Foto bij Chapter 100.3 ||

Nadieh Ramsey


In plaats van Sophie, zat ik nu met haar speeltje te rammelen. Arsenal stond gelijk met Real Madrid, nog steeds 1-1, en de 90e minuut naderde sneller dan ik wilde. Ik wilde geen verlenging, het beste scenario zou zijn dat Arsenal zou scoren in de laatste minuut van de blessuretijd, zoiets dergelijks. Mijn ogen zochten Theo die ergens op het veld rondliep en in mijn gedachten sprak ik hem toe. Kom op, ik had hem gister het ja-woord gegeven.. dat moest toch zeker voor iets tellen? Daardoor zou hij toch zeker wel een boost krijgen? Zuchtend keek ik nog eens op de klok en werd de 90e minuut aangetikt, waarna de vierde official met de mededeling kwam dat er 4 minuten bijkwamen. Vier minuten.. zou dat genoeg zijn?
'Daddy!' riep Sophie ineens blij toen ik inderdaad Theo met de bal zag en Finley naast me ook begon te springen. Hoewel er ongeveer 1,5 jaar tussen Finley en Sophie zat, was het eigenlijk ongelofelijk hoeveel groei daartussen zat.
'Come on daddy!' riep Finley ook blij en tuurde naar het veld. Ik zag hoe Theo de bal passte naar Alexis die ook naar voren sjeeste. Ik vloekte even binnensmonds toen ik zag dat Alexis het in z'n eentje probeerde te doen, maar de bal gelukkig terugkeek en stilstond.
'Why is he standing still?! For god's sake PASS THAT BALL!' riep ik hard.
'Pass it to Theo!' riep Anne toen naast me, terwijl Theo er met een bloedvaart aan kwam gerend en naar de plek op het veld wees waar hij hem wilde hebben. Gelukkig bedacht Alexis zich geen moment en schoot 'm naar Theo, maar tot overmaat van ramp schoot die hem recht op keeper. Hard, maar wel recht oude keeper. Inmiddels stonden we allemaal te schreeuwen, maar de bal ontglipte de keeper en toen was daar Aubameyang, die nieuwe aankoop van Arsenal, die hem alsnog erin tikte. Het stadion ontplofte. 2-1. Volhouden nu. Met alle macht probeerde Real Madrid er nog doorheen te komen, maar ze schoten over en de tijd was nu toch zeker wel om? Gespannen keek ik naar de scheidsrechter, die inderdaad op zijn fluitje blies. Het stadion ontplofte en ik viel Anne als eerste in haar armen terwijl ik Sophie ook in mijn armen had en Finley zich bij onze knuffel in probeerde te drukken.
'I can't believe it! We won!' riep ik en knuffelde Finley daarna alleen met Sophie, waarna ik de tranen van mijn wangen veegde.
'I'm so proud!' riep Anne toen ook en richtte zich weer op het veld waar de jongens elkaar in de armen vielen. We hadden gewonnen.

Alexis Sanchez


'We won it! WE WON IT!' Iedereen riep door elkaar en omstebeurt werden we bedolven onder knuffels. Ik grinnikte toen ik Theo zag en omhelsde hem.
'Can't believe it mate!'
'Me neither!' riep hij uitbundig en ging weer verder, totdat we eindelijk naar boven werden geroepen voor de medaille, weer naar beneden mochten en op he podium mochten verzamelen om uiteindelijk de beker te kunne ontvangen. Ontzettend veel champagne flessen werden ontpopt en natuurlijk werd ook Wenger in champagne ondergedompeld. We liepen nog een aantal rondjes met de beker rond en iedereen wilde hem even vasthouden. In de kleedkamer was het niet veel beter en ging het feest vieren en champagne drinken nog wel even door, waar iedereen ook filmpjes op social media plaatste. Ik kon eigenlijk niet wachten om Anne te zien, dus was ik als één van de eersten, samen met Theo, die naar de spelerslounge gingen. We gingen vanavond waarschijnlijk toch uit, dus hadden we genoeg tijd om met de rest door te brengen. Ik omhelsde Anne toen ik haar zeg en zij sprong me enthousiast in mijn armen.
'I can't believe it! You beat Real! You are the Champions League Winners! How does it feel?!'
'Amazing!' grijnsde ik en kuste haar zacht. 'Almost as amazing as the day we married.' Ze grijnsde en keek me hoofdschuddend aan.
'Are you for real?!' lachte ze toen en sloot haar armen rond mijn nek. 'I can't believe it. My husband won the Champions League!'
'You better write a really good article about me tomorrow.' grijnsde ik.
'Not only about you, don't get cocky and miss-use your wife.'
'I would never.' grijnsde ik naar haar en liet mijn ogen rond de lounge gaan, waar ik al snel Theo spotte met Finley, Sophie ne natuurlijk Nadieh om wie hij z'n arm had geslagen.
'I'm so happy for her.' zei Anne toen ze zag waar mijn blik naar leidde. Ik glimlachte.
'She's gotten better. What about us? Are you happy for us too?'
'Of course silly!' grijnsde ze en keek me toen even vertederd aan.
'The happiest I've ever been.'
'Aww!' grijnsde ik en kuste haar voorhoofd. 'Same here though. I love you.'

THE END

Reacties (1)

  • Gerrard

    Super leuke storie😍! Jammer dat hij afgelopen is!
    Bedankt voor het schrijven 😊

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen