Zoals verwacht was het aardig druk bij Harry's Diner, gelukkig was er achterin nog een plaatje vrij voor vier personen. Onze jassen aan onze stoel hangend, namen we in stilte plaats aan de tafel en namen van de serveerster de menukaarten over. Het boek voor mij neerleggend op het tafelblad keek ik kort rond door het restaurant. Er was in de afgelopen jaren weinig tot niets veranderd, op het meubilair na.
Er hing nog steeds een vreemd indianentintje in de tent, vele schilderijen met afbeeldingen van adelaars, wolven, beren en vissen.
"Nog altijd het zelfde" was mijn mompelende opmerking.
Een grinnik van mijn halfbroer Lachlan vulde mijn trommelvliezen.
"Sue, houd de zaak draaiend" knikte Lachlan wijzend naar de vrouw in een net setje kleren.
"Haar man is afgelopen jaar weggevallen, hartaanval. Haar kinderen hebben het regelmatig zwaar" sprak pap, zijn hersenspinsels op.
"O, wat naar" stamelde ik, fronsend, een zucht over mijn lippen rollend.
"Moet er niet aan denken u kwijt te raken" schudde mijn hoofd, keek mijn vader liefdevol aan. Waarop mijn twee broers zacht begonnen te grinniken.
"Geen zorgen kleintje, pa gaat nergens naar toe" grijnsde Lachlan.
"Ik maak me helemaal geen zorgen, zeg alleen dat ik er niet aan moet denken om pap kwijt te raken, zo poef, nee" mompelde ik fronsend. Begon stilletjes te zuchten, ik kende de kinderen van Harry en Sue Clearwater helemaal niet. Maar het was vreselijk om je vader zo op de één op het andere moment te verliezen en dan ook nog eens, zo jong. Want Harry en mijn vader lagen helemaal niet zo heel erg ver in leeftijd uit elkaar.
"Goeden avond" klonk er een tinkelende meidenstem.
Vreemd flirtend zaten mijn twee broers gelijk naar het meisje te staren.
"Jongens, wat willen jullie drinken" was mijn vaders warme tropische stem.
"Cappuccino, alstublieft" stamelde ik stilletjes.
"Cola" grijnsde Caden.
"Biertje, pa rijd" grijnsde Lachlan, blikkend naar mijn vader die begon te knikken dat het mocht.
"En doe voor mij maar een sterke Espresso" grinnikte mijn vader.
Het meisje kalkte het neer op haar notitieblok en stapte heupwiegend van de tafel weg. Mijn twee broers, hoe kon het ook anders, vielen haast van hen stoel doordat ze het meisje probeerde te volgen. Ze vonden vast dat ze een wel erg lekker achterwerk had.
"Lekker" grijnsde de twee, nadat ze hen ogen niet meer op het achterwerk van het meisje konden pinnen.
Zuchtend, hoofdschuddend rolde ik met mijn ogen.
"Zal eens niet" pufte ik, schamend.
"Nou, ze is gewoon lekker, of haar achterwerk is lekker" grijnsde Lachlan, zonder gêne. "Daar moet ik Lachlan gelijk in geven, ze heeft een lekker kontje" grijnsde Caden zijn broer nu bij.
"Over smaak valt te twisten" knarste ik tussen mijn tanden door.
"Jongens, meisjes of beter gezegd jonge vrouwen zijn geen vleeswaren" sprak mijn vader, die eerst stilzwijgend ons gesprek had gevolgd.
"Ach pa of u zelf zo nooit bent geweest" pufte mijn twee broers in koor.
"Niet zo ongemanierd zoals jullie twee" mijn vader schudde zijn hoofd waarop ik begon te grinniken en te giechelen.
"Dus u was geen rokkenjager" vroeg ik mijn wenkbrauwen reizend.
"Dat heb je mij niet horen zeggen, zat wel achter de dames aan, maar keurde ze niet als stuk vlees" mompelde mijn vader zijn hand in zijn nek plaatsend.
"Dat komt omdat u niet met de tijd meegaat" Lachlan schudde zijn hoofd en Caden rolde verveeld mijn zijn ogen.
"Tuurlijk geef dat maar weer de schuld" pufte ik, ongelovig naar mijn twee broers.
"Tijd heeft er niets mee te maken, wij dames vinden het helemaal niet zo fijn gekeurd te worden als een of ander stuk vlees wat je bij een slager koopt. We hebben gevoelens net zoals jullie" sprak ik wijs, blozend.
Ik had zelf nog nooit een vriendje gehad, dus echt erover meepraten kon ik niet.
Mijn broer Lachlan daarin tegen had al twee relatie's achter zijn kiezen, niet serieus zoals je zou verwachten van een puberale jongen. Maar toch hij had al vriendinnetjes gehad, en leek ook redelijk op te scheppen dat hij ze gehad heeft.
Nu wist ik dat het bij veel jongens enkelt alleen maar grootspraak was omdat ze niet voor aap wilde staan bij hen vrienden. Maar toch, meisjes waren daar toch een heel stuk volwassener in, voor mijn gevoel, ze dachten tenminste na.

Reacties (2)

  • LarryNiam

    Die jongens hebben ook echt geen manieren😂
    Snel verder:)

    2 jaar geleden
  • Luckey

    Jongens en vrouwenxD
    Gelukkig is die pa er om ze af te renmen

    2 jaar geleden
    • Fantasy_World

      Hahaha, indd zo dacht ik er dus ook over...
      Jongens en mannen, soms vraag je - je af wat je er mee moet...

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen