Foto bij 027 • Flashes of History

Emma Lewis pov.

Ik was naar buiten gevlucht, de koude lucht in, vol in paniek. Mijn gedachtes ratelde, ik kon niks op een rijtje zetten. Het voelde als of er een ijzeren band rond mijn borstkas zat en ik knipperde de zwarte vlekken die zich verzamelde voor mijn ogen weg. Ik wist niet wat er gebeurd was, waarom ik de dingen zag die ik zag. Ik wist ook niet wat ik moest doen, maar ik kon Snape niet onder ogen komen. Niet na zoiets. Hij zou nooit geloven wat ik te zeggen had! Ik had het niet expres gedaan, ik wist nauwelijks wat ik gedaan had.
Opgelucht liep ik naar buiten en zette buitenadem mijn handen op een stenen muurtje van het plein neer. Met gesloten ogen probeerde ik mezelf te kalmeren en na een kwartier merkte ik dat mijn ademhaling weer normaal was. Mijn hart klopte alsnog wat harder en vlotter dan normaal, maar daar kon ik niks aan doen. Ik haalde mijn neus op en veegde de zoute tranen van mijn wangen af. Door Snapes ruwe legilimency voelde het als of mijn hoofd gebarsten was en ik greep grimassend naar mijn slaap. Had hij het echt zo heftig moeten doen?
Ik hees mezelf zwak op van het muurtje en besloot langs Poppy te gaan. Een potion zou enorm helpen op het moment. Ik schuifelde door de lege gangen heen, mijn hand nog steeds tegen mijn hoofd aan gedrukt en grimaste wanneer ik langs een licht in de gang liep. Voorzichtig klopte ik aan bij de ziekenzaal en drukte de zware deur open. Het was al na de avondklok en ik wist dat Poppy nu eigenlijk geen mensen meer accepteerde, tenzij het nood was, maar ik kon het proberen. Zoals gedacht klonk meteen het geluid van haar hakken door de zaal en kwam ze verbaast naar me toe lopen, ogen wijd en mond open.
'Oh lieverd wat zie je eruit! Ga snel zitten,' zei ze en voordat ik nog wat kon zeggen pakte ze mijn bovenarm beet, precies waar Snapes hand had gezeten en ik grimaste. Het voelde ontzettend gevoelig aan en ik vroeg me af hoe hard hij me wel niet vastgepakt had. Ik werd op een van de bedden neer gezet en meteen schoot haar hand naar mijn voorhoofd. Terwijl ze aan mijn hoofd voelde, ving ik een glimp van mezelf op in de ramen. Mijn gezicht was krijt wit, ogen rood en gezwollen van het huilen en er lag een dun, glinsterend laagje zweet op mijn huid.
'Hup, trek je gewaad uit en liggen, je ziet eruit als of je gaat flauwvallen,' zei ze en ik deed zoals er gezegd werd. Ik trok mijn gewaad uit, waardoor ik in jeans en een T-shirt op het ziekenhuisbed lag, mijn schoenen nog aan.
'Zo voel ik me ook,' zei ik en trok kort mijn mondhoek op. Poppy had een of ander apparaat naast me op het bed neer gelegd en scheurde de klittenband band ervan open. Het was een bloeddruk meter.
Aan de andere kant van de zaal begon iemand hard en ongecontroleerd te hoesten en meteen schoot haar hoofd die kant op.
'Een moment, Emma,' zei ze en voor ik iets had kunnen zeggen haastte ze zich naar het bed aan de andere kant van de zaal, waar een gordijn omheen getrokken stond. Voor zo ver ik het kon zien was het een leerling die een hoestbui had en door Poppy recht op in bed gezet werd. Poppy was een ongelofelijk lieve vrouw en mijn hart smolt van haar.
Ik richtte mijn blik zuchtend op het plafond en merkte dat ik uitgeput was.
'Oh Severus je komt precies op tijd!' riep Poppy door de zaal heen en mijn hoofd schoot geschrokken op. Snape stond in de deuropening, een klein doosje in zijn handen en zijn ogen op mij. Ik kon zijn blik niet goed lezen, maar het was overduidelijk geen blije blik. Ik slikte en legde mijn hoofd terug op het kussen neer, hopend dat hij weg zou gaan en geen opmerking zou maken.
'Ik heb de potions waar je om vroeg,' zei hij en ik hoorde dat hij het neer zette op een tafeltje.
'Ja dankjewel. Nu je er toch bent, neem Emma haar bloeddruk even af,' zei ze en ik drukte mijn ogen grimassend dicht. Dit was niet goed. Er was een pijnlijke stilte voordat hij toch naar mijn bed toe kwam lopen. Voorzichtig opende ik mijn ogen en keek recht in dezelfde zwarte ogen die nog geen eens een half uur geleden mooraardig hadden gekeken. Hij leek gelukkig kalmer te zijn, als of hij de tijd heeft gehad om erover na te denken. Echter keek hij nog steeds boos en ik besloot niet naar zijn gezicht te kijken. Hij pakte dezelfde band op die Poppy net vasthad en pakte mijn arm beet. Hij schoof mijn mouw wat omhoog, terwijl hij de band rond mijn bovenarm plaatste en ik beet op de binnenkant van mijn wang toen zijn vingers de plek op mijn arm aan raakte die hij zou blauw had gemaakt.
Zijn vingers gleden voorzichtig over de plek heen en ik zag wat in zijn ogen dat me verbaasde. Spijt. Hij keek spijtig naar de plek die hij had achter gelaten op mijn arm. Ik slikte en verplaatste mijn blik naar het plafond, ik moest even weg kijken, terwijl hij de band op begon te pompen. Het duurde even voordat de band weer verwijderd werd van mijn arm, maar de hele tijd hield ik angstvallig mijn adem in.
'Tachtig om vijfenvijftig,' zei hij monotoon. Dat was een enorm lage bloeddruk, merkte ik op. Het verklaarde wel waarom ik me zo belabberd voelde en waarom ik het idee had dat ik flauw zou vallen.
'Neem meteen ook haar hartslag af,' riep ze nog steeds van de andere kant van de zaal en ik hoorde Snape zuchten. De spieren in zijn kaak bewogen op en neer, gefrustreerd en zijn ogen bleven strak voor zich uit gericht. Fronsend legde hij het apparaat van de bloeddrukmeting opzij en nogmaals kruiste onze ogen. Hij pakte mijn pols vast, terwijl hij staarde naar een zakhorloge in zijn palm.
'Ik weet niet wat er gebeurde,' zei ik zacht, in een poging om mezelf uit te leggen, maar ik kreeg geen reactie. 'Het ging per ongeluk,' probeerde ik nogmaals, maar hij leek me expres te negeren. Zijn ogen bleven nors op het horloge in zijn hand gericht. Zuchtend liet ik mijn hoofd op het kussen vallen en sloot mijn vermoeide ogen, ik wist niet wat ik tegen hem moest zeggen. Misschien was stilte wel het beste. Wie wist was hij nu al naar Albus toe gegaan, dat hij geëist had dat ik van school gestuurd werd en dat ik morgen al buiten de deuren stond. Mijn maag draaide zich om, ik hoopte vurig van niet.
Hij liet mijn pols naast mijn lichaam neer vallen, maar ik opende mijn ogen niet. Zijn monotone, zware stem noemde mijn hartslag op voor Poppy en Poppy bedankte hem vriendelijk. Ik hield mijn ogen dicht tot ik hoorde dat hij een flesje op mijn nachtkastje plaatste. Het was zacht en voorzichtig, duidelijk zodat alleen ik het opmerkte. Fronsend hief ik mijn hoofd op en keek op mijn hoede hoe hij de zaal verliet. Ik pakte vol verbazing het groene, glazen flesje vast en trok de dop er af. Nadat ik vlug aan de potion geroken had, kwam ik tot de conclusie dat het een hoofdpijn potion was en fronste, had hij dit voor mij achter gelaten?


Ik ben dit weekend met een vriend van me naar mijn oma geweest, dus vandaar weer een laat stukje. Ik zal morgen avond nog een hoofdstuk online zetten, omdat ik de laatste tijd erg slordig ben met uploaden:Y)


Reacties (5)

  • GossipGirl21

    Awh mooi

    7 maanden geleden
  • EvilDaughter

    Nawh, hij word toch wel weer lief:)

    1 jaar geleden
  • Stoney

    ahhh leuk stukje, ik kan niet wachten op vanavond wat fijn!!! <3333

    1 jaar geleden
    • RickmanLover

      Dankje:D
      Het zal zo online gaan <3

      1 jaar geleden
  • NicoleStyles

    Haha hoe toevallig is het dat Snape in de ziekenzaal is..xD
    Zo is het echt wel een cutie.. Kan niet wachten tot morgen avond

    1 jaar geleden
  • Muizlet

    Whaaaaattttt! Oké, ik moet toegeven misschien is het een klein beetje cliché en had ik het moeten zien aankomen; maar ik was echt stomverbaasd dat Snape per ongeluk ook in de ziekenzaal was!!!

    Tuurlijk is hij nu wel weer lief voor haar, hihi.(flower)(K)

    Weer een superleuk hoofdstuk en ik kijk al uit naar morgenavond.(H)


    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen