Hijgend komt Juncto terug bij de boom, Ivar met zijn goudgele hond waren er nog. Meteen begint de hond te blaffen.
      “Rustig East.” Sist Ivar en grijnst wanneer hij Juncto ook ziet, “Je hebt het eten, mooi…”
Snel legt Juncto het op de grond en gaat zitten waarna Ivar de zakken snoep open maakt.
      “Goede vang.” Grijnst Ivar en neemt een hap van het brood. Een onzekere glimlach ontstaat op het gezicht van Juncto en wanneer Ivar de snoep aan Juncto geeft begint hij ook aan zijn snoepjes.
“Waar kom je weg Teddy?” vraagt Ivar tussendoor.
“Héél groot huis.” Een grinnik komt uit de keel van Juncto terwijl hij nog een paar skittles in zijn mond propt, “Jij???”
      “Héél klein huis.” Grapt Ivar. “Ik kom uit Rome.”
“Waar is dat?” vraagt Juncto op een zeurderige toon.
“Ver weg.” Is het korte antwoord van Ivar, “Daar woonde ik ook in een groot huis.”
      “Heel groot huis?”
“Ja, zeker. Toen werd alles donker.”

“Hier zit hij!” Meteen draait Juncto zich om, er stonden twee grote mannen achter hem. Van schrik laat hij zijn zak met skittles vallen en schuift weg.
“Je wordt gezocht jongeman,” zegt een van de mannen met de uniformen, “je wordt vermist en gezocht voor diefstal.” De man komt dichterbij, “Kom maar gewoon mee.” Zegt hij en steekt zijn hand uit. Meteen kijkt Juncto naar Ivar die door gaat met eten.
      “I-Ivar?” vraagt hij met een trillende stem. Ivar reageert niet meer. Ook East doet niets. Snel voelt Juncto dat de man zijn pols vast pakt en hem overeind trekt. “Nee! Los!” schreeuwt Juncto en probeert de man te slaan waardoor zijn andere pols ook meteen vast wordt gehouden.

Trillend zit Juncto op de veel te hoge stoel. Deze stoel kon draaien, wat Juncto ook voortdurend deed. De twee mannen zaten aan een bureau. De een was steeds aan het bellen en de ander zat wat op te schrijven en Juncto vragen te stellen.
      “Waarom stal je het eten?”
“Het mocht.”
“Van wie?”
“Ivar Xander.”
“Ivar?”
Juncto knikt, kijkt de man angstig aan en draait een half rondje op de donkere stoel.
      “Wie is Ivar?”
“Jongen bij de boom.”
Deze keer knikt de man en schrijft weer wat in zijn schrift, lijntjespapier.
      “Iets specifieks over die Ivar?”
“Spe-speic-specici…-” stottert Juncto, zoekend naar de goede lettercombinatie.
“Specifieks?” helpt de man hem. Juncto knikt.
“Wat is dat?” De man zucht, de woordenschat van deze jongen was niet goed.
“Was er iets opvallends aan deze Ivar?”
“Hond.”
“Hond…?”
Juncto knikt weer.
      “Hond, en Rome, groot huis, donker.”
“Is Ivar donker?”
“Nee, groot huis.”
“Aha…”
De man staat gelijk op wanneer er een vrouw het gebouw in komt, Madame Maer.
      “Juncto! Daar ben je.” Juncto kan de emotie niet raden. Dit klonk niet enthousiast, maar ook niet boos.
“Wacht even mevrouw, er is iets wat ik nog moet vermelden, zonder...” de man geeft een knikje naar Juncto. Madame Maer knikt en loopt met de man mee.

“Juncto had het over een Ivar Xander. Ivar zou hem ertoe gezet hebben om het eten te stelen.” Verteld de man aan Madame Maer.
“Oké… Wat is daar mee.”
      “Die Ivar zou uit Rome komen en een hond hebben.” Een frons ontstaat op het gezicht van Madame Maer.
“Rome? Sorry, deze jongen heeft…-” Nog voor Madame Maer haar zin af kan maken praat de man verder.
      “We hebben een snel onderzoek gedaan en er bestaat een Ivar Xander, beter bekend als Nine, in Rome. Beter gezegd, bestond. Hij leefde in een tehuis voor moeilijk opvoedbare kinderen, wat de naam Nine verklaart. Toen hij probeerde te ontsnappen met zijn hond en drie van zijn vrienden zijn ze door een raam naar buiten geklommen. Hun verstopplaats waren de grotten dicht bij het tehuis. Één van die jongens kon niet door het raampje en bleef achter.
Vier dagen daarna zijn de twee jongens overleden gevonden, ze waren verdwaald en zijn 10 minuten van de uitgang weg gestorven. De hond is nooit meer terug gevonden.
Het verhaal van Juncto klopt mevrouw, hij heeft hem gezien. Een groot huis, donker, het klopt allemaal!” De man kijkt haar enthousiast aan.
      “Hier wil ik geen woord meer over horen. Juncto heeft onder andere last van schizofrenie, punt uit, hij ziet geen dode mensen. Hij is zelfs zo dom dat hij geloofd snoep te krijgen terwijl het pillen zijn!” Met deze woorden draait Madame Maer zich om. “Kom Juncto.” Roept ze wanneer ze weer in de goede kamer staat. Meteen staat Juncto op en loopt met haar mee. “Wanneer je die Ivar ziet, zeg dat tegen ons oké?”
Weer knikt Juncto wat deze keer wordt vervolgd door een grinnik.

Reacties (2)

  • aarsvogel

    Het is lichtelijk onduidelijk nu...
    Maar Omg dit verhaal is toch wel zo geweldig, en het zit zo prachtig in elkaar!(Y)

    3 jaar geleden
    • ChiIdhood

      Heel erg bedankt (:

      3 jaar geleden
  • inktzwart

    IVAR EXPOSED

    "Hij is zelfs zo dom dat hij geloofd snoep te krijgen terwijl het pillen zijn!"
    Waarom vind ik dit zo grappig

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen