Foto bij 028  Flashes of History

Emma Lewis pov.

Ik wikkelde mijn sjaal grimassend strakker rond mijn nek heen. De koude wind sneed in mijn gezicht en mijn haar wapperde wild heen en weer. Door half dicht geknepen ogen keek ik afwachtend op naar Minerva die naast me stond, terwijl ze de briefjes van alle leerlingen aannam. Vandaag zouden we voor het eerst met de klassen naar Hogsmeade gaan en ik had de eer gekregen om mee te gaan. Ik zuchtte diep, terwijl ik wanhopig mijn haar uit mijn zicht probeerde te plukken. We waren nog op het terrein van Hogwarts en nu vond ik het al niks. Het weer was verschrikkelijk, het waaide ontzettend hard en het voelde alsof het aan het vriezen was. Gelukkig zag het er niet regenachtig uit, anders zou het echt dramatisch zijn geweest.
Minerva nam op het moment alle toestemmingsformulieren in van alle leerlingen, terwijl ik ernaast stond. Ik had mijn lange, licht grijze jas aan die tot mijn knieholtes kwam en een geblokte, rode sjaal rond mijn nek geslagen. Dit was niet de meest geschikte keuze, bedacht ik me toen ik buiten aan was gekomen, maar het was al te laat.
Mijn taak was om rond Hogmeade te lopen zodat leerlingen een aanspreek punt hadden als er wat mis was. Natuurlijk mocht ik ook binnen gaan zitten in een van de cafés en was dat ook zeker van plan. Het was nu vijf uur en de leerlingen hadden tot tien uur om wat voor zichzelf te doen.
'Leerlingen, volg mij!' zei Minerva plots en met opgetrokken wenkbrauwen keek ik naar haar. 'Oh, Emma blijf jij maar achter de groep lopen,' zei ze vriendelijk, voordat ze vlug door de over enthousiaste leerlingen heen liep en de wandeling richting Hogmeade begon te maken.
Een tijdje later liepen we over de houten brug die ons naar Hogsmeade zou brengen en Minerva gaf het sein dat iedereen zijn gang mocht gaan. Nog kort waarschuwde ze dat ze zich moesten gedragen en voor we het wisten stonden we alleen, terwijl de leerlingen enthousiast weg liepen. Glimlachend liep ik naar Minerva toe en stopte mijn handen in mijn zakken, terwijl we in een langzaam tempo verder het dorp in liepen. Het was redelijk rustig vanavond in het dorp, merkte ik tot mijn verbazing op. Het kwam of doordat het dinertijd was, of door het koude weer. Hier en daar stond een koppeltje te praten buiten een café, maar dat was het ook wel. Het begon al redelijk donker te worden en Minerva vroeg of ik ergens wat te drinken wilde gaan halen. Ik stemde toe en vlug doken we de three broom sticks binnen.

Vijf uur later was ik daadwerkelijk op. Ik kon niet meer. Mijn benen deden zeer, mijn gewrichten deden pijn door de kou en de drie boterbiertjes die ik gedronken had waren naar mijn hoofd geschoten. Grimassend liep ik door het nu lege dorpje heen en keek fronsend in de verte. Minerva had de overgebleven leerlingen terug begeleid naar het kasteel en ik was wat langer achter gebleven om eventuele verdwaalde leerlingen op te vangen. Op een zoenend stel in een donkere steeg na, was iedereen mee gegaan met Minerva. Ik glimlachte en wreef over mijn vermoeide gezicht heen. Vanaf hier kon ik zien dat ze het kasteel binnen liepen, terwijl ik nog in Hogmeade liep.
Mijn licht aangeschoten gedachtes gingen naar Snape toe. Sinds het incident van vorige week had hij al zijn lessen afgezegd met een briefje op de deur van zijn lokaal. Ik had hem zelfs niet gezien bij de maaltijden en vroeg me af wat er aan de hand was. Was hij afwezig door mij? Wilde hij me geen les meer geven? Ik was bang dat ik het zwaar verpest had, ook al had Albus nog niks erover gezegd. Wie wist was hij wel ziek, maar ik betwijfelde het sterk.
Het feit dat hij niet meer naar onze lessen toe kwam was niet het enige waar ik me mee bezig hield. Wat ik gezien had was een van zijn herinneringen, net zoals ik bij Minerva gezien had. Het waren alleen herinneringen van Snape waar ik een naar gevoel in mijn borst van kreeg. Ik vermoede dat de jongen die ik zag Snape was en de twee volwassenen zijn ouders, aan het ruziën. Het leek erop dat zijn vader erg... gewelddadig was en ik voelde medelijden voor hem. Hoe vaak gebeurde dat?
Ik zuchtte en keek de lege winkels binnen. Het was donker buiten en al het licht kwam van de lantaarnpalen die om de zoveel meter stonden. Een aantal cafés waren nog open, maar dat was het wel. Voor de rest was alles dicht en leek iedereen van straat af te zijn, wat ook verstandig was om dit uur. Ik pakte de buitenkanten van mijn jas beet en trok ze wat steviger naar elkaar toe. Het was aan het vriezen en mijn lichaam rilde van de kou, ik was een enorme koukleum. Wolkjes stoom verlieten mijn bevende lippen en ik verstopte mijn kin in de sjaal rond mijn nek.
Ik liep in een relaxed tempo door het dorp heen, niet oplettend op mijn omgeving tot ik mijn naam hoorde.
'Emma!' Werd er geroepen en geschrokken keek ik opzij, in de steeg links van me. Toen mijn ogen op de ijsblauwe vielen van Jack, mijn gewelddadige ex, versteende ik spontaan. Mijn benen stopte met bewegen en met grote, angstige ogen keek ik naar zijn brede vorm die naar me toe kwam lopen. Oh nee.
'Emma, ik heb je tientallen brieven gestuurd! Ik was bang dat er wat gebeurd met je was,' zei hij en hij bleef voor me stil staan. Zijn stevige handen die me nog veel te bekend voor kwamen landen op mijn onderarmen, terwijl ik nog steeds mijn handen tegen mijn borst aan hield, onder mijn sjaal verstopt. Zijn grip was niet pijnlijk of hard, maar bezorgd en teder en ik voelde me er misselijk van worden. Zijn lichte ogen zochten fronsend mijn gezicht af en ik slikte, terwijl ik naar zijn schouder staarde.
'Ik moet gaan,' zei ik zacht en begon weer te lopen, maar hij schoot snel weer voor me, zijn ogen deze keer al wat harder dan daarnet. Ik slikte en sloeg mijn armen voor mijn borst, niet wetend wat te doen.
'Emma, waarom heb jij mijn brieven niet beantwoord?' vroeg hij en ik haalde mijn schouders op. Ik had ze zelfs nog geen eens geopend omdat ik wist dat ik in paniek zou raken. Paniek waar ik bang voor was, dezelfde paniek die nu langzaam op begon te borrelen in mijn borstkas.
'Laat me met rust, Jack,' zei ik en ik probeerde langs hem te duiken, maar toen greep hij mijn polsen ruw vast. Zijn grote handen sloten rond mijn dunne polsen en zijn grip was pijnlijk.
'Wat zei je?' vroeg hij, een gevaarlijke toon in zijn stem. Hij deed hetzelfde zoals hij altijd deed, mijn armen vastpakken zodat ik geen kant op kon en in mijn persoonlijke ruimte staan. Hij schuifelde dichter naar me toe, zo dicht dat ik de warmte van mijn eigen versnelde ademhaling kon voelen.
Ik was alweer begonnen te trillen en de al te bekende brok achter in mijn keel was terug gekeerd. Ik kon mezelf er niet tot zetten om op te kijken of te praten en bleef ik dus naar zijn jas kijken. Mijn ogen waterde en een enkele traan brak los toen ik de druk op mijn gevoelige rechterpols voelde.
'Hallo? De laatste keer dat ik je zag was je niet achterlijk, ik vroeg wat,' siste hij en ik klemde mijn trillende onderlip tussen mijn tanden.
'Laat me met rust, Jack,' herhaalde ik mezelf en hij lachte even spottend.
'Dat meen je niet Emma? Ik ben hier helemaal naar toe gekomen voor jou om te vieren dat je een plek op Hogwarts gekregen hebt. Ik zou je een drankje kopen en ik had gehoopt dat we weer konden beginnen waar we gebleven waren,' zei hij en ik schudde mijn hoofd. Vol ongeloof keek hij me aan, als of hij het echt niet snapte en er knapte wat in zijn ogen.
'We zijn klaar Jack! Ik had het duidelijk gemaakt dat ik niks meer met je te maken wilde hebben, laat me met rust!' riep ik hard, de adrenaline en paniek zorgde ervoor dat de tranen nu vrij over mijn bevende gezicht heen liepen. Ik begon me los te trekken uit zijn grip en grimaste toen hij zijn grip nog meer versterkte. Hij draaide mijn polsen wat om en ik kromp in een van de pijnlijke steek die dat veroorzaakte.
'Praat niet zo tegen me!' riep hij en zijn hand schoot op naar mijn natte wangen. Ruw trok hij mijn hoofd op zodat ik hem wel aan moest kijken en hard trok ik me los uit zijn grip. Mijn borst ging wild op en neer en ik zocht naar een uitweg om te vluchten, naar mensen die eromheen stonden maar die waren er niet. In plaats van logisch na te denken, schoot mijn hand op naar zijn wang en raakte het met een scherpe knal. Verbaast deinsde hij achteruit, zijn hand op zijn rode wang. Net zo verbaast als hem zette ik ook een stap naar achteren, mijn ogen wijd van schrik. Nu had ik het echt verpest. Had ik dat echt zojuist gedaan?
Plots gebeurde alles snel, hij stoof op me af, greep de achter kant van mijn nek beet met een ijzeren greep waardoor een zachte gil mijn koude lippen verliet.
'Oh nu heb je een probleem, jij bitch,' siste hij in mijn oor en met een enorme kracht duwde hij me naar voren, waardoor ik op mijn handen en knieën in het grint viel. Ik voelde de scherpe, bekende steken van pijn in mijn knieën en palmen en draaide me om zodat ik nog net kon zijn dat hij zijn stok op me had gericht. Nog voordat hij wat kon doen, schraapte iemand zijn keel achter hem en schoten mijn tranende ogen op naar de man die achter Jack zijn rug stond, Snape.


Zoals beloofd:Y)

Reacties (8)

  • GossipGirl21

    mooi hoor

    2 maanden geleden
  • NicoleStyles

    Omg SNAPE TO THE SAVE!! (banana)
    We need moreee (wbw)

    8 maanden geleden
  • Muizlet

    Ik zal je even meenemen in mijn hoofd tijdens het lezen van dit hoofdstuk *schraapt haar keel als een echte vertelster*:

    1. Hmm, alweer Emma? Wordt het niet eens tijd voor een Snape pov?
    2. Aangeschoten in een zo goed als verlaten dorp rondlopen... Niet zo handig, hier moet wat gaan gebeuren. Sws komt ze Snape nu tegen!
    3. JACK O NEE (toch maar goed dat het Emma pov is, anders was het niet zo spannend geweest)
    4. NEEEEEEE *staart met grote ogen vol spanning naar het scherm*
    5. *roept in gedachten* SNAPEEEE, KOM EMMA REDDEN!!!!!
    6. phieuw, dank je Snape.

    Juist, dat waren mijn gedachten... SUPERDUPERSNELVERDERRRR
    (flower)(H)(K)

    *kijkt of smileys het gaan doen...*

    8 maanden geleden
    • Martinez

      hahahaha dit was ik ook de hele tijd tijdens het lezen :'D

      8 maanden geleden
    • NicoleStyles

      Haha deze reactie! dit was ik ook tijdens het lezen XD

      8 maanden geleden
    • RickmanLover

      Hahahahaha wat leukxDIk weet het, ik gebruik vaker Emma pov, maar zij is dan ook wel de hoofdpersonage:Y)

      8 maanden geleden
  • Butterflygirl

    Ik weet niet echt iets om te zeggen, maar weet alsjeblieft dat ik dit allemaal GEWELDIG vind.

    8 maanden geleden
  • EvilDaughter

    Nu moet je wel nog een stukje activeren!!
    Dat moet wel, anders komt het niet goed.
    Goed geschreven!
    En go Snape, red har!

    8 maanden geleden
    • RickmanLover

      Natuurlijk activeer ik nog wel XD Het duurd soms even, maar ja
      En dankjewel!(flower)

      8 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen