Langzaam stroomt het felle zonlicht door de hoge ramen naar binnen waardoor Juncto zijn ogen opent. Wanneer hij zich herinnert wat hij het laatst had gezien schiet hij meteen overeind. Hij was in zijn kamer, alleen, hij deelt geen kamer met andere kinderen in dit 'tehuis'. Ze zeggen dat hij het te extreem heeft. Overdreven volgens Juncto, wat zou hij extreem hebben? Hij mist in ieder geval geen arm zoals Mike of begint te gillen omdat er stemmen te horen zijn zoals Emy dat had. Had, Madame Maer had aan Juncto verteld dat de stemmen haar mee hebben genomen naar hun land. Over welk land Madame Maer het had heeft Juncto nooit begrepen, het enige wat hij begreep was dat Emy niet meer terug zou komen.

      Juncto kijkt zijn kamer rond, de zon scheen fel, dat kon hij zien door de ramen boven in de kamer. De ramen waren tegen het plafond aan gemaakt. Ze waren horizontaal lang, de twee wanden waar zonlicht vandaan kon komen was raam, maar dit raam was maar 10 centimeter lang. Dat betekent dat je niet naar buiten kon kijken, alleen naar de lucht. Wat ook een bezigheid van Juncto was. Toch trok het stipje steeds weer zijn aandacht, het stipje in het midden van zijn kamer, op het plafond. Wanneer hij ernaar keek leek hij verdwenen te zijn, de stip niet, maar Juncto zelf. Het voelde alsof hij uit zijn lichaam stapte en gewoon weg was. Voor heel even, een andere wereld, ergens hoog daar.

Toch blijft Juncto ergens steken in zijn rondkijken, een zakje, op de grond. Hij staat op van zijn spierwitte bed en loopt erheen, naar het enige kleurrijke in zijn kamer. Dan had je de kleding van Juncto nog, maar die zaten in de witte kast die op dit moment dicht zat. Meteen gaat Juncto zitten en pakt het zakje op, snoepjes!
      Trillend van adrenaline maakt Juncto het zakje open. Er waren roze, groene, blauwe en witte snoepjes. Een lach ontstaat op zijn gezicht en er komt een vaag soort grinnik uit zijn keel wanneer hij trillend eentje opeet. Juncto is van zichzelf een drukke jongen, veel energie, die hij in dit tehuis niet kwijt kan. De reden dat hij vaak trilt. Maar deze snoepjes geven hem de rust, de rust die hij nodig heeft om niet alles wat hij kan vinden te gebruiken als klimtoestel.
Nog een snoepje, nu een witte, misschien is een roze lekkerder...
Snel zijn er nog maar 5 snoepjes over.

Juncto schrikt op wanneer de deur open gaat en Madame Maer tevoorschijn komt.
      "Je hebt de snoepjes dus gevonden." grijnst ze en sluit de deur weer waarna ze op het bed van Juncto gaat zitten. Juncto grinnikt en knik.
"Yahh!" antwoord hij kort maar enthousiast.
"Je moet nu even goed naar me luisteren." De toon van Madame Maer veranderd meteen, dit was niet streng, maar serieus. "Je mag geen snoep accepteren van vreemdelingen, oké Juncto?"
      "Waarom niet?" Juncto kijkt haar nieuwsgierig aan, waarom zou hij dat niet mogen? Snoep is snoep.
"Je weet niet wat ze willen. Misschien ontvoeren ze je, of erger, vermoorden je." Overdreven? Ja. Maar misschien zou dit Juncto ervan overtuigen dat hij dat echt niet mocht doen. Fout.
      "Maar wat als ik dat wil?" In de stem van Juncto zit een zwakke trilling van verdriet. Een klank die niet vaak in zijn stem te horen is, die hij nooit laat zien. Madame Maer zucht en staat op.
      "Dat wil je niet Juncto. Je moet blij zijn, vrolijk, anders zal niemand van je houden." Ze loopt naar hem toe waardoor Juncto meteen naar achter schuift, tegen de muur.
"Weg." zegt hij zacht en kijkt haar angstig aan. Ze doet weer een stap dichterbij waardoor Juncto zich kleiner maakt.
"Wil je dat iemand van je gaat houden Juncto?" Juncto kijkt haar lang aan en knikt dan. Tranen staan in zijn ogen.
      "Wees dan gelukkig." Met die woorden verlaat ze de kamer.

Reacties (1)

  • inktzwart

    HET STUKJE VAN JE PROFIEL YEAH

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen