Foto bij Hoofdstuk 10

Was eeeeeeven naar de film en uit eten :')

Misschien splits ik in de toekomst dit hoofdstuk nog op? Breid ik de twee "aparte" scènes wat uit?
Hmmm 🤔🤔

      "Hier zijn we dan, in Al-Batin. Daar aan de rand van de stad is het circus."
      Babak zette de twee reizigers recht voor de tent af, maar niet voordat hij liet weten waar ze die nacht zouden gaan overnachten. De herberg van het kleine Al-Batin was namelijk toevallig eigendom van Babaks vrouw en daardoor hadden Zolin en Aileen wederom een prijsloze overnachting geboekt, op kosten van de koning uiteraard. Daarbij zou Babak ook hun spullen alvast op hun kamer leggen, waardoor de twee zorgeloos op zoek konden gaan naar Orchis op het circusterrein.
      Alleen bleek dat wat lastiger dan gedacht. Vooral toen de twee op een héle lange rij stootten die al bij de ingang van de tent begon. Zolin ging op zijn tenen staan en keek over de mensen heen, waarna hij tevergeefs zuchtte, "Hij zal wel populair zijn. De voorstelling kost een zilverstuk per persoon, en alsnog zijn er zoveel mensen."
      "Dat lijkt me een flink bedrag." Aileen beet peinzend op haar lip en haalde haar schouders op, "Maar goed, in de voorstelling kondigen ze hem zeker aan. In ieder geval weten we dan meteen hoe hij eruit ziet."
      "En dan zien we voor het eerst een circus!" Zolin grijnsde en trok alvast wat zilverstukken uit zijn zakje geld, "Ik zal eens kijken of we een plekje vooraan kunnen regelen."
      "Zolang we maar niet onze hele pot opmaken aan één voorstelling, toch?" Met een scherpe blik hield Aileen de munten in Zolins hand in de gaten, waardoor hij moest lachen, "Oké, oké, maar je moet er ook wat voor overhebben!"

      Het duurde gelukkig maar een paar minuten voordat de ingang van de tent openging en de bezoekers naar binnen konden komen. Zolin had hun koninklijke wachtersuniformen al misbruikt om een van de banken vooraan te claimen, waardoor Aileen met een onderdrukte glimlach maar naast hem moest gaan zitten. Ergens was ze ook wel stiekem blij dat ze een goed plekje gevonden hadden. Vanaf het verhoogde houten bankje konden ze namelijk makkelijk over het hek voor hen kijken, waar de circuseigenaar al een voorwoordje hield.
      De voorstelling begon vrij tam, met als openingsact een hoop acrobaten die wat simpele kunstjes deden. Iets vertelde Aileen dat de jongens niet al te ervaren waren, en daarom alleen het publiek mochten opwarmen.
      De volgende ronde was wat interessanter, met tropische dieren die voor Zolin best bekend waren als jager. Een beetje verveeld vertelde hij dat ze zich in het echt nooit zo zouden gedragen, en dat ze in de jungle ook veel grootser eruit zagen. Aileen had ze echter nog niet allemaal gezien, en dus keek ze alsnog geïnteresseerd toe hoe de exotische beesten rond de binnencirkel paradeerden.
      Het was pas aan het einde van de voorstelling, na nog een aantal slome dolkenwerpers en saaie goochelaars, dat de naam Orchis genoemd werd. Direct zaten de twee avonturiers dan ook op het puntje van hun gedeelde bank, nog net gebalanceerd genoeg zodat die niet omver kieperde.
      Op het podium verscheen een doodnormale elfenman, met het standaard donkere uiterlijk als iedere andere elf uit Cilvenas. Hij had lang, golvend bruin haar en droeg een groene tuniek vol geborduurde roze bloemetjes. Met een dromerige glimlach begroette hij het publiek en boog hij. Eventjes leek hij er alleen maar voor jandoedel te staan, maar toen hij zijn hand omhoog hield, gebeurde er iets vreemds.
      Tussen het droge zand van de woestijn groeiden er plotseling miljoenen soorten planten. Het gele zand werd binnen enkele seconden bedekt door een dik gras waartussen de vreemdste bloemen begonnen te bloeien. Orchis zwaaide sierlijk met zijn handen in het rond en lange lianen vormden zich om de steunpilaren van de circustent, waarna er om deze lianen ook weer bloemen groeiden. Het publiek applaudisseerde dolenthousiast om deze truc en kinderen sprongen van hun plekken om de magische bloemetjes zo snel mogelijk te plukken.
      Zolin bukte ook om de bloem die langs zijn been kriebelde te pakken en hield het daarna in de lucht om het te inspecteren. In zijn handen had hij een stevige orchidee, een moeilijk groeiende plant, zelfs in de jungle. Alleen had Orchis hem zonder moeite uit de woestijngrond laten verschijnen, bloeiend en wel. Niet alleen dat, maar de man zelf was nu ook bedolven onder de prachtige rododendrons.
      "Ongelooflijk... Die bloemen groeien niet eens in warm weer..." Met grote ogen keek hij terug naar de betoverende man in het midden van de tent, die ondertussen al in een bloemencirkel van de meest onmogelijke soorten planten stond. Orchis zelf zwaaide daar al vrolijk naar het publiek, vragend om een assistent voor zijn volgende truc.
      Hoewel hij waarschijnlijk een kind als vrijwilliger had verwacht, kon Zolin het toch niet riskeren om die kans aan zich voorbij te laten schieten. Direct sprong hij omhoog, gooide hij de orchidee op Aileens schoot en zwaaide hij enthousiast met zijn handen, "Ja! Ik! Alsjeblieft!"
      "Hahaha." De elf lachte en haalde tevergeefs zijn schouders op toen er geen kinderen boven Zolins gejoel uit durfden te komen, "Wat een enthousiasme! Goed dan, grote jongen, kom maar op het podium!"
      "Oh, dank Aiyana!" Met een veel te vrolijke grijns klom Zolin over het simpele hek voor zich en hobbelde hij over het bloemenperkje naar Orchis toe.
      De andere elf leek een fractie van een seconde geïntimideerd te zijn toen hij merkte dat zijn jolige assistent wel een paar centimeter langer was dan hij zelf en in een flinke uitrusting gekleed was, maar als echte showman wist hij zich ook snel te herstellen. Hij bekeek Zolin even goed, waarna hij knikte, "Nou, je vergt wat meer zand dan de gemiddelde assistent en ik weet niet of ik al die mooie tatoeages eer aan kan doen, maar ik zal het proberen! Poseer eens voor me!"
      "Ja, meneer!" Direct nam Zolin een stoere houding aan, met allebei zijn biceps aangespannen en een zwoele blik op zijn gezicht. Met een lach kraakte Orchis zijn knokkels, waarna hij met een simpele beweging naar boven een zandbeeld van Zolin uit de grond liet rijzen. Zodra het beeld er stond, trilde de grond even en was de zaal stil. Na één seconde van verbijstering juichten de mensen opnieuw en Orchis boog sierlijk voor ze.
      "Wow!" Zolin draaide meteen om om met grote ogen naar zijn zanderige dubbelganger te kijken, waarna hij grijnzend naar Aileen draaide, "Kijk Aileen! Dat ben ik! Van zand!"
      Aileen hield direct haar handen voor haar gezicht toen iedereen in de zaal nieuwsgierig haar richting op keek, vervloek Zolin, maar ze wist dat ze de schaamte niet kon ontkomen. Met een rood hoofd knikte ze naar haar elfenvriend en stak ze haar duim op, "Ik zie het! Mooi."
      "Mag ik het zandbeeld meenemen?", vroeg Zolin onschuldig, waardoor Orchis moest lachen. Met een plagerige grijns en een knip van zijn vingers, liet hij het beeld als een zandhoopje in elkaar zakken. Toen Zolin echter een sippe lip trok, toverde Orchis wat bloemen tevoorschijn en bond hij ze samen tot een boeket, waarna hij dat aan de blonde elf meegaf om hem zonder teveel tieren weer van het podium af te krijgen. Met een extra stamp van zijn voeten liet hij een zanderige stoel onder Zolin verschijnen en door een lichte duw tegen de zetel, werd de blonde elf een tikkeltje ruig terug voor Aileens neus afgezet.
      Ondanks de niet zo koninklijke behandeling, had Zolin alsnog een flinke grijns op zijn gezicht. Gelukkig kwam hij dan ook meteen weer vrolijk naast Aileen op de bank zitten, het boeket in zijn armen geklemd. Met twinkelende oogjes snoof hij aan de geeloranje bloemen en draaide hij de bos richting zijn roodharige vriendin, "Kijk! Het zijn de traditionele bloemen van Cilvenas. Die op de oude vlag staan! Ze groeien normaal alleen net buiten Aiyacoa! Zou hij weten waar we vandaan komen?"
      "Oh, wie weet..." Aileen knikte afwezig naar Zolin en richtte haar blik daarna op Orchis, die alweer naar het publiek aan het zwaaien was. De lach op zijn gezicht was niet nep, maar na zijn ontmoeting met Zolin, was er iets aan zijn houding veranderd. Hij keek ook een beetje vervaard weg zodra hij merkte dat hij aangestaard werd en zijn ogen die van Aileen ontmoetten, waarna hij zijn voorstelling iets te snel afsloot. De eigenaar van het circus kwam daardoor het podium op gehaast om vlot zijn eindwoord eruit te gooien.

      Toen de show echt voorbij was en iedereen weer naar buiten was gestuurd, besloten Zolin en Aileen nog even op het terrein rond te slenteren. Ze wisten nu wie Orchis was, maar hem echt zien te spreken, bleek een moeilijkere taak. De tenten van de circusartiesten stonden op een afgezet terreintje en bij alle makkelijke ingangen stonden er medewerkers op wacht. Daarom moesten de twee zich zo onopvallend mogelijk gedragen terwijl ze stiekem hun inbraakroute planden, ook al was dat niet zo makkelijk met zo'n indiscreet iemand als Zolin in je team.
      "Maar toch, ik denk dat hij me snapte! Waarom zou hij anders specifiek deze bloemen aan me geven? Ik bedoel, ik ben zelfs blond, dus hij zou toch niet aan kunnen nemen dat ik uit Cilvenas kom?"
      "Je vergeet het deel waarin je doorhebt dat je eruit ziet als een wandelende totempaal." Aileen tikte wat willekeurige tatoeages van Zolin met haar vinger aan en verlaagde het volume van haar stem aanzienlijk tegenover dat van haar vriend, "Ik zag dat hij ook een tatoeage had, dus de kans is groot dat hij de tempel bezocht heeft. En zei je oom overigens niet dat ze oude vrienden waren?"
      "Maar toch, hij moet vast speciaal zijn! Ik bedoel, hij is vrij jong… en toch kan hij die planten zo perfect beheersen. Hij kan ze zelfs uit de grond laten verschijnen! Grond…" Zolins wijsheidtatoeage lichtte weer op, waardoor hij met grote ogen opkeek, "Aarde! Magie! Hij is een magiër?!"
      "Dat verklaart in ieder geval de verschillende bloemen en dat grote standbeeld van jou…" Aileen onderbrak haar gedachten om terug naar het kamp achter de circustent te kijken, "Maar als hij een magiër is, moeten we hem wel spreken. Hij is vast niet voor niets weggestuurd uit Aiyacoa, anders had er iemand wel geweten dat er een magiër in onze stad woonde. Volgens je oom wist hij ook meer over de stad, toch? Alleen, hoe komen we op dat terrein daar…"
      "Misschien kunnen we gewoon vragen of we binnen mogen komen? Dat is in ieder geval beleefder dan gewoon binnenwalsen." Zolin haalde zijn schouders op en liep al richting het hek, waar een aantal mannen hem al snel tegen probeerden te houden. Met een zucht rende Aileen achter hem aan en probeerde ze de fronsende gozers gerust te stellen, maar tot haar verbazing verscheen er iemand anders die de mannen wegstuurde.
      "Jongens, jongens. Zo kunnen jullie toch nooit fans krijgen?" De magische bloemetjeself hemzelve stuurde de groep met een halfhartige zucht weg en lachte, "Hé, sorry voor die groep jongens. Ze zijn nog nieuw, dus ze zoeken graag ruzie met buitenstaanders. Het liefst ook nog met elfen." Met dezelfde dromerige glimlach van de show bond Orchis zijn lange bruine haar in een losse staart en leunde hij over het hek om de twee beter aan te spreken. Van dichtbij waren de tatoeage en het litteken op zijn gezicht goed te zien, ook al was dat laatste goed verstopt onder zijn net getrimde baardje. Zijn authentieke Cilvense kleeddracht van de voorstelling had hij momenteel enkel losjes rond zijn middel vastgebonden, waardoor er eerlijk toegegeven wel iets meer dan alleen een welgedefinieerde sixpack boven de lappen stof te zien was. Desalniettemin voegde dat toefje haar onder zijn navel wat toe aan het magische gevoel dat Orchis uitstraalde. Al was dat 'magische' gedeelte vooral doordat de zon een beetje te fel van zijn zweterige bovenlichaam afketste. Alsnog waren zowel Zolin als Aileen gefixeerd op het onverwachte, wel, goddelijk erotische lichaam van de onschuldige man voor hen.
      Orchis zelf leek de plotselinge belangstelling voor zijn wasbordje niet te merken en schoot een glimlach richting Zolin. Toen er geen reactie van de blonde elf kwam, sprak hij hem met een lach toe, "Wat ik dus wilde vragen aan je, wat doet zo'n lichte zoals jij in de woestijn? Nee, sorry, dat verwoordde ik verkeerd. Gaat het? Heb je een zonnesteek opgelopen?"
      "Uh, sorry?" Zolin verbrak geschrokken zijn onbewuste staar naar Orchis zijn navel. Met een lichte blos keek hij verward terug en schudde hij met zijn hoofd, "Niets mis met mij. Ik voel me prima, dank u?"
      "Excuseer mijn grofheid. Ik heb nog nooit een Viriden gezien die zo enthousiast op mijn voorstelling reageerde. Normaal kijken jullie zo… chagrijnig en minachtend, alsof het doodgewoon is dat er bloemen uit woestijnzand groeien! Ik weet niet meer zo goed hoe ik met iemand van jouw, uw, stand-" Hij gebaarde naar de tatoeages, "-moet praten. Vergeef mij voor mijn manieren, maar ik was dus zo van mijn à propos dat ik vergat om uw naam te vragen, eigenaardige jongeman." Plotseling verdween de dromerige aura rondom Orchis en bleek hij in conversatie een stuk ongemakkelijker te zijn dan zijn uiterlijk deed denken.
      "Ah! Zeg maar gewoon jij, hoor, ik ben nog geen volwaardige priester! Oh, en mijn naam is Zolin. Zolin Falking."
      "Falking, hè. Dat is apart." Opeens verscheen er een voelbare spanning in Orchis zijn gezichtsuitdrukking. Leeg staarde hij een aantal seconden voor zich uit, om vervolgens zijn opengevallen mond weer te sluiten. Hij knipperde een paar keer met zijn ogen, alsof hij een stofje erin had gekregen, en haalde zijn neus op. Hij trok een grijns, toen een grimas, en mompelde een beetje, "Die naam heb ik al een aantal jaar niet meer gehoord, haha... Zolin, kleine kwartel. Jij bent Ingemars zoontje? Maar dat is dan Aileen zeker? Oh, jee, dus als jullie nu hier zijn, dan... Uh, sorry, bedoel ik. Um..." Hij slikte nerveus en keek om zich heen om te checken of niemand hen in de gaten hield, waarna hij de twee aanspoorde om over het hek te klimmen en hem te volgen, "Dit is niet de juiste plek om dit gesprek te houden. Laten we het in mijn tent voortzetten."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen