Trillend was Juncto achtergebleven. Langzaam schuift hij richting zijn bed en stopt nog een snoepje in zijn mond. Het smelt langzaam op zijn tong waarna hij er snel op begint te bijten. Zonnestralen schijnen in de ogen van Juncto waardoor hij opkijkt. De ramen! Waarom had hij daar nooit eerder aan gedacht. Die konden open, hij kon hier weg!
      Meteen staat Juncto op en klimt op zijn kast zodat hij bij het raam kon komen. De kinderen werden naar binnen geroepen, hijzelf was vaker alleen dan met anderen. Dat kwam omdat Juncto moest oefenen voor het circus. Hij is er heilig van overtuigd dat hij in het circus zit. Probeer hem niet om te praten.

Met een redelijk harde plof laat Juncto zich naar beneden in het gras vallen. Nog even en hij was vrij. Schuw kijkt hij om zich heen en rent dan naar de hekken, ze staan open. Ze staan eigenlijk altijd open wanneer de kinderen weer naar binnen moeten. Ze zouden dan toch niet naar buiten mogen, geen uitzonderingen.
      Al snel zet Juncto zijn eerste stappen buiten het hek. Dit zou anders moeten voelen, in de dromen van Juncto zou hij het gevoel van vrijheid hebben, maar dit was niet het geval. Angst overvalt de vrijheid.
      Juncto maakt een halve draai, nee, dit is wat hij wil. Hij wil vrij zijn, vrij is blij zijn. Dit was de weg. Hij sluit zijn ogen en de wind glijd door zijn haar. Dan draait hij zich weer om en loopt weg van het landhuis.

Langzaam doemen huizen op. Langzaam begint Juncto de grote dingen te herkennen. Hier woonden normale mensen in. Mensen die niet in een groot huis met andere kinderen woonde. Deze mensen woonden vrij.
      Langzaam loopt Juncto de zee van huizen binnen. Het angstige gevoel overvalt Juncto weer. Dit was veel groter dan hij had verwacht, of wat hij had gezien van veraf. De huizen leken reuzen.
      Onzeker loopt Juncto door de reusachtige straten. Hij staat stil wanneer hij op een plein komt. In het midden van het plein stond een boom. Meteen versneld de pas van Juncto. Dat ding herkende hij. Het was een treurwilg. Wanneer Juncto eronder staat voelt hij de schaduw, de afzondering. De boom had zoveel bladeren dat Juncto het plein niet meer kon zien.

Meteen sluit Juncto zijn armen rondom de boom en houdt hem stevig vast.
"Ga niet weg." fluistert hij.
"Dat zal niet gebeuren." antwoord een koele jongensstem. Meteen laat Juncto de boom los en kijkt om zich heen. Naast de boom staat een lange jongen met zwart haar en een koude uitstraling, samen met zijn hond. Een licht goudbruine hond, redelijk groot ook. "Bomen kunnen niet lopen." De jongen loopt naar Juncto toe en grijnst, "Ik ben Ivar Xander, dit is mijn hond East, en jij bent?"
      "J-", Juncto is even stil, "Juncto..." zegt hij langzaam.
"Ja nee, ik noem je wel Teddy. Klinkt beter." Hij is even stil, "Ook een straatkind of niet?" Juncto knikt meteen. Niet dat hij weet wat een straat kind is, dit was het gevoel angst. Op dat moment maakt de maag van Juncto een geluid, honger. Dat had hij ook. Het enige wat hij heeft gehad vandaag waren snoepjes, een banaan en een pruim.
      "Heb je honger?" Weer knikt Juncto en staat onhandig op, "Er is hier een supermarkt met eten, waarom neem je niet wat mee?"
"Mag dat?" Deze keer knikt Ivar.
"Ja zeker, we zijn arme kinderen. Maar soms zijn ze gemeen, dan proberen ze je eten af te pakken, dan moet je gewoon slaan hoor." Ivar grijnst, "De supermarkt staat tegenover deze boom, die kant op." hij wijst naar rechts waardoor Juncto meteen die richting uit loopt, "En als je dan toch gaat, neem wat voor mij mee, wil je?" Juncto reageert al niet meer, hij ging eten halen.

Al snel heeft Juncto de snoepafdeling gevonden. Meteen pakt hij een zak met skittles in verschillende kleuren en een regenboog zak met zure matten.       Vervolgens loopt hij naar het brood en pakt twee chocolade croissants mee. Er zijn veel mensen aanwezig, lang, toch is Juncto bijna even lang als de gemiddelde vrouw.
      Wanneer hij naar buiten loopt ontstaat er een helse piep en er komt een man op hem af.
"Geef dit maar even hier jongenman."
'Maar soms zijn ze gemeen, dan proberen ze je eten af te pakken, dan moet je gewoon slaan hoor.'
Meteen slaat Juncto de man met zijn zak skittles in zijn gezicht, de man staat beduusd stil waardoor Juncto wegrend.

Reacties (1)

  • inktzwart

    Skittleee

    Pff Ivar MIJN BIJNAAM
    Kidding ik besta niet in dit verhaal

    3 jaar geleden
    • ChiIdhood

      Haha nu hoor je er ook in ;P

      3 jaar geleden
    • inktzwart

      YAAAAY I'M GETTING FAMOUS

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen