Foto bij Chapitre 6.

"Zit er nou niet teveel mee Grace. Je staat op de reservelijst, en er zijn maar weinig meiden die daarop beland zijn." Alie sloeg haar arm om mijn schouders. Ik staarde teleurgesteld naar mijn telefoon. Ik had net een belletje gehad van het castingbureau. Ze hadden mijn zangauditie niet goed genoeg gevonden. Het was niet slecht, zeker niet. Maar het was voor nu niet genoeg. Ze hadden ook zeker wel potentie gezien, dat zei de vrouw die ik aan de telefoon had gehad. Daarom hadden ze dus besloten me op de reservelijst te zetten. Als ze dan toch nog iemand zochten zou ik gebeld kunnen worden.
"Kom op joh, het had veel erger kunnen zijn." Alice ratelde onverstoorbaar verder. Diep van binnen wist ik dat ze het goed bedoelde, maar op dat moment schoot het me helemaal in het verkeerde keelgat.
"Ja, jij hebt makkelijk praten. Jij hebt een opleiding waar je je tijd in kan steken. Wat kan ik de rest van dit jaar gaan doen? Inderdaad, uit m'n neus vreten." ik wurmde me onder haar arm vandaan en liep de kamer uit. Ik hoorde haar nog wat schreeuwen maar besloot er niet meer naar te luisteren. Ik moest het huis gewoon even uit.
"Ik ga even een eindje fietsen." meldde ik mijn moeder, die in de keuken boven een pan stond.
"Ben je dan wel op tijd weer terug?" ze keek niet op maar reageerde wel meteen.
"Jup. Tot zo." zonder nog op een reactie te wachten griste ik mijn jas van de kapstok en liep ik het huis uit. Eenmaal op de fiets bedacht ik me dat ik totaal geen idee had waar ik heen wilde. Ook had ik mijn telefoon op de bank laten liggen, dus erg veel besef van tijd zou ik niet hebben. Toch kon het me allemaal niet heel veel uitmaken, en ik besloot richting het park te fietsen. Het was lekker weer buiten. De zon scheen vrolijk, en er waren veel mensen op straat. Voor begin april was het erg mooi en ik werd er op dit moment behoorlijk chagrijnig van. Iedereen was vrolijk en ik baalde als een stekker. Toen ik eenmaal in het park terecht was gekomen ging ik op zoek naar een bankje in de zon bij het water. Deze vond ik helaas niet snel een bankje, en na 5 minuten rondfietsen besloot ik mijn fiets te dumpen bij een boom en maar in het gras neer te ploffen.
"Grace?" dat meen je niet. Ik zat nog geen twee seconde hier en meteen weten mensen al wie ik ben. Laat me toch met rust. Heel even flitste er door mijn hoofd dat ik gewoon zou kunnen negeren. Maar hoe langer ik weg was thuis, hoe minder sterk mijn boze bui was. Ik besloot me toch maar om te draaien.
"Hey Maik! Hoe is het?" ik plakte een glimlach op mijn gezicht terwijl ik de lange jongen aankeek. Twee honden stonden naast hem, en keken me met hun bruine ogen aan.
"Goed, goed. Met jou? Lang niet meer gesproken zeg." Maik plofte naast me neer op de grond. De honden gingen gezellig aan zijn voeten liggen, vlakbij het water. Hun oren gespitst.
"Ja, rustig." lachte ik. We praatte even verder, tot Maik op zijn mobiel keek en schrok.
"Oh jee, het is al zes uur. Sorry Grace, ik had heel graag verder willen praten maar ik moet echt naar huis." we stonden tegelijkertijd op, en ik stak mijn fietssleutel in het slot. Ik zwaaide naar Maik en stapte op de fiets terug naar huis. Ik wist gewoon al dat zodra ik terug zou komen de wind van voren zou krijgen.
Rustig liep ik vanuit de tuin terug het huis in. De pannen stonden nog op het fornuis, en verbaast liep ik door naar de achterdeur. Niemand stond ook in de keuken, en het was helemaal stil in huis. Ik hing mijn jas op, deed mijn schoenen uit en liep door de keuken naar de woonkamer. Eenmaal daar zag ik mijn ouders en Alice aan tafel zitten. De tafel was niet gedekt. Ik begon er steeds minder van te begrijpen. Mijn moeder keek op zodra ik de kamer binnenkwam.
"Hey lieverd. Kom even zitten." ze glimlachte naar me.
"Oh jeetje, wat heb ik nou weer gedaan?" mompelde ik hardop terwijl ik naast mijn vader ging zitten. Alice schoot in de lach.
"Het lijkt inderdaad wel alsof je iets heel ernstigs hebt gedaan hé?" ik knikte, en ook onze ouders schoten in de lach.
"Zo ernstig is het niet hoor. Je hebt alleen een telefoontje gemist." ik keek mijn moeder verbaast aan.
"Wat voor telefoontje?"

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen