Foto bij Hoofdstuk 9



AAAAAAAAAAAAAAA ik had dit herschreven, maar de herschreven versie is kwijt. Ik probeer het zo goed mogelijk opnieuw te herschrijven, maar echt.. gRR. Ik had juist geen tijd om het dit weekend te herschrijven >:c
Sorry dus als het ongemakkelijk klinkt, haha, ik fix het ooit later wel D:

En er komt misschien nog een half hoofdstukje na ergens volgende week! Dat was een scène die ik niet in dit hoofdstuk of het volgende kon plakken en ik vind hem net te klein om op zich te posten (alhoewel het eigenlijk de standaard Quizletgrootte is..oeps)

      Met tegenzin kroop Aileen langzaam uit haar zachte bed toen de zon net iets te lang in haar ogen bleef schijnen. Aan de andere kant van de kamer lag Zolin nog te snurken, schijnbaar was hij toch nog terug naar bed gegaan, zijn hoofd tactisch onder zijn kussen gepropt. Door een korte blik te werpen op de stand van de zon, kon Aileen achterhalen dat het al wat later in de ochtend was.
      Gapend verwisselde ze dus alvast haar nachtjapon voor haar hemd en losse broek, aangezien ze straks nog een uitrusting van Hadi en Saira zou krijgen. Als laatst deed ze ook haar haar opnieuw in een staart, te lui om er veel meer mee te doen. Voorzichtig gaf ze Zolin ook nog een duw om hem wakker te maken, maar daardoor scheen de elf alleen maar harder te gaan snurken. Met een zucht trok ze toen het kussen van zijn hoofd, waardoor hij gelukkig wel met een frons overeind kwam en kreunend in zijn ogen wreef, "Mocht ik niet rustig uitslapen?"
      "Daar had je vannacht maar goed over na moeten denken. Eigen schuld, dikke bult." Aileen grinnikte toen Zolin met een grom overeind kwam. Zijn warrige haar schoot in springerige plukken omhoog en leek op een soort donzige pluizenbol. Met een grijns drukte ze een borstel in zijn handen, en klapte ze een paar keer, "Kom, mooi maken en door! Voordat dat circus weer een stad verder is."
      "Ja, kapitein." Met een gaap kroop Zolin uit bed en kleedde hij zich ook om, waarna hij zijn wilde bos haren weer onder controle kreeg en het ook in een staart vastbond. Snel pakten de twee hun spullen weer in en verlieten ze hun gasthuisje om terug naar het paleis te lopen.

      In de ochtendzon waren de schattige zonstenen gebouwtjes van Adonya's Moed beter te bewonderen dan in het schemerlicht van de avond. De zichtbare structuur en kleurrijke schilderingen op de huisjes gaven de stad een eigen karakter. Iedere bewoner had namelijk zijn eigen kleur gekozen om de ramen en steunbalken mee te versieren. Sommigen gingen zo ver om het hele huis met mooie tekeningen te bedekken. In het midden van het voetpad liep een lange vijver tussen mozaïektegels, met om de twee meter een klein fonteintje. Tussen de geur van het spuitende water en het droge zand door, was ook de geur van heerlijk eten alweer te ruiken. De Caerulen waren zelfs op dit tijdstip al bezig met het uitgebreid koken van een brunch.
      Er waren twee kanten aan Caerulon en zijn bewoners. De burgerlijke, met de gezellige sfeer, de koninklijke familie die openstond voor iedereen en het lekkere eten dat expres in overvloed bereid werd, voor het geval dat er gasten kwamen. En daarnaast nog de luxe kant, met name de architectuur en de levensstijl van deze stad, en de mate waarmee de heersers ervoor zorgden dat de inwoners in vrede konden leven. De twee avonturiers konden daarom niet wachten om hier weer terug te komen, zodra ze geen taken te volbrengen hadden.
      "Ik zat te denken, hè... Misschien kunnen we wat munten verdienen en ook een huisje kopen hier? We krijgen die sowieso al wapens en uitrustingen, dus wellicht kunnen we huurlingen worden? Als er echt een overlast is van monsters, zouden mensen daar vast voor betalen," legde Zolin uit, waarna hij zijn buidel met goudstukken tevoorschijn haalde, "Mijn oom heeft me nog munten uit de oude tijd meegegeven, en ik weet niet precies hoeveel dit waard is, maar het is beter als we een inkomen hebben. Mensen ruilen volgens hem niet graag met goederen, ze zien liever goud en zilver verschijnen."
      "Geen slecht idee, op zich. Als we toch al gereed zijn om te vechten, kunnen we het net zo goed voor goud doen. Daarbij zou hier wonen ook niet slecht zijn. Het is lekker warm, de nacht terzijde, en de stad lijkt het prima te doen door handel en veehouderijen. En dan het verse water!" Met een glimlach hield Aileen haar hand onder een van de vele fonteinen, waarna ze het over haar armen smeerde ter verkoeling, "Het is jammer van al het zand, maar voor de rest lijkt me dit een goede plek om te wonen!"
      "Wacht maar tot je de hoogte van de belasting ziet, er is een reden dat er alleen maar rijke mensen hier wonen." Met een grijns kwam Saira opeens tussen de twee in staan, hun gesprek abrupt onderbroken door de plotseling verschenen prinses, "Maar genoeg daarover, we wachten al een tijdje op jullie twee. We hebben wat reservespullen gevonden van ons koninklijke leger, dus pak wat je pakken kan. Met een beetje geluk zijn jullie dan bij het circus voor de zon op z'n hoogst staat."
      "Oeh, krijgen we dan zo'n bultenbeest?!", vroeg Zolin enthousiast. Saira lachte alleen maar terwijl ze hen straf naar een zaal achter de paleisdeuren stuurde en schudde haar hoofd, "Helaas, die kamelen zijn alleen voor de reizigers zonder tijdslimiet. Jullie krijgen gewoon paarden… al dan niet met een zandslee."
      "Een zandslee!", herhaalde hij, nog enthousiaster, waarna hij naar Aileen keek, "Ik weet niet wat een zandslee is, maar het klinkt erg grandioos!"
      "We zullen zien, alles op zijn tijd." Aileen gaf hem een speelse duw en stapte als eerste de zaal in. Daarbinnen stond Prinses Neha klaar om haar te helpen bij een kleiner setje harnas, terwijl Hadi klaar stond bij de grotere voor Zolin.
      Qua stijl leken de setjes van Zolin en haar wel op elkaar, maar aangezien zij een normale soldaat was en Zolin een schutter, had zij meer metalen onderdelen om mee te sjouwen. Voor haar lichaam kreeg ze een bronzen schubbenpantser dat uit meerdere kleine metalen dakpannetjes leek te bestaan. Daar overheen mocht ze een los geborduurd tuniek gooien, zodat ze tegen de zandstormen beschermd zou zijn.
      Zolin kreeg een soortgelijke borstplaat, enkel met leren schubben voor een lichtere verdediging. Voor zijn benen en armen kreeg hij wat losse, leren onderdelen ter bescherming. Zijn tuniek was daarbij ook gespleten bij de armen, zodat hij zijn armen vrijer kon bewegen. Tenslotte kregen de twee ook nog een extra kap met een doek eromheen, voor het geval dat er een zandstorm aankwam en ze hun gezichten moesten beschermen.
      "Deze outfits zijn wel representatief voor ons leger, dus niet te gek doen, alsjeblieft," mompelde Hadi met een geoefende stem, alsof hij het van een ander moest melden. Saira lachte alleen maar en knikte,"Dat klopt. Ons koninklijke leger bestaat eigenlijk alleen maar uit elitesoldaten van hogere stand, dus waarschijnlijk zul je daarmee geassocieerd worden."
      "Dan moeten we gewoon niet gezien worden, toch Aileen?" Zolin grijnsde door zijn geniale voorstel, maar prinses Neha had daar een andere mening over.
Ze schudde met haar hoofd en gebaarde naar een van de strategische kaarten die in de zaal lagen. Sierlijk volgde ze een kronkellijn vanuit Adonya's Moed met haar wijsvinger, waarna ze bij een kleiner stadje in het noorden uitkwam, "Het circus zal hier zijn, tot aan het einde van de week, de snelste en veiligste weg zal zijn om de handelsroute te volgen. Niet alleen is die route makkelijk te volgen, hij wordt ook nog eens bewaakt door onze patrouilles. Ik raad dit jullie niet aan, Ik beveel het jullie." Neha klonk streng en verhief haar stem, alsof ze hen wettelijk verbood om een andere route te nemen. Hadi lachte daardoor en probeerde het zachter te brengen, "Ze heeft wel gelijk. De handelsweg is direct, beschermd en komt langs allemaal leuke kiekjes. Het is het niet waard om ervan af te wijken, want je verdwaalt zonder eten en het enige wat je eruit krijgt, zijn nog meer monsters."
      "En de spullen die jullie hebben gekregen, mogen jullie houden. Vader, en prinses Neha, achtten jullie belangrijk genoeg, vandaar…" Saira haalde haar schouders op en gooide een andere deur open, waarna ze naar de twee vrienden wenkte, "Maar goed! We hebben al veel te lang op jullie gewacht, laten we doorgaan!"
      "Juist!" De twee avonturiers hobbelden snel achter haar aan, door de deur, die schijnbaar naar een brede, koele gang leidde. Zodra ze voorbij de eerste set pilaren liepen, merkten ze dat dit de stallen waren. Links en rechts werden ze aangestaard door paarden en kamelen, maar Saira stapte te vlug door om hen naar een andere ruimte te leiden. Zodra ze die deuren open gooide, werden Zolin en Aileen verrast door het voertuig voor hun neuzen.
      Saira lachte om hun verbaasde gezichten, waarna ze nogmaals naar het ding gebaarde, "Zie hier! De zandslee! Karren met wieltjes doen het namelijk niet zo goed in de woestijn. Onze 'wagens' hebben dus deze platte voetjes waarmee ze snel over het zand kunnen glijden. Hij doet het alleen niet zo goed buiten ons land, dus eh, we verwachten hem wel heel terug na jullie bezoekje. Uiteraard hoeft dat niet meteen deze week, maar sleep hem alsjeblieft niet mee door de bergen. Bij veel oasen zou je hem moeten kunnen stallen en aangezien het een koninklijk voertuig is, kun je het op onze rekening gooien."
      "Gewaagde keuze…", fluisterde Zolin met een grijns, maar Saira had hem door. Met een brutaal lachje gaf ze hem een correctieve tik, met een korte 'au' van Zolin, en wees ze waarschuwend met haar vinger, "Als de kosten te snel oplopen, stuur ik een van onze bedienden om hem op te halen. En dan zitten jullie zonder vervoermiddel. Nou ja, naast die paarden dan."
      De twee beige beesten waren de avonturiers nog niet opgevallen voordat de prinses hen erop wees. Meteen begonnen Zolins ogen te twinkelen en rende hij vrolijk op een van de twee paarden af. Iets wat de merrie uiteraard meteen deed laten schrikken. Hij had geluk dat het paard namelijk al voor de kar gespannen was en hem niet makkelijk kon raken. Het scheelde dus maar een haartje of Zolin was een elfse pannenkoek geworden.
      "Wow, wow. Rustig!" Een tikkeltje angstig stak hij zijn handen in de lucht met de hoop dat het dier zou stoppen met steigeren. Saira lachte luid en kalmeerde het paard gemakkelijk, zodat Zolin dit keer proper de twee merries kon aaien, en haalde haar schouders op, "Tot zover de Viridense affiniteit voor dieren. Ik dacht dat jullie volk ze met simpele liederen kon bedaren?"
      "Als ik ook maar één sprankeltje van de Viridense cultuur had meegekregen, zou ik dat ook zeker demonstreren." Ditmaal klonk Zolin wat vacant, alsof hij het onbewust zei. Hij realiseerde het ook pas een seconde later, waarop hij schrok en het leek alsof het niet zijn bedoeling was om die opmerking te maken. Snel schraapte hij zijn keel en focuste hij zijn aandacht op één specifiek vlechtje in de manen van het paard, alsof dat zijn allereerste intentie was.
      Aileen keek ongemakkelijk weg en Saira perste schuldig haar lippen op elkaar, wetende dat ze iets te ver was gegaan. Zolin had nog duidelijk aan tafel gezegd dat hij niet als Viriden was opgevoed en zijn hele leven in Cilvenas woonde. Ze snapte dat haar opmerking misschien iets te hard was. Hoe dan ook hielp ze stilletjes met het inladen van hun spullen en gebaarde ze naar een bediende om de voorste zetel te nemen.
      "Babak is een ervaren koetsier uit het gebied van jullie bestemming… hij zal jullie naar het circus brengen." Eventjes leek ze wat te overwegen en na een besluit, draaide ze naar Zolin en gaf ze hem een verontschuldigende glimlach, "En, het spijt me. Je zei al eerder dat je als Cilven was opgegroeid, ik had niet mogen aannemen dat je van de Viridense hoogvlakte en haar culturen afwist. Als het helpt… veel Viridense vluchtelingen zijn doorgetrokken naar het noorden, naar de bergen. Ze meenden dit klimaat te heet en te droog te vinden, dus ik raad het aan om na jullie bezoek verder te reizen naar de grens met Albandor als je soortgenoten zou willen vinden."
      "Bedankt, Saira." Er verscheen een lichte glimlach op Zolins gezicht en klom sierlijk in de slee, waar hij meteen een bankje claimde. Iets vrolijker sloeg hij op het bankje tegenover zich en riep hij, "Kom, Leen! We moeten door!"
      Saira glimlachte opgelucht zodra ze vergeven werd en knikte, waarna ze Aileen mee de slee in hielp. Tenslotte gaf ze de twee elk ook nog een gevuld juten zakje mee. De inhoud rook naar noten en suiker, en Saira lachte toen ze bijna de kwijl in Zolins mond zag ontstaan, "Het is een traditie om amandelkoeken mee te geven aan reizigers van ons hof, en aangezien we jullie twee als familie behandeld hebben, bij deze. Ik hoop dat Babak jullie een goede reis kan geven!"
      "Dank je! We zullen zeker weer op bezoek komen zodra dit alles gedaan is." Aileen gaf een ongemakkelijke buiging vanuit de slee. Babak trok aan wat hendels, waarna de grote deur voor hen openging en ze de buitenlucht weer konden zien.
      Voordat Babak de paarden aanspoorde, zwaaiden de twee nog naar Saira, die vrolijk terug zwaaide. Buiten de vleugel stonden Hadi en Neha hen al op te wachten, en ze namen allebei de kans om het gezwaai als eigen te claimen door stug naar Zolin en Aileen te zwaaien. Gelukkig zagen de twee avonturiers hen nog voordat de slee op snelheid kwam, en draaiden ze lachend om om ook de twee anderen nog gedag te zeggen, waarna ze Adonya's Moed langzaam verlieten.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen