Foto bij - Raiden - Acklins -

Stipt om half acht zit ik samen met Alyssia aan het ontbijt. Het gedonder van gisteravond heb ik nog niet ter sprake gebracht, al helemaal niet nadat ze haar kamer in was gestormd en zonder iets te zeggen de deur met een klap achter zich dicht had gegooid.
Een nadelige bijwerking van onze kracht. Het gaat absoluut niet samen met woede. Dat is een van de redenen geweest dat ik op mijn vijfde al ben begonnen met mijn training, dat is mijn manier om mijn woede en energie kwijt te kunnen.
Ik zit al klaar in mijn zwarte sportoutfit terwijl ik mijn toast naar binnen werk. Blijkbaar moeten we het ontbijt zelf verzorgen dus Alyssia heeft een hele portie ei voor ons gebakken en wat brood getoost. Ze heeft me even verbaasd aangekeken toen ik zei dat ik zes sneetjes brood wilde, maar heeft gedaan wat ik vroeg.
Ik heb altijd al een grote eetlust gehad en in combinatie met inspannende trainingen wordt dat altijd verergerd.
“Klaar?” vraag ik na een kwartiertje en Alyssia kijkt verzonken in haar eigen gedachten op.
Ze propt het laatste stukje ei in haar mond en staat op. “Ja” Mompelt ze met haar mond nog halfvol en ze loopt voor me uit de gang op, waar het me opnieuw opvalt dat ze geen schoenen aanheeft. Ze draagt een zwarte top en een trainingsbroek, een vest heeft ze over haar arm gehangen.
We nemen als kleine opwarming de trap naar de trainingszaal. Binnen staat een man van een jaar of zestig, hij heeft dunne witte haren en draagt een witte bloes met blauw met geel gestripte stropdas. Blijkbaar heeft hij wel manieren want hij komt met uitgestrekte hand op ons afgelopen.
“Fred Mandura” stelt hij zichzelf voor terwijl hij onze handen schud. Hij laat er geen gras over groeien en begint direct onze training. Aan de hand van trainingsrapporten van onze vorige trainers weet Fred hoever we zijn en de oefeningen die we krijgen zijn niet inspannender als ze normaal zijn.
“Kom erbij” Roept Fred na drie uur trainen en ik veeg het zweet van mijn voorhoofd terwijl ik naar hem toe loop.
“Tijd voor jullie krachten. Tot nu toe hebben jullie altijd apart geoefend, maar het wordt tijd dat jullie dit samen doen. Ik heb alleen deze week om jullie het samenwerken met krachten bij te leren, vanaf dan zullen jullie het zelf verder moeten ontwikkelen. Ik wil dat jullie zo meteen jullie kracht aanroepen en hem mengt, put kracht uit de ander, verdubbel je kunnen.” Nadat gezegd te hebben loopt hij voor zijn eigen veiligheid de zaal uit waar hij door een raam naar ons kan kijken.
“Oké, helemaal duidelijk” hijgt Alyssia naast me. Ze sluit haar ogen lichtjes en het geluid van donder vult de kamer. Haar haar waait om haar heen door de druk die het gerommel met zich mee brengt. Hoe meer kracht ze oproep, hoe harder de druk in de kamer wordt.
Ik concentreer me en mijn kracht sist naar buiten, enkele bliksem schichten vliegen door de kamer en ik denk aan de woorden van Fred. Meng de kracht, verdubbel hem.
In mijn hoofd reik ik naar Alyssia, zoek ik naar haar kracht.
Zo blijven we staan ik geloof wel voor een dik uur, zoekend naar elkaar.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen