Foto bij ~ Alyssia ~ Ravianna ~ Jenson ~

De training was niet anders dan normaal, behalve het feit dat ik er nu zoveel frustraties in kan stoppen dat ik dubbel zo veel inspanning kan leveren dan normaal.
Maar wat ik op dit moment doe is het lastigste dat ik in jaren heb gedaan, het zoeken naar Raiden en zijn kracht.
Voor mijn gevoel staan we daar uren tot ik het voel. Geschrokken hap ik naar adem en ik voel hoe Raiden mijn ellenboog vastgrijpt.
Het gevoel dat ik krijg is onbeschrijfelijk, die bond die ik had verwacht voel ik nu, maar dan tien keer zo erg.
Op dit moment zijn we niet Raiden en Alyssia meer, we zijn een. We zijn geen Donder en Bliksem meer. We zijn een onweersbui.
Onze donder galmt door de kamer en laat mijn haren wapperen. Ik grijp Raidens shirt vast om overeind te blijven staan. Bliksem slaat om ons heen in de vloer.
Ik snap nu eindelijk wat ze bedoelen met de kracht van Donder en Bliksem samen, ik heb me nog nooit zo levendig gevoeld.
Nog nooit zo sterk.
Tenminste, voor even dan. Al mijn zingtuigen staan op scherp en het lijkt alsof mijn energie steeds sneller opbrand. Het gedonder zwakt af tot het nog maar een licht gerommel is en ook de bliksem is zo goed als verdwenen.
Ondanks dat onze magie op lijkt te zijn voel ik nog steeds de band met Raiden, zijn kolkende emoties en zijn vermoeidheid.
Vermoeid en bezweet hangen we tegen elkaar aan. Ik heb me nog nooit zo leeg maar voldaan gevoeld.
“Wow, ik geloof dat ik je heb gevonden.” Hijg ik en ik voel Raiden geamuseerd snuiven in mijn haar.
“Dat is wat ik bedoel!” Fred komt enthousiast binnen gerent. “Prachtig!” Hij slaat Raiden enthousiast op zijn schouder waardoor we bijna omvallen.
“Voelen jullie de band? De verbinding!” Ik heb nog nooit iemand zo enthousiast zien kijken naar een hoopje zwetende mensen zien kijken.
“Geloof me, we zijn ons er van bewust.” Ik veeg met mijn arm over mijn voorhoofd heen en stop mijn haren achter mijn oren.
“Deze week zullen we ons haast volledig richten op de training van jullie samen, jullie zullen wel gemerkt hebben dat het veel energie kost. Dat kan verbeterd worden. Maar voor nu zijn jullie klaar met trainen, ga naar jullie appartement, fris je op en maak je klaar voor een middag saai kantoorwerk.”
Hij laat ons alleen achter in de ruimte waar we even uithijgen. Als ik op adem ben gekomen peuter ik mijn vingers los van het shirt van Raiden en zet een stapje achteruit.
Ondanks de afstand ben ik me nog steeds bewust van zijn aanwezigheid. Zijn gevoelens schemeren door die van mij heen. Niet zo sterk als eerst, maar ze zijn aanwezig.
“Dit was-” verward haalt Raiden zijn handen door zijn bezweten haar.
“Intens”

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen