Foto bij 025  Flashes of History

Emma Lewis pov.

Een week later wist ik nog steeds niet wat er gebeurd was. Minerva, Snape of Albus hadden er allemaal niks meer over gezegd gelukkig, maar ik bleef het incident maar herhalen in mijn hoofd. Ik had een herinnering van Minerva gezien, ik wist het zeker. Minerva was een animagus, namelijk een zwarte kat. Het kon niet anders! Ik wist niet wat ik anders gezien had. Hoe was het gebeurd?
Gefrustreerd wroette ik met mijn handen door de aarde heen en kreunde zacht. Er spookte zo veel vragen door mijn hoofd heen, ik kreeg er hoofdpijn van. Niet alleen dat, sinds dat ik zag wat ik zag heb ik me grieperig gevoeld. Mijn ledematen deden pijn en ik had een lichte verhoging.
Op het moment stond ik alleen in mijn eigen kas de grond te bewerken. Morgen zou ik een levering nieuwe zaden krijgen en het kwam goed uit dat Pomona een opdracht had gegeven om de grond zo goed mogelijk klaar te maken. Echter kon ik mijn hoofd er niet bij houden en staarde ik blank naar mijn handen die door de vochtige aarde heen gingen. Mijn handen waren vuil en het zweet stond op mijn voorhoofd, niet alleen van het harde werken, maar ook van de koorts die ik had. De temperatuur in de kassen was redelijk hoog vergeleken de buiten lucht en ik begon het te merken.
Mijn werk boeide me alleen op het moment niet zo veel. Mijn gedachtes zaten in een compleet andere straat en ik begon mijn frustraties uit te oefenen op de aarde. Ik klemde mijn kaken op elkaar, tilde mijn rechterhand op uit de aarde en stompte hard met mijn vuist erop neer. Mijn gezicht verkromp van de pijn in mijn pols toen de klap landde en ik ademde scherp in. Waarom kon ik niet begrijpen wat laatst gebeurd was?
Plots voelde ik op mijn linkerarm een lichte druk en verbaast keek ik ernaar. Een kleine, verlegen bowtruckle had zijn pootje tegen mijn arm aangelegd. De druk was minimaal, maar ik voelde het toch. De gefrustreerde frons op mijn voorhoofd verdween en maakte plaats voor een zachte, rustige uitdrukking. De bowtruckle keek op naar mijn gezicht, terwijl hij nog steeds zijn ene pootje tegen mijn huid had gedrukt. Zijn ronde, glinsterende bruine oogjes leken wat te zeggen, rustig aan leken ze te zeggen en langzaam voelde ik de spanning uit mijn lijf ebben. Het beestje haalde zijn pootje van mijn arm af, zette een paar stapjes naar achteren en hield onzeker zijn pootjes voor zijn lichaam. Een zacht piepje klonk er en nu ontspande ik ook mijn vuisten.
Dit was een speciaal moment, aangezien de bowtruckles ontzettend schuw waren, maar deze leek op een of andere manier... bezorgd. Ik glimlachte zwak naar het beestje en het kantelde zijn hoofd, nog steeds iets wat terughoudend. Zo voorzichtig mogelijk bracht ik mijn hand die besmeerd was met modder naar hem toe, maar hij zette vlug een paar struikelende passen naar achteren.
Ik probeerde zo vredig mogelijk over te komen en hield geconcentreerd mijn hand naar het beeste uit en toen gebeurde er iets dat ik niet verwacht had. Hij stapte mijn vingers op. De bowtruckle stond nu daadwerkelijk op mijn hand en keek weer onzeker in mijn ogen. Zo zacht mogelijk tilde ik mijn hand wat op en bracht het wat dichter naar me toe. Verwonderend gleden mijn ogen over het beestje en mijn glimlach werd groter. Het leek erop dat ik ten minste een iemand zijn vertrouwen gewonnen had.
'Hallo kleine,' zei ik zacht en als antwoord kreeg ik een zachte piep. Ik wist niet hoe, maar ik snapte dat hij hallo bedoelde. 'Heb je trek in wat insecten?' vroeg ik en nu zette de bowtruckle nog een stap naar voren, zodat hij stevig op de binnenkant van mijn palm zat. Rustig haalde ik een potje uit mijn zak, schroefde het met een hand open en haalde er een klein vliegje uit. Ik legde het voor de bowtruckle neer en met een schuin hoofdje accepteerde hij het. Het was aandoenlijk om aan te zien en mijn borstkas voelde er warm van. Het warme gevoel verspreidde zich tot de rest van mijn lichaam, ik voelde me euforisch.
Ik merkte dat de andere bowtruckles nieuwsgierig toekeken van uit hun boom, maar die durfde het nog niet aan. Het waren daadwerkelijk superintelligente dieren en ik voelde een soort trots omdat ze me begonnen te vertrouwen.
Terwijl de bowtruckle in mijn hand de vlieg aan het op peuzelen was, was ik gaan zitten zodat ik het dier wat beter kon bekijken. Vertederend gleden mijn ogen over hem heen en probeerde iets te vinden waar aan ik hem zou herkennen. Ik merkte op dat de bladeren op zijn hoofd een mooie, lichte groene kleur hadden en er geen gaten in zaten. Ook had hij een streepje onder een oog dat lichter groen was dan de rest van zijn lichaam. Over het algemeen merkte ik op dat het een hele jonge, nieuwsgierige, maar verlegen bowtruckle was. Ik hoopte vurig dat de rest ook het vertrouwen zou krijgen en misschien kon ik hun boom wel wat verbeteren.


Een iets wat kleiner hoofdstukje zonder Snape, maar ik vind dat dit soort momenten erin moeten zitten (: (En het is gewoon superleuk om te schrijven XD)
Vinden jullie dit soort hoofdstukjes hier en daar er tussendoor leuk of niet?
(flower)


Reacties (8)

  • GossipGirl21

    Super geschreven.

    3 maanden geleden
  • Stoney

    aw its so adorable <3
    tbh hoeven dit soort hoofdstukken niet persé van mij, maar ik snap dat je het ontzettend leuk vind om te schrijven, daarbij is het jouw verhaal dus jouw keuze hoe je de hoofdstukken indeelt, ik vind dat als jij vindt dat zulke hoofdstukken erin horen, dat het er dan ook in hoort, het is jouw creatie en ik ben fan hehe
    (oh waarom ik vind dat het niet hoeft is puur omdat ik nu weer moet wachten op een hoofdstukje hihi)

    10 maanden geleden
    • RickmanLover

      Thank you <3
      Ik schrijf het liefst ook alleen maar met Severus er in, maar soms moet het gewoon XD

      10 maanden geleden
  • EvilDaughter

    Zo cute!!
    Ik mis Snape stiekem wel een beetje.
    Hopelijk word ze niet ernstiger ziek! Als je koorts hebt moet je eigenlijk rusten enzo

    10 maanden geleden
  • Maim

    Aaaaw

    10 maanden geleden
  • Lente2

    Oh zo gaaf!

    10 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen