Foto bij #001

Het was een onwaarschijnlijk hete zomer. Mijn zus lag buiten te bakken in de zon. Mijn ouders hadden net een nieuwe pup in huis gehaald en hadden er hun handen vol mee. Ik had vooral mijn handen vol met mezelf. Ondanks dat het een prachtige dag was om naar buiten te gaan zat ik op mijn kamer. Ik ben muggleborn; mijn ouders snappen niks van mijn wereld. Mijn zus is ook muggle, alleen mijn broertje heeft dezelfde gift als ik. Met hem kan ik nog wel overweg, maar hij is nog te jong. Hij gaat nog niet naar Hogwarts en hij woont thuis. Maar het was midden in de zomer en ik was verdrietig. Het afgelopen schooljaar was er veel gebeurd. Het toverschool toernooi had alle aandacht opgeeist. De meisjes van Beauxbatons en Durmstrang hadden voor mij alles op scherp gezet. Ik vond ze allemaal knapper en slimmer dan mijzelf. In mijn grijze hogwarts uniform voelde ik me maar suf en saai. Dat heeft er dan ook in geresulteerd dat ik een oude vriend weer heb verwelkomt in mijn leven: mijn eetstoornis. Ik heb er het hele jaar op gefocust om zo dun mogelijk te worden. Zo weinig en gezond mogelijk te eten en veel te bewegen. En nu zat ik op mijn kamer. Ik heb spijt. Ik ben al een keer hersteld van mijn eetstoornis en ik had niet verwacht dat het zo mijn leven weer in zou sluipen. Toch was dat wel gebeurd en nu zat ik met de gebakken peren. Er werd op mijn deur geklopt.
Mijn moeder Kitty kwam binnen en haar oog viel op mij.
Een meisje met rond gezichtje, blond haar met wat bruine uitgroei en hazelnootbruine ogen zat op de grond in haar kamer. Kitty liep op me af en hurkte bij me neer. Ze sloeg haar armen om me heen.
"Wees niet zo streng voor jezelf." sprak ze me toe. "Het komt allemaal wel goed."
Mijn tranen rolden over mijn wangen, ik voelde me zo onzeker en zo zwak.
Mijn moeder omhelsde me kort, maar stond daarna weer op. "Heb je nog iets voor de was?" Mijn ouders waren niet bepaald een ster in praten over gevoelens. Ik wou dat mijn moeder de juiste woorden had; dat zij mij kon redden. Maar dat kon ze niet en dat ging ze ook niet doen. Ze had de juiste woorden niet. Die heeft ze nog nooit gehad en die zal ze ook nooit hebben. Sinds ik jong ben zorg ik voor mijn moeder en zij niet meer voor mij. Mijn vader is emotioneel niet beschikbaar en is vooral heel druk met werk. Op het gebied van geld kan ik alles krijgen; op emotioneel gebied krijg ik niks. Het feit dat ik een eetstoornis heb heb ik 5 keer aan mijn ouders moeten vertellen. Keer op keer wuifden ze het weg; het gaat vast vanzelf over. Mijn hart is keer op keer door heb gebroken. Maar nu stond ik op een punt dat ik het zelf moest aanpakken.

Mijn moeder verliet de kamer en ik ademde diep in en ademde diep uit. Oke, I got this. En misschien was het nu wel slim als ik even het huis uit ging. Ik ging voor de spiegel staan en keek mezelf aan. Nooit heb ik mezelf kunnen accepteren. Er was altijd wel iets wat ik niet goed of leuk aan mezelf vond. Tot nu.
Ik zag mijn bolle wangetjes, mijn sterk getrainde benen, mijn armen en mijn lieve buik. Ik had mezelf geweld aan gedaan. Niet alleen door het streng te zijn in eten en sporten, maar ook geweld doordat ik niet lief ben geweest en niet lief heb gedacht over mijn lichaam en over mij. Maar ik besloot dat het daarmee klaar was. Ik ga van mij leren houden. Ook al wordt het lastig. Ik beloof aan mezelf dat ik van mezelf ga leren houden!
Voor nu pakte ik mijn mosterdgele rugzak, sloeg hem om mijn schouder en besloot op pad te gaan. Op naar Harry.

Reacties (1)

  • Luckey

    Vond het nu al leuk
    Ga verder lezen

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen