Foto bij 023  Flashes of History

Severus Snape pov.

Haastig liep ik terug naar mijn kamers toe. Gefrustreerd balde ik mijn vuisten en klemde knarsend mijn kaken op elkaar neer. Ik had nooit over die brieven tegen Lewis moeten beginnen. Voor de zo veelte keer maakte ik iemand aan het huilen en deze keer ging hetgeen eens expres. Ik voelde me dom, ik had een zwakke poging gedaan om haar gerust te stellen omdat ik zag dat er was mis was, maar ik maakte het erger. Waarom probeerde ik het überhaupt? Het was niet als of mijn bedoelingen ooit als goed zouden worden genomen...
Zuchtend drukte ik de deur van mijn kamer open en stormde naar binnen. Met een korte zwiep van mijn stok sloot de deur weer en vergrendelde het zichzelf. Ik snapte ook niet waarom het me wat deed. Ik voelde mijn borst pijnlijk samentrekken toen ik haar vlug een traan zag weg vegen. Door de tranen heen had ze me alsnog een korte, zwakke glimlach toe gezegd en ik voelde me als een stomme vierdejaars!
Boos bonkte ik mijn hand tegen de deur van een kast aan en gromde luid. Ik trok de kastdeur open, pakte een fles fire whisky beet en trok de dop er af. Zonder erbij na te denken zette ik de mond van de fles tegen mijn lippen en nam een grote, diepe slok. De whisky gleed langs mijn slokdarm, naar beneden en liet een warm en branderig spoor achter zich. Meteen werd mijn drukke hoofd wat rustiger en ik stond toe dat ik op de bank neer zakte.
Fronsend staarde ik in de haard. Mijn ogen gleden over de stukken verkoold hout van de avond hiervoor en ik toverde nieuwe blokken hout erbij. Met nog een extra, korte tik van mijn stok schoot de vlam in de haard aan en warmde mijn kamer meteen op.
Gefocust op de heen en weer wapperende vlammen, liet ik mijn gedachtes dwalen.
Aan de ene kant had ik geen idee wat er met me aan de hand was en waarom ik me zo voelde. Aan de andere kant wist ik donders goed wat er aan de hand was, maar ik durfde er niet aan te denken. Ik bracht de fles nogmaals naar mijn mond toe en dronk, dronk tot ik niet meer kon en bracht grimassend mijn hand naar mijn voorhoofd.
Het leek erop dat ik gevoelens te pakken leek te hebben voor Lewis. Slechte gevoelens, verboden gevoelens en ik werd er ontzettend kwaad van. En die woede die ontstond door mijn onbegrip voor mijn eigen gevoelens oefende ik op haar uit. Het kon niet, mijn gevoelens waren totaal ongepast.
Echter was het enkel een verdenking. Ik had al zo veel jaren niks gevoeld dat ik geen eens zeker was wat ik voelde. Bijna honderd procent zeker wist ik dat ik achter haar aan lustte. Dat was ongetwijfeld het geval, als ik mijn lichamelijke reacties als indicator mocht gebruiken.
Ik bleef zo zitten zoals ik zat voor ongeveer een half uur, diep verzonken in mijn dwalende gedachtes. Minderwaardig keek ik naar de fles in mijn rechterhand, die op de bank steunde. Ik had meer dan genoeg genuttigd en eindelijk was de spanning uit mijn borst verdwenen.
Ik wreef in mijn brandende ogen en hees mezelf omhoog. Nu voelde ik de effecten die de drank op me had en ik liep fronsend naar mijn bureau toe. Op het bureau lag een gesloten envelop, een envelop waar de naam Emma Lewis op stond in grote, stevige blokletters. Ik pakte zonder erbij na te denken het stuk perkament beet en frunnikte aan de opening, maar het wilde niet openen. Ik begon aan de zijkant van de envelop te scheuren, maar ook dat leek niet te werken. Betoverd. Wie dan ook deze brieven stuurde wilde duidelijk niet dat het door een vreemd gelezen werd. Zuchtend gooide ik het terug op het bureau en zwalkte naar mijn bed. Misschien was het ook wel beter dat ik me daar niet mee ging bemoeien. Ik had al zat moeite om mijn zaken op orde te houden en ik wilde zo min mogelijk met haar te maken hebben. Het was riskant en verkeerd.
Langzaam begon ik mezelf uit te kleden, mijn vingers vlogen iets stroever dan normaal over de rijen knopen van mijn gewaad heen en ik legde de zware stukken stof netjes over de leuning van een zetel neer. Onder aan de zetel zette ik mijn schoenen en ik schoof verslagen de fles alcohol terug de kast in. Ik had genoeg gedronken om mijn gevoelens wat te dempen en mezelf in een rustige, vredige slaap te kunnen brengen. Ik trok de dekens van mijn bed terug, ging zitten en keek zuchtend naar mijn blote benen.
Ook al wist ik niet precies wat ik voelde en tot hoe ver dat liep, ik wist wel dat het nooit wederzijds zo zijn. Het was altijd duidelijk dat ik geen aantrekkelijke man was. Vrouwen hielden van gespierde mannen met een mooie glimlach en kort haar. Ik was dun, te dun. De maaltijden die ik zo nu en dan oversloeg kon ik eigenlijk niet missen maar werk was nou eenmaal druk. Ook al was ik dun, moest ik wel toegeven dat ik sterk was. Ik had geen aantrekkelijke glimlach, een te grote neus en zwarte, vlakke ogen. Vrouwen waren eerder beangstigd door mijn ogen dan wat anders. Ik zou geen eens beginnen over mijn haar, dat sprak voor zichzelf.
Mijn blik viel op mijn linker onderarm en ik grimaste bij het zien van het dark mark. Mijn lip krulde op in afkeer voor het teken dat in mijn huid gebrand stond en ik liet voorzichtig mijn andere hand er overheen glijden. Wat zou zij van me denken als ik dit liet zien? Zou ze bang zijn? Afkeer tonen? Me vervloeken en weg rennen? Of zou ze met verdrietige ogen mijn arm beet pakken en vragen hoe het gebeurd zou zijn?
Er schoot een ongemakkelijke, maar warme steek door mijn borst heen en ik slikte, terwijl ik mijn ogen nog steeds op de tatoeage had liggen.



Reacties (7)

  • GossipGirl21

    Waauuww mooi geschreven hoor.

    8 maanden geleden
  • Stoney

    o h m y g o d

    I NEED MORE

    1 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Heel mooi geschreven!!
    Laat ze nou bekennen! Please, Im dying out here!

    1 jaar geleden
    • RickmanLover

      Thank youuu(flower)

      En whahahahah:PMisschien, misschien ook niet

      1 jaar geleden
  • NicoleStyles

    Dit is misschien qua schrijfstijl mijn favo stukje tot nu. Zo verwarrend, maar toch ook duidelijk voor snape <3

    1 jaar geleden
    • RickmanLover

      Oh bedankt! Bedoel je met verwarrend dat het stukje verwarrend was?
      En ik heb volgens mij niks anders dan normaal gedaan qua schrijfstijl, maar dat maakt niet uit:Y)

      1 jaar geleden
    • NicoleStyles

      Haha nee het stuk was helemaal niet verwarrend. Maar snape en zijn gevoelens zijn volgens mij in de war. Heb het wss net iets verkeerd verwoord

      1 jaar geleden
    • RickmanLover

      Ohhh okay dan snap ik het:)

      1 jaar geleden
  • Lente2

    Aha dus hij weet heel goed wat zijn gevoelens voor haar zijn. Toch jammer dat hij niets aan zijn haar doet, al is dat natuurlijk onderdeel van zijn image.

    1 jaar geleden
    • RickmanLover

      Natuurlijk, natuurlijk :p Zo makkelijk gaat het niet bij Sevvie

      1 jaar geleden
    • Lente2

      😜 Heeft wel zo zijn charme die man

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen