Foto bij 020  Flashes of History

Emma Lewis pov.

Gefocust zette ik mijn mes in de geoogste plant en sneed nauwkeurig de wortelen los van de stengel. Mijn handen voelde krampachtig aan, ik was namelijk al een uur bezig met het voorbereiden van ingrediënten. Ik stond in mijn eigen kas, waar het aangenaam warm was en was daar dankbaar voor. Over een half uur had Snape zijn ingrediënten gewild, voorbereid en al. Eerst had ik de planten zelf moeten groeien en moeten oogsten, nu was ik bijna klaar. Ik zou het net aan op tijd af krijgen en oogde de stapel planten met vernauwde ogen. Ik liep goed op schema, maar ik had meer geoogst dan nodig. Ik wilde hem niet teleurstellen en hoopte vurig dat de ingrediënten die ik zou leveren meer dan voldoende waren. Hier en daar had ik hele planten geoogst, ik gebruikte alles van die planten, maar grotendeels waren planten waarvan ik alleen de bladeren nodig had. De bladeren knipte ik er zorgvuldig af en liet de plant weer verder groeien.
De kas zag er goed verzorgd uit, de planten waren stuk voor stuk van topkwaliteit en ik zorgde ervoor dat ze allemaal de dagelijkse verzorging kregen die ze nodig hadden. Het begon al aardig vol te raken in de kas, alles begon te bloeien en ik voelde me er gelukkig door. Mijn eigen kas was een succes.
Ik pakte een glazen pot vast en vulde het met de gesneden wortelen van een plant. Dop erop en het was klaar om aan Snape af te leveren. Vlug pakte ik een zwarte krat van de grond af, zette de potten er zorgvuldig in en sprak de benodigde spreuk uit. Spreuk die ervoor zorgde dat de glazen potten niet stuk zouden gaan en ervoor zorgde dat alles op zijn plaats bleef staan.
Helaas kon ik ze niet verkleinen en ik mijn zak steken, bij bepaalde ingrediënten verminderde dat de magische waarde en dat ik wilde ik niet.
'Wingardium Leviosa,' zei ik zacht en de krat met glazen potten steeg soepel op in de lucht. Ik liep kalm over het terrein heen, richting de school en op weg naar de dungeons. Ik had nog zat tijd en zou zelfs net even te vroeg zijn, bedacht ik me met een glimlach. Er was daadwerkelijk niks op te merken aan mijn werk deze keer, daar had ik expres voor gezorgd. Glimlachend daalde ik af in het kasteel, de kou van de dungeons viel mijn blote huid aan en ik rilde licht erdoor.

Severus Snape pov.

Mijn ogen gleden onderzoekend alle planken in mijn voorraadkast af, opzoek naar een bepaald ingrediënt. Ik was er zeker van dat ik het nog moest hebben, maar waar? Zo goed als alles stond op alfabetische volgorde en op de labels stond de naam en datum. Het kon niet weg zijn, tenzij iemand mijn voorraden gebruikte. Ik zuchtte diep en richtte mijn blik gefrustreerd op de appel in mijn hand.
Ik had het druk, Poppy wilde weer een voorraad potions en ik was de klos. Mijn enige vrije dag, zondag was nu ook al bezet en ik vond de tijd geen eens om te eten. Ik had dus vlug een appel gepakt en mijn maag gromde tegenstribbelend.
Met het mes in mijn rechterhand, begon ik stukken van de appel af te snijden en bracht het genietend naar mijn mond. Ik had nu even een korte pauze voor mezelf genomen, aangezien Lewis toch straks zou komen. Ik betwijfelde het, de lijst met ingrediënten die ik haar gegeven had was enorm en de tijd ervoor vrijwel veel te weinig, bedacht ik me met een zelfvoldane grijns. Ik verwachtte dat ze over twee dagen klaar zou zijn.
Ik keek zuchtend naar de oude, verkleurde lijst die aan de muur hing in mijn voorraadkast. Ik hield altijd bij hoeveel ik nog had van alles, maar blijkbaar heb ik dat niet goed gedaan. Het ingrediënt dat ik zocht was nergens te bekennen, de pot was leeg.
Langzaam liep ik weer terug mijn lokaal in, ogen gericht op de appel, terwijl ik weer een stuk afsneed. Plotseling klonk er een luide knal, het geluid van glas tegen glas en geschrokken keek ik op. Vloekend liet ik mijn appel vallen en trok grimassend mijn hand terug toen ik het mes in mijn hand voelde snijden.
'Merlins beard!' siste ik en keek kwaad naar de indringer die het lawaai veroorzaakte. 'Miss Lewis!' gromde ik en keek de vrouw bij mijn bureau met vuurspuwende ogen aan.
'Professor, oh het spijt me! Ik had geklopt, maar er kwam geen antwoord dus besloot ik maar om de ingrediënten hier achter te laten, maar toen ik ze neer zette klonk het toch harder dan ik verwacht had, ik-' ratelde ze met grote ogen door, maar met een blik snoerde ik haar de mond. Het was niet mogelijk dat ze nu alles al af had, bedacht ik me geïrriteerd, maar toen mijn ogen vielen op de potten in de plastieken krat leek het waar te zijn.
'U bloed,' zei ze verbaast en meteen schoten mijn ogen naar mijn handen. Nog steeds hield ik in mijn rechter palm een mes, terwijl mijn linkerhand heftig aan het bloeden was. De bloedrode vloeistof droop van mijn vingers af, stroomde langs mijn pols mijn mouw in en ik keek grimassend naar de gapende snee in mijn vlees. Voordat ik ook maar de kans had om naar mijn stok te grijpen, die tevens niet op zijn vertrouwde plek in mijn mouw lag, maar op mijn bureau, werd mijn bebloede hand teder vastgepakt. Lewis had met twee handen mijn hand vast en ze bekeek de wond nauwkeurig.
Ik wilde mijn hand terugtrekken, naar haar schreeuwen dat ze weg moest gaan en me met rust moest laten, maar dat deed ik niet. In plaats daarvan vielen mijn ogen gehypnotiseerd op haar vorm en bestudeerde stil wat er aan de hand was.
Ik voelde haar vingers op de rug van mijn hand, terwijl ze met haar duimen de wond dicht drukte om te kijken hoe ernstig het was. Ze grimaste en ik keek gefascineerd naar kuiltjes die zich in de zijkant van haar mondhoeken vormde.
Ik ademde diep in en ik werd overspoeld met de geur die me de afgelopen weken beziggehouden heeft. Vanille en... en bosvruchten. Een frisse maar toch zoete combinatie en ik voelde mijn lichaam er ongemakkelijk warm van worden.
Sinds de avond in het verboden bos heb ik haar geprobeerd te ontwijken, te bang voor mijn reactie op haar. Ik wist niet wat er met me aan de hand was, maar ik wist zeker dat het niet goed was.
Plots liet ze mijn hand los en voelde mijn handkoud en pijnlijk aan. Ze pakte een pot uit de krat en kwam terug naar me lopen met een groenblad in haar handen, een blad waarvan ik zo snel niet kon zien wat het was. Ze pakte nogmaals mijn hand vast, teder als of ik kon breken en keek op naar mijn gezicht.
'Dit zorgt voor minimale littekenvorming, het prikt echter redelijk erg,' zei ze en voordat ik antwoord kon geven, voelde ik een withete pijn in mijn hand. Ik klemde mijn kaken op elkaar en keek fronsend naar beneden. Ze kneep de sappen uit het grote, groene blad en het brandde ontzettend erg. Niet veel later rolde ze het uitgeknepen blad op en drukte het tegen de randen van de wond aan.
'Ik had het best zelf kunnen helen, miss Lewis,' zei ik en ze humde.
'Dat weet ik,' antwoordde ze zonder enige uitleg waarom ze het deed, maar mijn mond werd gesnoerd toen mijn blik op haar ontblote nek viel. Haar hoofd was gebogen, ze focuste zich compleet op mijn hand, waardoor de vlekkeloze huid van haar hals zichtbaar was. Mijn ogen gleden over de huid heen en ik kreeg de neiging om mijn neus in haar nek te verbergen, terwijl mijn lippen de perfecte, hoogstwaarschijnlijke zachte huid af zouden tasten.
Gouw draaide ik mijn hoofd van haar af en kneep mijn ogen strak samen. Nee, nee, dit was verkeerd! Ze was mijn leerling, verdomme! Deze gedachtes en gevoelens waren ongepast en ik wist niet waar ze vandaan kwamen. De laatste tijd zat ik niet goed in mijn vel en vond ik uit dat ik wel vaker schokkende gedachtes over haar had.
Het feit dat ze telkens maar weer een gesprek met me uitlokte maakte het er niet beter op. Ik raakte in de paniek, ik verloor de bovenste hand en dat was iets waar ik slecht tegen kon. De frustraties die ze in me opwekte, werkte ik weer op haar uit.
'Ik denk dat ik het vanaf hier wel red, miss Lewis. Je mag gaan,' bromde ik in een poging op weer de situatie onder de controle te krijgen en trok mijn hand uit haar grip. Verbaast keek ze me aan en wilde wat zeggen, maar ik had haar al mijn rug toe gekeerd voordat dat kon.
'Maar professor, het is nog niet geheeld, ik-' begon ze, maar ik onderbrak haar.
'Was ik niet duidelijk genoeg? Weg wezen, nu. Het was jouw schuld om mee te beginnen,' gromde ik en keek haar waarschuwend aan. Ze schudde haar hoofd fronsend, onbegrijpelijk en lachte zacht.
'Ongelofelijk,' mompelde ze en draaide zich op, waarna ze uit het zicht verdween. Ik balde mijn vuisten, hoe durfde ze nog tegen te spreken! Maar toen ik de stekende pijn voelde in mijn linkerhand, liet ik mijn vuist hissend los. Fronsend keek ik naar mijn palm en pakte mijn stok op van het bureau, waarna ik het bloed liet verdwijnen en verbaast in de pot keek die open was.
Ze had een plant gebruikt, waarvan ik niet wist dat het helende krachten had. Hoe wist zij dat wel?


Ik wens iedereen die maandag met zijn of haar examens begint veel succes! Doe je best:D

Reacties (8)

  • GossipGirl21

    Mooi hoor

    3 maanden geleden
  • EvilDaughter

    Omdat ze slim is, duhh

    11 maanden geleden
    • RickmanLover

      Bedankt voor al je reacties! Ik vind het altijd super leuk om te lezen en probeer altijd te reageren:)

      11 maanden geleden
    • EvilDaughter

      :)

      11 maanden geleden
  • LOKIxMARVELx

    love it snel verder

    11 maanden geleden
  • Dominhe

    Wow, die POV van Snape was sneller dan verwacht:)I like

    11 maanden geleden
    • RickmanLover

      Yess, er zullen er nog wel meer komen (:

      11 maanden geleden
  • Muizlet

    Yess, echt een heel leuk stukje weer.
    En Snape weet iets niet? Zozo(cool)

    11 maanden geleden
    • RickmanLover

      Dankjewel(flower)
      Precies, hahahaha, maar ja bloemen en de natuur zijn wel Emma haar vak gebied, dus ze zal ongetwijfeld iets meer weten dan Severus hier over

      11 maanden geleden
    • Muizlet

      Jaaa dat is natuurlijk wel zo

      11 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen