Foto bij Scar 17

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Oké, weet je wat? Het laatste stuk van het hoofdstuk hiervoor gaat je echt niet verder helpen. Als ik het op die manier duidelijk wil maken, moet ik wel een heel lang stuk kopiëren, dus ik zeg maar gewoon wat je moet weten.

Ze gaan uit eten omdat het Paiges eerste werkdag is sinds het ongeluk. Verassing.

Ik zou niet zo zenuwachtig moeten zijn. Als ik ergens ervaren in ben, is het het oppikken van meisjes. Maar het probleem is dat dat niet is wat ik nu probeer. Dit is nieuw. Ik wil haar niet gewoon even gebruiken en al helemaal geen pijn doen. Lieve hemel, ik haat gevoelens. Zijn dit gevoelens? Het is in ieder geval te groot om te negeren, hoe erg ik het ook probeer.
Ik zucht als ik bij haar deur sta, zeg in gedachten tegen mijzelf dat ik me niet aan moet stellen, dat we collega's zijn, dat ik moet ophouden met zwijmelen. Dan bel ik aan. Ze opent vrijwel meteen de deur, wat betekent dat ze deze keer niet op weg naar huis is aangereden. Ik probeer niet al te triomfantelijk te worden, maar het is moeilijk te negeren dat ze blijkbaar op me heeft staan wachten.
Ik probeer niet meteen naar haar outfit te kijken, bang dat het haar ongemakkelijk maakt, maar het is een oude gewoonte, dus heel kort kijk ik.
Ze draagt een zwarte, aansluitende broek, met daarboven een donkerblauw shirt met een laag kant erover heen. In haar oren zitten donkerblauwe oorbellen die ik als de zoon van een juwelier direct herken als saffieren in witgouden zettingen. Duidelijk van goede kwaliteit, duidelijk duur en duidelijk een familie-erfstuk, aan de stijl te zien. Ze heeft iets meer make-up op dan normaal, maar nog altijd heel erg naturel.
Het is wel duidelijk dat ze mijn blik op haar kleding heeft opgemerkt en meteen lijkt haar houding onzeker, wat niet mijn bedoeling is.
‘Is het... goed? Niet te chique? Juist wel te chique? Ik kan me op zich nog wel snel even omkleden, hoor,’ zegt ze snel, maar ik schud mijn hoofd.
‘Betoverend,’ is het enige wat ik zeg en opnieuw glimlacht ze.
‘Zullen we gaan?’ stel ik voor en ze knikt.
‘Waarheen?’ vraagt ze, maar ik schudt mijn hoofd.
‘Daar kom je zometeen wel achter,’ vertel ik haar en quasi-geërgerd rolt ze met haar ogen, maar pakt dan toch haar jas en trekt hem aan al lopende aan.
Ze vergezelt me naar de auto en ik open als een ongeëvenaarde gentleman voor haar het portier, waarop ze me bedankt. Ze lijkt haast wel een beetje verlegen, ondanks dat we elkaar de afgelopen weken goed zijn leren kennen. Bijna elke dag ben ik na werk naar haar toe gegaan, maar toch voelt dit ander.
Het voelt vreemd, te vreemd, maar - denk ik - op een goede manier. Tot mijn grote schaamte besef ik me dat dit een van de weinige keren is dat ik hem iemand op een date ga zonder de bedoeling om haar zuiver en alleen in bed te krijgen. Misschien komt het ook doordat ze een collega is. Lieve help, ben ik verliefd aan het worden op een colléga?! Ik hoop zo ontzettend dat Marco er niet achter komt. Dit is misschien een van de domste dingen die ik ooit gedaan hebt en ik heb ooit de oven in de fik gezet omdat ik een pizza wilde verwarmen en was vergeten om hem uit de verpakking te halen. Maar ondanks dat ik weet hoe volslagen idioot het is, houd ik mezelf niet tegen en ik weet niet precies wat dat betekent.
Tijdens het rijden kijk ik even naar haar opzij, op het moment dat ik zeker weet dat ze uit het raam kijkt.
Ik bent echt niet verliefd op haar, vertel ik mezelf. Natuurlijk niet. Want waarom zou ik? Dat is niks voor mij. Ik ben gewoon in de war. Eigenlijk is het haar schuld. Ik kan vast wel een manier bedenken om dit allemaal haar schuld te maken.
Maar voordat ik iets kan bedenken, zijn we al aangekomen bij het Italiaanse restaurant dat ik heb uitgekozen en stappen we uit.
Terwijl we naar het restaurant lopen gaat haar telefoon af en ze neemt op, zonder zich even te excuseren of weg te lopen, waardoor ik me even afvraag of ze me echt genoeg vertrouwt om me praktisch gezien een kijkje te geven in haar privé-leven, maar wanneer ze begint te praten begrijp ik waarom. Ik weet niet wat voor taal het is, maar ik spreek het niet. Wat ik wel op kan maken is dat het dezelfde taal is waarin ze in een reflex van verwarring tegen mij begon te praten op het moment dat ze aangereden werd. Ik was het eigenlijk alweer vergeten. Het klinkt een soort van Scandinavisch, maar ook weer niet.
Haast wanhopig probeer ik iets af te lezen uit de manier waarop ze de woorden uitspreekt, maar ik weet echt niet wat positief of negatief klinkt in wat ze ook aan het bespreken is. Ik zie alleen even haar gezicht vertrekken en een keer bijt ze op haar lip wanneer de stem aan de andere kant van de lijn zo luid is dat ik het kan horen, ook al kan ik het niet verstaan. Terwijl we naar het restaurant lopen blijft ze druk praten, slikt af en toe, al weet ik niet wat ik daaruit moet opmaken. Haar blik verhard, maar ook dat zegt niet veel. En als het wel veel zegt, dan is het niet aan mij om ernaar te vragen, dus ik wacht gewoon stilletjes tot ze klaar is. Na een tijdje zie ik opeens dat haar ogen vochtig beginnen te worden en zelfs van deze afstand hoor ik geschreeuw aan de andere kant van de lijn. Ik kijk haar gespannen aan, maar zeg er niets van. Ze werpt me een korte blik toe om te kijken of ik het heb opgemerkt en kijkt snel weg wanneer ze zich realiseert dat dat inderdaad het geval is.
Net wanneer we bij de deur zijn hangt ze op en doet met zachtjes bevende handen haar telefoon weg. Met mijn hand op de deurknop kijk ik haar vragend aan en het lijkt even te duren voordat ze begrijpt wat er mis is.
'Wat was dat voor taal?' vraag ik.
Ze haalt onwennig een hand door haar haar, alsof ze er maar weinig mensen zijn die dit van haar weten, wat misschien ook wel zo is. Ik denk eigenlijk dat er helemaal niemand op aarde is die haar echt kent. Ze slaat haar armen om zichzelf heen en aan haar bittere stem te horen is ze zelf niet blij met het antwoord.
'Russisch.'
'Russisch?' Ik trek mijn wenkbrauwen op. Dat klinkt... echt heel anders dan in de films.
Ze fronst.
'Viel het echt niet op dat ik een accent heb?'
Wel... duidelijk niet, dus.

Reacties (2)

  • MissEL

    O lol 😂. Ik dacht iets van Italiaans

    1 jaar geleden
  • BethGoes

    Dan heeft ze dus goed Nederlands geleerd!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen