus ook laten zien dat hij er een goede kennis van had. Gelukkig voor zichzelf was dit alleen niet genoeg geweest om de slag te kunnen winnen.
      'Wat willen we eigenlijk met Porus doen?' vroeg één van de generaals toen. De vijandige koning hadden ze gevangen kunnen nemen en zat nu ergens opgesloten.
      'Laat hem hier komen, ik wil hem wat vragen stellen.' Sommigen keken verbaasd op toen Alexander dit zei.
      'We willen toch weten wat we moeten doen?' vroeg Alexander aan hen. De verbaasde blikken had hij wel gezien. De generaals knikten. 'Dan vragen we hem gewoon wat hij denkt. Wie weet heeft hij wel nuttige ideeën daarover.' Men keek hem aan alsof hij gek geworden was en ergens ging Alexander zich afvragen of dat misschien niet echt zo was? Hoewel hij altijd al vrij vergevingsgezind kon zijn, verbaasde hij zelfs zichzelf een beetje met dit idee, dat vrij plots was komen opzetten. Maar hij had er vertrouwen in dat het een goed idee was en wachtte af.

Reacties (3)

  • Aentara

    'Volgens Alexander was het nooit te vroeg voor drank'
    Hmm, Ik denk dat ik het wel met 'm zou kunnen vinden :')

    Ik ben eindelijk eens verder gaan lezen, want ziek en leerontwijkend gedrag...

    2 jaar geleden
  • SonOfGondor

    'Ik weet niet precies waarom, maar ik voel me nu gewoon zo slecht en zwakjes,' zuchtte hij, het extra dramatisch maken was niet nodig, gezien hij zich daadwerkelijk wel zo voelde.


    Hahaha, dramaqueen

    2 jaar geleden
    • Delahaye

      Always, ik hou van Alexander de dramaqueen.

      2 jaar geleden
  • Altschmerz

    Oeh ik ben benieuwd wat er zal gaan gebeuren.

    2 jaar geleden
    • Delahaye

      Hehe, dat zul je vanzelf zien!

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen