Quote of the chapter: Sorry I'm different
©Aya

Ik prik verveeld met mijn lepel in het bakje cornflakes dat voor me staat. The big game, wat zou het precies inhouden? En hoe zou ik in hemelsnaam op kunnen vallen bij One Direction? Pff, de jongens hebben genoeg Directioners die mee willen doen met the big game. Natuurlijk ben ik one of a million. ‘Mckayla! Je moet naar school!’ Ik schrik wakker uit mijn gedachten en spring op. Snel zwaai ik de band van mijn tas over mijn schouder. School, mooie gelegenheid om na te denken over the big game. ‘Lily!’ schreeuw ik uit als ik zie dat er een meisje met lang golvend haar naar me toe rent. ‘Mckayla! Ze knuffelt me plat. ‘Li, ik krijg bijna geen lucht meer,’ piek ik. Ze laat me gelukkig weer snel los. ‘Wat voor les hebben we zo?’ ‘Art+.’ Ja, art+. Mijn favoriete vak hier op de Academy of Arts & Mind. Of, afgekort, AAM. Bij art+ krijg je weer aparte dingen, die je normaal nooit kreeg. Projecten waarbij je aparte dingen moest combineren. Zo moesten wij een keer mensen van de straat plukken, met verf bespatten en er een poster mee maken. Langzaam loop ik de trap op. The big game stuitert vrolijk door mijn hoofd. Ik heb nog steeds geen idee. Ja, dat ik iets met film of foto’s wil gaan doen. Maar daar houdt het op, mijn altijd zo creatieve mind is low. ‘Pff,’ zucht ik. ‘Mcky! Waar zit je met je hoofd?’ roept Lily terwijl ze me mee omhoog, de trap op trekt. ‘Sorry.’ Ik ren achter haar aan. Ik zie mevrouw Hodgings de deur langzaam dicht doet. Ik kijk Lily aan en ze knikte. Dit hebben we altijd al willen doen… We rennen zo hard we kunnen en maak een soort snoekduik, zodat we op elkaar botsten, maar wél op tijd het lokaal binnen komen. Niemand in het lokaal kijkt verbaasd op. Ze weten onderhand wel dat Lily en ik de wat apartere gevallen zijn, niet dat iedereen hier normaal is, want op een normale school zullen we we allemaal opgevallen. Nee, maar wij zijn zo gestoord dat we zelfs hier nog opvallen. ‘Uhum!’ kucht Hodgings terwijl ze ons kwaad aankijkt. ‘We zijn op tijd!’ roepen Lily en ik in koor en we gaan snel aan een tafeltje zitten. ‘Oké, leerlingen. Stilte nu!’ ‘Pfff. Ochtendhumeur!’ fluistert Lily in mijn rechteroor. ‘Het nieuwe project is anders dan jullie van ons gewend zijn, het is niet heel uitdagend, maar we wisten even niks beters. De opdracht is… Julian! Melden nu!’ De les is nog maar net vijf minuutjes bezig en hij is er nu al uitgestuurd! Dat gaat lekker! ‘Oké, waar was ik? Ohja, de opdracht houdt in..’ ze neemt een korte pauze, haar manier van spannend houden. Ik rol mijn ogen. ‘Dat jullie de cover van een cd, of boek na maken. Dit kan een foto zijn, een tekening, of zelfs een graffiti. Jullie mogen nu even nadenken en dan als je iets hebt, kan je het komen vertellen.’ ‘Dat is het!’ schreeuw ik door de klas. ‘Zo, zo, mevrouw Milford heeft het jongens! Wat heb je? Want manieren zeker niet!’ ‘Sorry mevrouw, ik weet wat ik wil gaan doen. Uw opdracht heeft me geïnspireerd.’ Zeg ik vlug achter elkaar en voel langzaam mijn wangen rood worden. ‘Nou, dat is dan mooi, wat wil je doen?’ ‘Ik ga de cd-cover en de boek covers van One Direction namaken.’ ‘Mckayla, ik ben blij dat je zo enthousiast bent, maar je krijgt geen pluspunten hoor, ik wil er maar eentje zien!’ ‘Oké mevrouw.’ Ik besluit het maar niet uit te leggen, want ik weet niet waar ik dan terecht zou komen. ‘Mooi zo, Mckayla, je kan alvast beginnen.’ Met een grijns loop ik het lokaal uit, naar de mediatheek. Ik google de foto’s van de covers en drukte op ‘afdrukken’, dit is nou écht een opdracht voor mij. Ik huppel terug naar het lokaal en maak een lijstje van spullen die ik nodig heb. ‘Ohja, klas, ik ben nog even vergeten mee te delen, ieder krijgt een budget van 50 dollar.’ Ik hoor een paar mensen juichen, wetend dat die iets heel anders met dat geld gaan doen. Maar ik heb het nodig, voor de kleren, de achtergrond en een paar modellen. Ik prop het geld in mijn tas en loop naar beneden. Ik voel mijn mobiel in mijn jaszak trillen. Verbaast pak ik het uit mijn jaszak en zie dat Lily belt. Omg! Ik ben Li per ongeluk vergeten. Ik zit zo erg met mijn hoofd in the big game dat ik haar achter heb gelaten in het lokaal zonder iets te melden. Lachend neem ik op. ‘Sorry meid’ ‘Geef niet, maar even aangeven dat je gaat kan geen kwaad’ lachend vertel ik aan haar, dat ik alvast naar de stad ga en dan sluiten we het gesprek af. Vandaag gaat nog een leuke dag worden. Ik ga iets doen, wat ik altijd al eens wilde doen. One Direction na-apen. En het beste was nog, dat ik nu meteen ook een idee had voor de game. The Big Game. Ik moet dit gewoon winnen…

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen