Foto bij O17 • Chaos

Ethan Carson

De situatie is op zijn zachtst gezegd ongemakkelijk. Voor mij dan toch. Hoe zou jij je voelen als je iemand twee dagen kende en je het beeld van haar in een jurk die haar rondingen benadrukt niet uit je hoofd krijgt, hoe hard je ook je best doet om jezelf op andere dingen te focussen dan dát? Juist, ongemakkelijk, toch?
Ik weet niet eens waarom ze zo’n grote impact op me heeft. Ik kan me nog prima herinneren van mijn korte tijd op de middelbare school dat ik niet veel om meisjes gaf en al zeker niet lette op wat ze aan hadden. Ik werd dikwijls uitgenodigd voor feestjes en hoewel ik zelden ging, lette ik niet op wat meisjes droegen die keren dat ik besloot om mijn aanwezigheid kenbaar te maken op zo’n feestje.
Ik wijt het aan het feit dat ik twee dierbaren in één klap verloren ben op korte tijd en dat ik gewoon wat emotioneler ben dan normaal, hoewel ik koortsachtig probeer om dit niet aan Rose te laten merken. Ik wil niet dat ze ook maar één idee heeft hoe fragiel ik vanbinnen wel niet ben.
Er heerst een stilte in de auto en even glijden mijn vingers langs de knoppen van de radio. Tevergeefs. Dat ding draait toch geen muziek meer en als het aan zou slaan, is het enkel om oude nieuwsberichten te laten horen die informatie bevatten over wat eigenlijk iedereen al wel weet: dat de wereld naar de hel is gegaan.
“Je was niet helemaal fout, weet je.”
Ik begon eigenlijk zo erg te wennen aan het feit dat er een stilte tussen ons heerste dat ik niet had verwacht dat deze verbroken zou worden. En ik had al helemaal niet verwacht dat Rose diegene zou zijn die de stilte zou verbreken.
Mijn gevoel zegt me dat ik er niet op in moet gaan en dat hier weer het zoveelste dramatische verhaal aan gaat vasthangen en dat daar mijn interesse niet ligt, maar net zoals de afgelopen uren kan ik ook deze keer mezelf niet beheersen om mijn gezicht naar haar toe te draaien en te concluderen dat ze een gepijnigde uitdrukking op haar gezicht heeft.
“Ik heb altijd gelijk,” zeg ik zo nonchalant mogelijk, maar ik voel dat mijn hart sneller in mijn keel bonkt als ze haar blik opzij richt en me fel aankijkt met haar blauwe ogen, indicerend dat het nu geen tijd is om grapjes te maken.
Ik merk dat het de eerste keer is dat ik echt ongemakkelijk word onder de felle blik die ze op me werpt en dat ik een beetje ga verzitten in mijn stoel. Om dit te verdoezelen leg ik zo nonchalant mogelijk mijn arm tegen de deur aan en houd ik mijn stuur met één hand vast terwijl ik haar priemende blik ontwijk door strak naar voren te kijken.
“Het was op een zaterdagavond,” hoor ik haar zachtjes zeggen.
Ze wacht, ze wacht alsof ze mijn toestemming nodig heeft om haar dramatische verhaal te vertellen die ze waarschijnlijk heel graag me wil delen. Alsof ik de juiste persoon ben om haar op te vangen. Toch merk ik dat mijn hoofd als vanzelf naar beneden beweegt in een knikje om haar aan te sporen verder te vertellen over de o zo dramatische ervaring die er waarschijnlijk voor heeft gezorgd dat ze het moeilijk vindt om haar blote huid te tonen aan de buitenwereld. Boehoe.
“Een paar meisjes van mijn klas hadden me uitgenodigd om samen met hun naar een feestje te gaan. Mijn crush zou daar ook zijn, zeiden ze. Eén van de meisjes had de afgelopen weken diverse pogingen gedaan om me beter te leren kennen en ik merkte dat ik haar begon te vertrouwen. Ze koos een jurk voor me uit en zei, zelfs nadat ik al verschillende pogingen had gedaan om eronderuit te komen om hem te dragen, dat hij me fantastisch stond en dat de aandacht van het litteken afgeleid zou worden.”
Ik kan al wel half raden waar dit verhaal naartoe gaat, maar ik heb op de één of andere manier geen energie om haar te onderbreken met mijn sarcastische commentaar en besluit in plaats daarvan een zijdelingse blik op haar te werpen. Ik zie dat ze haar handen in elkaar gehaakt op haar schoot heeft liggen en aan de manier te lezen waarop ze me niet aan durft te kijken, weet ik dat ze vroeger of later in huilen uit zal barsten. Great.
En toch… toch merk ik me dat ik me al irriteer. Misschien om die meisjes, misschien om het feit dat ze heeft aangekaart dat ze een crush had op de middelbare school. Hoewel ik geen reden zou weten waarom ik me om dát zou moeten irriteren, maar goed.
“Ik liet me overhalen en we gingen naar het feest. Ze had geregeld dat we opgehaald zouden worden door mijn crush, wetend dat ik hem leuk vond. De weg naar het feest was relaxt en dankzij haar kwam ik meer over hem te weten dan in een heel jaar dat we bij elkaar op school zaten.”
Ik merk de bittere ondertoon op in haar stem en besef me dat ze nu wel tot een climax zal komen in haar verhaal. Gelukkig. Ik haat dramatische verhalen. Vooral als ik me om geen reden irriteer aan ze.
“We kwamen aan op het feest en algauw werden we uitgenodigd voor een drankspelletje. Je kent het wel, het spelletje waarbij je iets moet zeggen wat je nog nooit gedaan hebt en diegene die het wel heeft gedaan, moet een slok nemen van zijn beker.”
Ugh, ja, ik ken dat spel en ik háát het. Het werd op die feestjes die ik attendeerde ook altijd gespeeld en ik snapte het punt er gewoon niet van. Meestal zat er zo’n leukerd bij die vooral seksueel getinte opmerkingen maakte en dan zaten er van die chicks bij die, waarschijnlijk om indruk te maken op hun vriendinnen of een kerel die ze leuk vonden, dronken van hun plastic bekertje om indruk te maken terwijl ik er vrij zeker van was dat ze het nog nooit gedaan hadden.
“Ik begon me tijdens het spel steeds ongemakkelijker te voelen. Niet alleen omwille van de opmerkingen die er gemaakt werden, maar ook omdat ik de geniepige blikken opmerkte die op me geworpen werden. Op een gegeven moment zei het meisje dat ik beschouwde als mijn vriendin: “Ik heb nog nooit een jurk gedragen die mijn litteken toont om aandacht te zoeken.” Alle aandacht werd opeens op mij gericht en iedereen begon te lachen, alsof het zo was afgesproken.”
Ik weet niet hoe het kan of waardoor het gebeurt, maar opeens ben ik niet meer met mijn gedachten bij het verhaal van Rose en het autorijden, maar zie ik opeens een levendig beeld voor me van iets dat jaren geleden gebeurd is.

Mijn hand leunde zachtjes tegen de deur terwijl ik mijn oor tegen het hout drukte en luisterde naar het zachte gesnik dat te horen was in de andere ruimte. Zonder aarzelen drukte ik de klink naar beneden zodat ik naar binnen kon gaan en leunde met mijn schouder tegen de deurstijl terwijl ik met een opgetrokken wenkbrauw keek naar het hoopje dat op bed lag en mijn zusje moest voorstellen.
“Isabelle,” zei ik op een strenge manier tegen haar, expres haar volledige naam gebruikend. “Als je niet aan je grote broer vertelt wat er gebeurd is, kan ik je echt niet helpen, hoor.”
“Ga weg!”
Haar stem klonk verstrikt en ik zag dit meer als een uitnodiging om dichterbij te komen dan om weg te gaan. Ik sloot de deur achter me zachtjes zodat de geluiden van de televisie en het nutteloze commentaar van onze vader buiten gesloten zouden worden en we de kans kregen om in alle rust en stilte met elkaar te praten.
Ik verstijfde even toen ik gestommel op de trap hoorde en instinctief deed ik een stap naar achteren. Voordat ik in de gaten had wat ik deed, zat het slot al op de deur en drukten mijn handen zich stevig tegen het hout terwijl ik gespannen wachtte tot de voetstappen weg zouden sterven. Een luide bonk klonk tegen de deur en ik kon zweren dat ik mijn vader hoorde vloeken, maar vervolgens verdween het geluid weer en waren we weer alleen.
Ik zuchtte opgelucht, dit wel op een zachte manier. Het laatste wat Isa nu nodig zou hebben, was onze achterlijke dronken vader die zich kwam bemoeien met haar zaken.
Ik wierp een blik op het matras dat naast haar bed lag en probeerde me verbitterd de laatste keer te herinneren dat ik nog eens in mijn eigen bed geslapen had. Sinds die nacht dat hij in een dronken bui haar kamer binnen was gestormd en ik haar gil tot op mijn kamer had kunnen horen, had ik mijn matras naar haar kamer verplaatst en bij haar op de kamer geslapen telkens als ze het niet alleen aandurfde.
Wat nu zowat elke nacht was geweest.
Ik klemde mijn kaken op elkaar toen ik zag dat Isa zich onbewust wat kleiner had gemaakt op het bed, waarschijnlijk omdat ze hem gehoord had. Dit zorgde ervoor dat ik snel naar haar bed wandelde, naast haar ging zitten en een hand kalmerend op haar schouder legde.
“Geen zorgen,” sprak ik zacht tegen haar. “Hij zal je niks meer doen. Niet zolang als ik in de buurt ben.”
Eindelijk drukte ze zichzelf overeind en keken haar betraande ogen me aan. Ze sloeg haar armen om mijn nek heen en ik sloeg mijn gespierde, getatoeëerde armen stevig om haar heen terwijl ik een hand op haar achterhoofd legde en een kus tegen de zijkant van haar hoofd drukte.
“Ga je je grote broer nu eindelijk vertellen wat er gebeurd is? Was pap het?”
Mijn stem klonk als een fluistering en ze moest de siddering hebben gevoeld die door me heen ging, want plotseling maakte ze zich snel van me los en keek me gejaagd aan.
“Nee, het was pap niet.” Haar stem klonk fragiel. Ik haatte het. “Het was Lex.”
Als ik me goed kon herinneren, was Lex de afkorting van Alexis en was Alexis haar beste vriendin. Ik fronste met mijn wenkbrauwen en streek een verdwaalde haarpluk van haar ogen weg terwijl ik wachtte op meer uitleg.
“Ze heeft me vandaag opeens met al haar vriendinnen gepest omdat ik een blauwe plek op mijn wang had! Ze riepen me na en zeiden dat ik alleen maar om aandacht vroeg. Dat is niet waar, Ethan.”
Ik suste haar zachtjes.
“Natuurlijk is dat niet waar,” zei ik tegen haar.
Ik merkte dat ik trilde. Alsof Isa het nog niet zwaar genoeg had thuis met de dronken buien waarin onze vader zich meestal bevond en het feit dat haar grote broer er niet altijd was om haar te beschermen. Ik zei mezelf altijd dat ik hem zou laten boeten en alles tien keer harder terug zou doen voor wat hij Isa aandeed, maar ik wist dat dat een belofte was die ik voor een zeer lange tijd nog niet waar kon maken. Niet als we financieel geen poot hadden om op te staan en oma er niet meer was om ons op te vangen.
“Het is niet eerlijk!” riep ze luid. “Het is allemaal niet eerlijk!”
Ik sloeg mijn armen weer terug om haar heen toen ze haar hoofd tegen mijn borst drukte en zowat hysterisch begon te huilen, mijn best doende om haar te kalmeren.
“Geen zorgen, Isa,” prevelde ik. “Ik zal er altijd zijn om je te beschermen. Altijd.”


Met een harde ruk wordt met hand van het stuur getrokken en vlieg ik bijna opzij tegen Rose aan. De auto komt met een schuine beweging weer recht op het wegdek terecht en ik voel dat mijn hart sneller slaat.
“Ethan, wat denk je dat je aan het doen bent?”
Rose klinkt gejaagd en ik heb nu pas in de gaten dat ze het stuur koortsachtig vasthoudt en half uit haar stoel hangt alsof ze elk moment op me kan gaan zitten zodat ze met haar voeten aan de pedalen kan.
Ik weet even voor een moment niks meer te zeggen en als Rose mijn blik ziet, legt ze plotseling haar hand op mijn been.
“Ethan, laat het gas los.”
Verdwaasd doe ik wat ze zegt. De auto vermindert snelheid en terwijl Rose het voertuig recht op de weg houdt, verplaats ik mijn voet zodat ik de rem zachtjes kan intrappen. Zodra we bijna stilstaan, trekt Rose opeens de handrem omhoog zodat we met een ruk stil komen te staan en doe ik mijn best om te bevatten wat er zojuist gebeurd is.
“Het leek alsof je weer helemaal van de wereld was,” zegt Rose; haar stem klinkt lichtelijk beschuldigend.
“Ik…”
Ik haat mezelf omdat ik niet meer dan dat schijn uit te kunnen brengen en het enige wat ik blijkbaar kan doen, is haar stom aankijken. En dan gebeurt er opeens iets waar ik me de volgende dagen waarschijnlijk verschrikkelijk voor zal schamen.
Rose trekt me naar zich toe, slaat haar armen stevig om me heen en legt één hand in mijn nek terwijl ze met de andere zacht over mijn arm streelt. En weet je wat ik doe? Weet je wat ik doe in plaats van mezelf terug te trekken en haar een zetje te geven?
Ik láát haar doen.

Reacties (2)

  • AmeranthaGaia

    O ja: snel weer een nieuw hoofdstuk. Vandaag nog. Nu. Onmiddellijk. 10 per dag. Minstens. Verplicht.xD

    3 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Eindelijk!!!!!!!!!!

    Wel heel zielig wat er met Rose is gebeurd. Ik was eigenlijk bang dat het nog erger was, maar gelukkig is ze tenminste een beetje gespaard gebleven. En dat verhaal met Ethan is natuurlijk echt heel zielig. Vooral toen hij zei dat hij haar zou beschermen, wat - tja - niet helemaal gelukt is....

    3 jaar geleden
    • Dragonrage

      Haha, zo leuk dat je denkt dat dat alle ellende was. KOM OP ZEG. JE MOET ME TOCH BETER KENNEN DAN DAT HAHA

      3 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Laat mij gewoon even hoop hebben, oké?xD

      3 jaar geleden
    • Dragonrage

      Oké!! 😊

      3 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Dankjewel.

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen