Foto bij H.74.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Zou het niet eerlijk zijn als ik dezelfde pijn voel als Ammay heeft gedaan?
Het is immers mijn schuld.
Het zou zo makkelijk zijn.
Ik zou haar minder verschuldigd zijn.
Maar ik zou ook dood zijn.
En ondanks dat hij een veel beter iemand is dan dat ik verdien, ben ik de enige die hij nog heeft.
Als ik sterf, is hij alleen.
Hij zou het zichzelf nooit vergeven.
Ik mag niet doodgaan.
Maar ik kan het in stukjes doen.
Ik kan het verdeeld doen, zodat ik uiteindelijk wel dezelfde pijn heb als Ammay heeft gevoeld en er niet aan dood gaan.
Ik kan geleidelijk mijn schuld inlossen.
Een stemmetje in mijn hoofd zegt me dat ik het niet moet doen, maar voor ik het weet ben ik te laat.
En het mes ligt op mijn onderarm.

Op het moment dat ik genoeg druk zet om mijn huid te splijten en het bloed eruit begont te stromen, schrik ik, kom ik weer terug in de werkelijkheid.
Ik laat het mes vallen.
Shit.
Wat heb ik gedaan?
Wat heb ik in godsnaam gedaan?
Evan gaat erachter komen.
Ik bekijk de snee, herken de geur van mijn eigen bloed.
Het is oppervlakkig, niet ernstig, zal snel genezen.
Maar niet binnen een half uur, niet in de tijd totdat Evan thuiskomt.
Hoe ga ik het hem ooit uit moet leggen?
Wat dacht wil wel niet?
Dat is het probleem: ik dacht niet.
Wat is ik het weer doe?
Het leek op dat moment zo logisch.
Ik snel daar de kraan toe, laat het mes op het aanrecht liggen terwijl ik mijn onderarm onder het water houd.
Het water kleurt lichtroze wanneer het door de gootsteen spoelt.
Nog ver nadat het opgehouden is met bloeden hou ik het eronder, tot het bijna pijn doet van het koude water.
Snel spoel ik het mes af, droog het.
Dan kijk ik naar de wond.
De snee is echt allesbehalve diep en ook niet groot, maar je ziet het wel.
En blijkbaar sta ik heel lang te kijken naar wat ik wel niet heb gedaan, want ineens opent de voordeur.
Evan is thuis.
In een paniekerige poging verstop ik mijn arm achter mijn rug in een haast onnatuurlijke hoek.
Wanneer hij me ziet, grijnst hij, maar zijn lach vervaagd vrijwel meteen.
Hij ziet direct dat er iets aan de hand is.
‘Gioa?’ vraagt hij, bijna koortsachtig,’ Wat is er?’
Hij legt de boodschappentas neer en loopt naar me toe.
‘Evan, vertrouw je me?’ vraag ik zachtjes, ontwijk zijn blik.
Hij neemt mijn kin in zijn vingertoppen en stuurt mijn gezicht naar de zijne.
Er zit een frons tussen zijn wenkbrauwen.
‘Ja. Natuurlijk.’
Ik slik.
‘Wil je iets voor me doen?’ breng ik schor uit.
‘Voor jou alles.’ belooft hij me.
Ik knijp even mijn ogen dicht, moet opnieuw slikken.
‘Wil je als je mij alleen thuis laat alsjeblieft de messen verstoppen? Ergens waar ik ze niet kan vinden.’
Hij is heel lang stil, bekijkt me.
Dan ziet hij hoe ik in een geforceerde draai mijn arm after mijn rug houd, bijna angstvallig.
‘Laat me je arm zien.’ zegt hij en zijn stem trilt, bang dat hij al weet wat hij aantreft.
Ik reageer niet, kijk alleen maar weg, sta onbeweeglijk stil.
‘Gioa...’ klinkt het haast smekend.
Met trillende handen steek ik mijn arm naar hem uit.
Hij pakt hem vast en ondanks dat ik wegkijk, weet ik dat hij zijn blik erop gevestigd heeft.
‘Oké’, zegt hij dan, maar zijn stem is te hol, te nerveus, alsof hij het niet helemaal kan bevatten,’ Oké. Dat... eh... oké. Eh... oké... ik...’
Hij slikt en spant zijn kaakspieren aan, wrijft met zijn vrije hand even af zijn voorhoofd.
Bijna bang kijk ik hem weer aan.
Hij ziet er wanhopig uit en blijft naar de snee staren.
Dan kijkt hij op zijn ogen wat waterig, maar hij houdt zich groter dan ik ooit zou kunnen zijn.
‘Probeerde je echt... was het echt je bedoeling om echt...? Je weet wel.’ stottert hij.
Ik schud mijn hoofd.
‘Nee, Evan. Nee, ik...’ mijn stem sterft weg.
Zijn vingers trillen wanneer ze over de snee glijden.
‘W... wat probeerde je dan wel?’ vraagt hij en zijn stem is zo klein en bang dat ik even uit het veld geslagen ben.
Met mijn vrije hand veeg ik even een traan weg.
‘Ik weet het niet. Ik dacht niet na. Ik...’ mijn stem breekt,’ Ik dacht dat ik zo mijn schuld in kon lossen.’
Hij fronst.
‘Wat? Schuld?’ automatisch kijkt hij even om zich heen, alsof hij verwacht iets te zien; een nutteloze actie, maar hij is in de war.
En dat komt door mij.
‘Het is mijn schuld dat ze dood is. Als ik niet zo... zo onvoorzíchtig was geweest, had ze haar niet vermoord. Ik wist dat ze het zou doen. Haast elke dag kreeg ik het te horen; wat ze zou doen als ik het doorvertelde. En ik... ik had kunnen weten dat... dat ze dat ook echt zou doen’, ik ben even stil, bal mijn vuisten om niet te huilen,’ En ik dacht dat als ik evenveel pijn zou hebben als zij heeft gehad... dat het dan minder... minder erg zou zijn.’
Heel lang is hij stil, maar dan trekt hij mij naar zich toe, slaat zijn armen om mij heen en drukt me tegen zich aan, zijn gezicht in mijn hals gedrukt.
Het duurt even voor ik besef dat hij huilt, heel stil, maar dan vallen zijn tranen op mijn huid.
‘Ga alsjeblieft niet weg’, brengt hij uit,’ Ik kan niet meer alleen zijn.’
Hoe kon ik niet snappen sta hij zelf ook doodsbang is?
Zijn ouders zijn bruut vermoord toen hij twaalf was en sindsdien was hij alleen.
En nu heb ik hem de angst ingeboezemd dat ik zelfmoord zal plegen.
Dat is natuurlijk niet zo.
Natuurlijk zal ik dat niet doen.
Ik wil gewoon... weet ik veel.
Ik wil bij hem blijven.
Maar ik wist niet dat ik zoveel voor hem betekende.
‘Ik blijf bij je. Oké?’ breng ik met trillende stem uit,’ ik beloof het.’

Reacties (4)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven.

    2 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Ik had mensen op bezoek de afgelopen dagen dus lees nu in een keer twee hoofdstukken, en heb daar mee de clifdhanger op het einde van de vorige vermeden.
    Dus ik zat al kwaadaardig te lachen tot ik deze verder las rn nu ben ik alsnog sad :c

    2 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Oh, sorry, denk ik. Maar van de cliffhanger had je dan nu geen last!

      2 jaar geleden
  • BethGoes

    Waarom pakken ze die moeder niet gewoon op?

    2 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Ze is verdwenen. De politie is nog wel op zoek.

      2 jaar geleden
    • BethGoes

      Aaaahhhhaaaw

      2 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Het zou wel grappig zijn als die met een aanklacht van moord gewoon nog ergens in de regio rondbanjert. Het zou beter zijn voor de politie, maar zo dom is ze niet.

      2 jaar geleden
  • Luckey

    Oh boy
    Dat word nog wat
    Gelukkkih heeft ze Evan nog

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen