Foto bij O10

Die maandagmiddag arriveerde ik goedgezind op mijn slaapkamer. Kate en Gigi zaten al omgekleed en wel aan de eettafel. Een wijnfles hadden ze tussen hun ingezet, terwijl ze vrolijk de dag met elkaar doornamen. De geur van pannenkoeken was nog vaag te ruiken, waardoor ik merkte dat mijn maag rammelde van de honger. Hoewel ik probeerde meer te eten, was ik opnieuw vergeten te lunchen.
‘Hoe waren je colleges Fé?’ Kate keek me met een stralende glimlach aan. Ik liet mijn rugzak op de grond vallen, trapte mijn schoenen uit en plofte op mijn bed neer.
‘Ja, prima. Vermoeiend,’ zuchtte ik en sloot mijn ogen. Mijn rustgevende momentje werd onderbroken door een kussen dat met een zachte plof op mijn buik belandde.
‘Niet in slaap vallen hoor. We hebben over een uur afgesproken in een restaurantje in Nothin Hill.’ Ik veerde overeind, waarna ik een blik op de klok wierp. Het was al half zes. Met een diepe zucht zette ik mezelf overeind en trok mijn kledingkast open. Bedenkelijk staarde ik naar mijn kleding. Een diepe zucht ontglipte mijn lippen. In Harry’s kledingkast hingen mijn mooiere jurkjes en outfits.
‘Ik heb nog kleding bij Harry liggen,’ mompelde ik verslagen. Mijn twee vriendinnen knipperden verward met hun ogen. Ze zeiden niks.
‘Wil je dat we dat voor je ophalen,’ vroeg Gigi uiteindelijk. Een aarzeling kenmerkte haar stem.
‘Nee, ik vraag het wel aan El,’ besloot ik, gezien Eleanor en Harry ook bevriend waren. Het zou voor haar minder vreemd zijn om het huis van Harry te betreden dan voor mijn internationale vriendinnen.
‘Oké. Als we je met iets kunnen helpen, moet je het zeggen,’ stelde Kate vastbesloten. Ik glimlachte ze dankbaar toe, om vervolgens een zwart shirt, een geruite broek, zwarte gympen en een zwarte jas uit mijn kledingkast te trekken. Vluchtig kleedde ik me om en maakte mijn gezicht opnieuw op. De ringtone van mijn iPhone deed me verbaasd opkijken, waarna ik een nieuwsgierige blik op mijn scherm wierp. Nialls naam trok mijn aandacht. Met gefronste wenkbrauwen omklede ik het voorwerp. Na een korte aarzeling nam ik op.
‘Hé Niall,’ begroette ik de blonde jongen. Zijn vrolijke stem klonk opgewekt aan de andere kant van de lijn. Een golf van opluchting overspoelde me. Even was ik bang geweest dat hij naar Harry zou vragen. Niks daarvan bleek waar te zijn. In plaats daarvan vroeg hij of ik zin had om een drankje te doen komende week. Een glimlach vormde zich rond mijn lippen. Bij het verbannen van Harry uit mijn leven was ik bang dat ook zijn vrienden me de rug zouden keren. Dit bleek niet het geval te zijn. Zowel Louis als Niall leken mijn vriendschap nog steeds te omarmen. Alleen van Liam hoorde ik niks meer, maar ook dat vond ik begrijpelijk. Hij was immers druk met zijn gezin, zijn carrière en zijn eigen sociale leven. Dat contact onderhouden met de ex van een vriend niet hoog op zijn lijstje stond, was dan ook meer dan logisch. Ik koesterde dan ook geen wrok. Nog vrolijker dan ik ook was, hing ik tien minuten later op. Twee paar vragende ogen keken me aan.
‘Niall,’ verklaarde ik mijn gesprek. ‘Of ik een drankje met hem wil doen.’ Ik gooide mijn mobiel nonchalant op mijn bed en focuste me weer op mijn make-up. Kate en Gigi reageerde enthousiast, waarna ze zich weer focuste op hun eigen gesprek. Precies op tijd was ik klaar voor een heerlijke avond met mijn nieuwe vrienden. Mijn humeur was goed gestemd, mijn energieniveau lag hoger dan de afgelopen week het geval was geweest en Harry was slechts aanwezig als een zeurende pijn. Het waren gedachtes en gevoelens die overstemd konden worden. Het was het begin van een loslatingsproces. Ik had zo’n proces eerder doorstaan. En ik wist dat het me deze keer ook zou lukken om verder te gaan. Met een grote lach stapte ik dan ook de gang op. Kate en Gigi volgde me vrolijk. Ze haakten hun armen door de mijne, waarna we met zijn drietjes door de gangen paradeerde. Bij de uitgang van de campus stonden drie jongens ons op te wachten. Kate begroette Edward met een kus op zijn lippen. Ik voelde een steek door mijn hart, maar verdrong deze zonder aarzeling. Kate gunde ik het geluk. Vervolgens stelde ik me voor aan de enige jongen die voor mij nog een onbekende was. Zijn warrige blonde krullen maakten hem aandoenlijk. Hij glimlachte beleefd, terwijl hij mijn hand aannam. Ik zag aan de blik in zijn ogen dat hij allang wist wie ik was. Desondanks stelde ik me voor. Enthousiast vervolgde we onze weg naar Nothing Hill. Nolan en Edward hadden gereserveerd in een restaurantje, waarvan ze overtuigd waren dat we het leuk zouden vinden. Ik liet me verrassen en was nieuwsgierig naar de locatie, waar we de avond zouden spenderen. Spraakzaam was ik niet zozeer te noemen, toch genoot ik van de energie waarmee ik omringt was. Edward, Nolan, Josh en Kate waren in een luidruchtig gesprek verwikkeld, waar Gigi zich af en toe geamuseerd mee bemoeide. Ik volgde het gesprek niet, gezien het ging over het feest van afgelopen weekend. Beschaamd besefte ik me dat ik Edward nog helemaal niet gefeliciteerd had. Vlug pakte ik zijn onderarm vast, ten teken dat ik zijn aandacht wilde. Met vriendelijke ogen keek hij naar me om.
‘Nog gefeliciteerd,’ glimlachte ik, ietwat beschaamd. ‘Sorry dat ik nooit heb laten weten dat ik niet kwam.’ Hij wuifde het vriendschappelijk weg en sloeg zijn arm om me heen.
‘Hoe voel je je?’ De jongen keek me met oprecht bezorgde ogen aan. Ik voelde mijn glimlach verstenen, maar wist mezelf opnieuw kundig te herpakken. Toch had Edward het gezien. Liefdevol drukte hij een kus op mijn kruin.
‘Het komt goed. Er zijn nog zoveel andere,’ fluisterde hij en kneep me in mijn schouder. Vervolgens liet hij me los en sloeg zijn arm om Kate. Deze glunderde van oor tot oor. Ik glimlachte door mijn opkomende tranen heen. Edward was lief. En hij was veel liever tegen me dan dat ik verdiende. De afgelopen week was ik alleen maar met mezelf bezig geweest. Iets wat ik mezelf kwalijk nam. Vanaf nu moest het anders. Ik moest mijn leven gaan omarmen. Ik moest gaan accepteren dat Harry niet meer was dan een droomjongen, mijn droomjongen. En ik had de eer gehad om even van hem te mogen proeven. Dat kon niet iedereen zeggen. Die ervaring mocht ik niet meer als nachtmerrie ervaren. Ik moest gaan omarmen dat ik uitverkoren was geweest. En dat zou moeilijk worden. Het zou weken duren voordat ik op die manier naar mijn korte, maar zo intense relatie met Harry zou kunnen kijken. Toch wist ik dat het mogelijk was, met behulp van mijn nieuwe vrienden. Een kleine glimlach vormde zich op mijn lippen, terwijl ik de vijf personen naast me gaande sloeg. Zo verschillend en toch zo hecht. In Leiden had ik nooit bedacht dat zoiets mogelijk was. Vijf nationaliteiten, vijf verschillende thuisbasissen en vijf onderscheidende verhalen. Het leek hier niet uit te maken. Men accepteerde elkaar, zoals we waren. Dat het verleden, dat mijn verhaal, dit mooie gelukmomentje zou inhalen, kon ik me nu niet voorstellen. Ik richtte me die avond op de toekomst, ervan overtuigd dat het verleden voor altijd achter me zou liggen. Harry meegerekend. Dat niks daarvan waar bleek te zijn, moest ik op de harde manier ondervinden. Mijn verleden was onlosmakelijk met me verbonden. En het eerste teken van mijn nog altijd aanwezige verleden had ik die avond kunnen waarnemen. Sterker nog, ik had het me die maandagavond moeten beseffen. De maandagavond was voorspoedig verlopen. Het eten was heerlijk geweest. De flessen wijn waren erdoorheen gevlogen en de sfeer was goed. Zelfs mijn overpeinzingen eisten niet langer een rol op de voorgrond. Het lukte me om te lachen om Josh’ grappen. Het was makkelijk om opgetogen te vertellen over mijn ongemakkelijke verhalen in Leiden. We vertelden elkaar over onze nationaliteiten, onze schoolsystemen en ervaringen. Het was een geweldige avond. Ik had dan ook niet verwacht dat die positieve energie vijf uur later omgeslagen zou zijn in een duistere wolk. Een naar onderbuik gevoel maakte zich meester van me, toen we bij de Londense club arriveerde. Het was dezelfde club als waar Harry en ik drie maanden geleden waren geweest. Het was dezelfde club als waar James mij gedrogeerd had. Ik probeerde deze gedachte te verzetten, maar betrapte mezelf erop dat ik angstvallig mijn drankje in de gaten hield. Ik had van de vorige keer geleerd. Toch miste mijn hart een hartslag bij het zien van James’ gestalte. Hij zag mij ook, maar stapte deze keer niet op me af. Sterker nog, hij kwam niet eens in mijn buurt. Hoewel dat me opluchtte, wist ik ook wat dat betekende. Ik was niet interessant meer. Mijn relatie met Harry was definitief over. Hoewel zowel Harry als ik dat niet bekend hadden gemaakt, moesten de roddelbladen dit zelf ook al bedacht hebben. Na enkele seconde angstvallig James’ kant opgestaard te hebben, rukte ik mijn blik los. Kate en Gigi hadden mijn plotselinge angst niet in de gaten. Nolan wierp me daarentegen een argwanende en vragende blik toe. Met een grote, gespeelde glimlach wuifde ik het weg. Vanuit mijn ooghoek wierp ik een blik op de drugsdealer aan de bar. Hij staarde nog altijd mijn kant op. Ik nam een slok van mijn drankje, mijn gedachtes op volle toeren redenerend. Een onverklaarbare kracht wilde dat ik naar James toeging. Ik wist niet wat het was. Na een uur van verzet besloot ik eraan toe te geven. Ik deelde de groep mee dat ik iemand herkende en vertrok naar de bar. Daar nam ik plaats op de barkruk, naast James. Hij leek niet verbaasd te zijn dat ik aanschoof. Ik begroette hem niet, gezien ik nog altijd van de man walgde. In plaats daarvan bestelde ik koelbloedig een vodka sparood.
‘Ik had niet verwacht jou hier nog te zien,’ verbrak James de tussen ons heersende stilte.
‘Waarom zou ik hier niet meer komen?’
‘Omdat Harry dat nooit zou hebben toegelaten.’ Het horen van mijn ex’ naam deed me opkijken. James ogen stonden serieus, maar zijn lippen waren in een kleine glimlach gevormd. Ik wist dat James gelijk had. Als Harry wist waar ik me nu bevond… Hij zou er persoonlijk voor zorgen dat Niall me de club uit zou sleuren. Dit besef verklaarde de aantrekkingskracht die James had uitgestraald. James was verboden terrein. Hij kende Harry. Het zien van James bracht me dichter bij Harry, op een absurde, gestoorde manier. Door hier met James te zitten, was ik dichter bij Harry. Zwijgend trok ik mijn blik los van de Brit en nam een slok van mijn drankje. ‘Dus laat het hem maar niet horen,’ vervolgde James. Hij nam een grote slok van zijn whiskey. Ik keek niet op, me afvragend of James het wist. Ik was ervanuit gegaan van wel, maar nu ik hier zat betwijfelde ik. Het internet had ik uit zelfbescherming gemeden, waardoor alle roddels, geruchten en artikelen aan me voorbij gegleden waren. Harry of Ella had ongetwijfeld gereageerd op het gerucht van Harry en de Kardashion. Hoe ze het gerucht ontkent hadden, wist ik niet. Wat dat voor onze relatie betekende, wist ik ook niet. Alleen ik kon op de hoogte zijn van mijn perspectief op de relatie. Zelfs Harry wist niet wat er precies gaande was en hij had niet meer de mogelijkheid om me dit te vragen. Op alle social media had ik hem geblokkeerd. Met pijn in mijn hart. Of hij dit de media had verteld, betwijfelde ik ten zeerste. Door mijn opdracht van afgelopen jaar om Harry te interviewen had ik onderzoek gedaan naar de popster. Voor zover ik wist, was Harry nooit open geweest over zijn relaties. Ik verwachtte dan ook niet dat hij de media binnen een week had ingelicht over onze breuk. Het was me dan ook een volkomen raadsel wat James wist en hoe hij het wist, maar dat de Engelsman informatie had, was meer dan te verwachten.
‘Ik was niet van plan het hem te vertellen,’ reageerde ik op de Brit. Mijn ogen flitsten heen en weer tussen de barman en James. Afgeleid volgde ik de bewegingen van de barman, bovendien gaven de handelingen van de barman me een gegronde reden om mijn blik van James los te trekken. ‘En ik ben niet vergeten wat je hebt gedaan,’ siste ik er achteraan, om James’ mijn woede mede te delen. Hij hoefde niet te denken dat ik zou vergeten wat hij had gedaan, hoewel elke herinnering aan die nacht verdwenen was. Het enige wat ik wist, was wat Harry me verteld had. En dat was ook beangstigend weinig, aangezien hij me in juli kwijt was geraakt. James was minstens een uur in mijn bijzijn geweest, zonder dat ook maar één iemand wist wat er gebeurd was. Alleen hij kon het weten. En dat bezorgde me doodsangst.
‘Ik zou denken dat je uit mijn buurt zou blijven. Als je verstandig was, had je dat ook gedaan.’ Ik hoorde een geamuseerde ondertoon in zijn stem. Slechts de klank in zijn stem was genoeg om me de nodige rillingen te bezorgen. Verslagen sloeg ik mijn ogen neer, niet in staat de Engelsman aan te kijken.
‘Misschien ben ik niet zo verstandig als jij denkt,’ mompelde ik zwakjes. Ik klemde mijn kaken standvastig op elkaar en balde mijn handen tot vuisten. Alles in me schreeuwde weg te lopen van deze enge man, maar er was een stem in mijn achterhoofd dat me gebood te blijven. Ik bleef zitten waar ik zat, me nauwelijks verroerend. Het enige wat ik durfde, was het liften van mijn arm om het glas met de vodka sparood aan mijn lippen te zetten.
‘Wie zegt dat ik denk dat jij verstandig bent? Je bent mijn makkelijkste prooi in tijden geweest, en dan hoor juist jij nog wel alert te zijn.’ Opnieuw klonk er een lachje door in James’ stem. Ik huiverde en beet hard op mijn lip. Na een grote slok te nemen, waardoor de mengeling van vodka en koolzuur een brandend gevoel achterliet in mijn keel, durfde ik op te kijken. James keek recht in mijn blauwe ogen. Zijn ogen hadden een gloed over zich heen, wat me niet beviel. Het had een mengeling van overwinning en trots. Ik was zijn slachtoffer, en hij genoot ervan. Opnieuw vestigde een naar onderbuik gevoel zich in me. Hoe langer ik naar de man naast me keek, des te erger ik betwijfelde of hij me slechts gedrogeerd had. ‘Maar dat je naïef was, stelt me teleur.’ Zijn lach verdween van zijn gezicht. Zelfverzekerd bestelde hij hetzelfde drankje nogmaals. Deze keer bestelde hij er twee van. Ik kon raden voor wie het tweede drankje was, ik wist alleen niet of ik er gelukkig van werd. ‘Dacht je nou echt dat Harry je ook maar een beetje serieus zou nemen?’ Met gefronste wenkbrauwen en ernstige ogen nam hij mijn gezicht in zich op. Het deed mijn hartslagfrequentie stijgen en mijn bloed wild door mijn aderen razen. Mijn taalkennis was ver naar de achtergrond verdwenen. Ik slikte, dat was het enige waar ik toe in staat was. Als een angstig hertje sloeg ik mijn ogen neer en kneep mijn glas fijn. ‘Het is nog een prestatie dat hij het drie maanden met je heeft volgehouden, dat is een record,’ vervolgde James, die ontzettend veel kennis van de popster leek te hebben. Althans, zo deed hij voorkomen. Ik nam de woorden in me op. Ik liet James op me in praten, niet in staat mezelf of Harry te verdedigen. Ik was zwak. Mijn hoofd draaide op volle toeren, hopeloos en wanhopig grijpend naar die ene nacht. De nacht die uit mijn geheugen verdwenen was, maar die me maanden lang zorgen baarde. Harry was ongelofelijk lief geweest voor me. Hij was meegegaan naar het politiebureau, bevestigde dat James me wel gedrogeerd moest hebben en schuldig was. Het had niet veel opgeleverd, gezien er geen direct bewijs was. We hadden slechts vermoedens. Zelfs een popster kon het niet zover krijgen dat James celstraf op zijn naam kreeg. Tot mijn verschrikking liep James nog altijd in de bar rond. Ik vroeg me af hoeveel meisjes slachtoffer waren geweest in de gepasseerde maanden. ‘Maar ik moet zeggen, dat je zelf buiten bewustzijn lekker was.’ Die zin… Die ene zin vol met vieze, vuile woorden, deed me verstijven. Verwoed, verward en paniekerig knipperde ik met mijn wimpers. ‘Dat je zelf buiten bewustzijn lekker was.’ Zijn woorden echode in mijn hoofd. Ik maakte geen geluid, ik verroerde geen spier, maar vanbinnen sloeg mijn lichaam op hol. De emoties golfden door mijn lichaam. De misselijkheid kwam opspelen als een storm op zee. Het overspoelde me. Ik moest de bar vastpakken om me niet over te geven aan mijn emotionele reactie. In plaats van de overgave wist ik me te herpakken. Ik keek langzaam op in de enge, ranzige ogen van de Engelsman. Ze stonden nog altijd zelfverzekerd, dominant en uitdagend. Echter was er nu ook een vlaag van opwinding te herkennen. Hij genoot van dit moment. Hij genoot van de macht die hij had. En ik haatte het dat ik hem dit gegeven had. Wat begon als een wanhopige zoektocht naar een sprankje van Harry, begon me fataal te worden. Harry was er niet. Harry kwam me niet redden. Deze keer was ik alleen. En niemand kon me redden. Niet voor de waarheid, die ik ongetwijfeld ging horen. Niet voor de pijn in mijn hart. Niet voor de schaamte, niet voor de afgrond.
‘Jammer dat je het zelf niet meer weet,’ vervolgde James, gezien hij mijn verwarde ogen nog altijd geamuseerd gaande sloeg. Zijn warme hand gleed over mijn wang. Behendig streek hij een plukje haar achter mijn oor. Ik werd er niet warm van. Het voelde niet fijn. Het was niet hetzelfde als toen Harry het had gedaan. Opnieuw golfde een vlaag misselijkheid door mijn lichaam. Ik voelde me beangstigend koud worden. Mijn paniek, verwarring en angst vervaagde. Tranen borrelden op, maar waarom ik moest huilen wist ik niet. Het was niet vanwege pijn of verdriet. Schaamte misschien? Pure vernedering? Totale verlorenheid? ‘Je bent vast beter in bed als je gewillig meedoet. Daarom zou Harry het vast drie maanden met je volgehouden hebben.’ James pakte zijn glas op en zette deze gulzig aan zijn lippen. Zijn aanraking op mijn wang deed me rillen. Mijn huid tintelde na, hoewel zijn huid al lang niet meer de mijne raakte.
‘Laat Harry hierbuiten.’ Voor het eerst in een zekere dertig minuten wist ik iets over mijn lippen te krijgen. Het was teleurstellend zwak en zacht. Ik betwijfelde of James het hoorde door de muziek.
‘Hij is er nu niet om je te redden. Hij zal er niet meer zijn om je op te rapen van de stoep, nadat je tere lichaam misbruikt is.’ Een lach gleed over James lippen. Een nieuwe vlaag misselijkheid deed me de bar krampachtig vasthouden. ‘Janken dat je deed. Je riep om zijn naam, weet je dat? Maar niemand die je kon helpen. Zwak dat je was, totaal verlamd.’ James schudde afkeurend zijn hoofd. ‘Dat je het zo ver hebt laten komen, Fé. Je had beter moeten weten.’ Hij nam de laatste slok van zijn whiskey en schoof het tweede glas naar me toe. Mijn mixdrankje was nog lang niet op. ‘Ik denk dat je wel wat sterkers kan gebruiken. Mocht je de nacht nog een keer over willen doen, deze keer met blijvende herinneringen, dan weet je me te vinden.’ Met die woorden stond hij op en liet zijn hand over mijn kont glijden. Verstijfd en lamgeslagen bleef ik zitten. De whiskey en mijn eigen drankje schoof ik nauwelijks zichtbaar verder van me af. Minuten tikten voorbij, terwijl ik me besefte wat James bekend had. Hij had me verkracht. Dat is wat hij had gedaan. Hij had me niet slechts gedrogeerd. Hij had zoveel meer gedaan. En Harry had me niet kunnen beschermen. Ik had mezelf niet kunnen beschermen. Misselijk. Dat was ik. Vlug schoot ik overeind, waardoor de bar met een klap omviel. Haastig, half rennend, wist ik me een weg te banen naar de toiletten. Zodra ik de vrouwen wc opengooide, kwam de gehele inhoud van mijn maag over mijn lippen. Tranen stroomden over mijn wangen, terwijl ik grip probeerde te zoeken bij de muur. Hoe vaak ik heb geprobeerd mijn maag te legen, wist ik niet. Dat het geen voldoening gaf, was overduidelijk. Als een geest verliet ik de toiletten weer, de meiden die me hadden bekeken of geholpen liet ik achter me. Dronken was ik niet. Alles behalve. Ik was helderder dan ooit, als helder het juiste woord was. Verzonken in mijn eigen gedachtes baande ik me een weg naar de jassen. Daar gaf ik mijn bonnetje, waarna ik zonder ook maar iets te zeggen mijn jas aantrok. Niet veel later omarmde de buitenlucht me en kon ik voor het eerst diep ademhalen. De koele avondlucht deed me even opgelucht mijn ogen sluiten. Aan mijn opluchting kwam snel een einde, toen het besef terugkwam. Zonder aarzeling baande ik me een weg naar de drukke weg en hield een taxi aan. Er was geen twijfel toen ik Harry’s adres opgaf. Ik moest even alleen zijn en er was maar één plek in heel Londen waar niemand me zou zoeken. Er was één villa waar niemand me zou vinden de komende vierentwintig uur. Het gaf me ruimte om na te denken. Het gaf me de gelegenheid om te verwerken wat ik zojuist had gehoord. Ik was verkracht. En ik kwam daar pas vier maanden later achter. Hoe kon mij dat overkomen? Hoe kon ik dit ooit goedpraten? Hoe moest ik dit in godsnaam ooit vertellen aan mijn ouders, aan Sarah, aan Kate, aan Gigi? Moest ik het vertellen aan Harry? Tranen stroomden stilletjes over mijn wangen. Vanaf de achterbank zag ik Londen aan me voorbij flitsen. De stad van mijn dromen, die niet langer rooskleurig bleek te zijn. Het leek eerder de stad van de hel te zijn. Er was me in de Britse hoofdstad nog niks goeds overkomen. Dat was de harde realiteit. Misschien was het tijd om naar huis te gaan. En op die achterbank, op weg naar Harry’s villa, besefte ik dat ik dit maar met één persoon wilde delen. En juist die persoon kon ik onmogelijk opbellen. Hij was de enige die ik niet kon en mocht bereiken. Ik moest hem laten gaan. Er was niks wat hij voor me kon doen. James had gelijk gehad; Harry kon me niet redden. Het was de waarheid.


Hee allemaal,
Sorry dat ik zolang niks heb gepubliceerd en van me heb laten horen!!
Hoop dat jullie nog steeds zin hebben in dit verhaal en ervan genieten!
Veel leesplezier.

Xx

Reacties (8)

  • GossipGirl21

    Super geschreven

    5 maanden geleden
  • Paulson

    Kippenvel omg

    9 maanden geleden
  • Magicsongzz

    Yess je bent terug!

    10 maanden geleden
  • NicoleStyles

    Wauw.. Het beste hoofdstuk qua schrijfstijl tot nu toe!

    10 maanden geleden
  • Twice

    Aaah, zo leuk om eindelijk weer een hoofdstuk in m’n inbox te zien staan! En wow, zo goed geschreven ook! Love it

    10 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen