Foto bij 033 • Flashes of History

Emma Lewis pov.

Grijnzend liep ik de trappen af van de tribune en keek zorgvuldig naar de plaatsing van mijn voeten op de oude, houten traptreden. De eerste proef was voltooid! Alle vier de leerlingen hadden een uitstekende prestatie neer gezet en ik voelde een bepaalde Gryffindor trots opkomen toen Harry rond het stadium vloog. De andere drie hadden ook het gouden ei te pakken gekregen, maar Harry had de meest interessante prestatie neer gezet. Met hem in het quidditch team zou Gryffindor het zeker winnen dit jaar en ik keek er naar uit.
'Vanwaar de grijns?' klonk de monotone stem van Severus en verbaast keek ik op van mijn voeten. Ik was de laatste die het podium verlaten had, omdat ik wilde zien hoe de draken weer werden afgevoerd en werden getemd.
Hij stond onder aan de trap en hield zijn hand naar me omhoog, als een echte heer en glimlachend pakte ik zijn hand vast. Zorgvuldig hielp hij me de laatste paar treden af en de inmiddels bekende tintelingen trokken door mijn buik heen.
'Ik zat na te denken over hoe Gryffindor eindelijk Slytherin in zal maken dit jaar,' zei ik met dezelfde kleine grijns als net. Toen ik weer op stevige grond stond liet hij mijn hand los en lachte hij sarcastisch.
'Ik denk het niet,' zei hij en keek erg vol van zichzelf voor zich uit.
'Oh ja? Heb je Harry net niet gezien?' vroeg ik, terwijl we over het natte grasveld liepen, op weg naar Hogwarts. Hij haalde zijn schouders op en zijn mondhoeken vielen weer naar beneden.
'Wat zou het toch jammer zijn als hij plots strafwerk zou krijgen onder een wedstrijd,' antwoordde hij en ik oogde hem fronsend, maar met een lichte glimlach.
'Dat zou je nooit doen,' zei ik, maar daar was ik nog niet zo zeker van. Ik heb van Minerva gehoord dat de bond tussen Severus en Harry ontzettend slecht was en ik vroeg me af tot hoeverre Severus het zou brengen.
'Wie weet,' zei hij en ik zag zijn mondhoek weer omhoogtrekken. De laatste paar dagen waren gevuld met dit soort pestende gesprekken, maar ik vond het moeilijk om te zien waar hij de lijn trok. Het ene moment ging hij mee in de gekkigheid, op zijn eigen, Snape-achtige manier natuurlijk, en de andere keer reageerde hij niet zo goed op mijn uitdagingen. Het was daarom moeilijk in te schatten wat hij zou doen of zeggen, laat staan hoe zijn bui was, maar ik vond het uitdagend.
Zijn rug was kaars recht zoals altijd, maar hij zag er meer gespannen uit dan normaal. Sinds dat hij me gered had van Jack leek het als of er een vriendschap aan het ontstaan was tussen ons. Ik durfde het bijna niet hardop te denken, een vriendschap was nog ver weg, maar het leek niet onmogelijk. Nog steeds vond ik dat ik de neiging had om gesprekken met hem aan te knopen en hoe meer hij het afwees, hoe meer ik het wilde.
'Ik verwacht de nieuwe ingrediënten voor volgend weekend,' zei hij plots en vragend keek ik naar hem op, een diepe frons op mijn gezicht.
'Ik heb nog geen lijst ontvangen,' zei ik voorzichtig en hij trok een wenkbrauw sarcastisch op.
'Vorige week heb ik de lijst toe gestuurd,' zie hij en meteen voelde het als of er een baksteen in mijn maag viel. Oh nee. Ik had een stapel ongeopende brieven op mijn bureau liggen en ik had aangenomen dat alles van Jack was geweest. Blijkbaar had ik er een over het hoofd gezien en voorzichtig keek ik op in Severus' ogen. Echter toen mijn ogen weer met die van hem kruiste had hij een ongelovige blik op zijn gezicht. Zijn wenkbrauwen waren gefronst en hij kwam langzaam tot stilstand. Hij vernauwde zijn ogen, terwijl hij intens in mijn ogen staarde.
'Wat is er?' vroeg ik verbaast en zette een stap naar achteren toen hij dichter naar me toe boog.
'Je oog,' zei hij vaag. Ik legde vragend mijn vingers onder het oog neer waar hij onderzoekend in staarde. Zijn reactie beangstigde me en ik wist nauwelijks wat te zeggen.
'Wat is er met mijn oog?' vroeg ik en ik voelde mijn lichaam reageren op zijn strenge blik. Ik kon niet weg kijken uit zijn blik en hetzelfde beangstigende gevoel bekroop me. Trillende handen, licht hoofd, tintelende benen, versnelde hartslag en ademhaling, het gebeurde weer. Deze keer wist ik dat ik uit zijn ogen moest kijken, maar het lukte me niet. Ik kon niet weg kijken uit de inmiddels bekende obsidiaan irissen en voor ik het wist begon de omgeving om me heen te tollen en te vervagen.
Ik stond weer in de zelfde zwarte galerij, terwijl de beelden door elkaar voor me langs vlogen. Het voelde als of ik korte filmpjes van een gebeurtenis bekeek en mijn ogen vielen op het beeld recht voor me. Verstijfd werd ik geforceerd om toe te kijken, ik leek er niks tegen te kunnen doen.
Een groepje jongeren liep lachend op dezelfde zwartharige jongen af als in de vorige herinnering en zeiden een aantal nare dingen tegen hem. Ze bleven praten, maar voor ik verder kon luisteren schoot de tijd vooruit en zag ik nog net hoe een gebalde vuist impact maakte op de zwartharige jongen zijn gezicht.
Echter ging deze herinnering niet verder dan dat, omdat ik ruw uit de herinnering getrokken werd door een ijskoude hand die mijn kaak vasthad. De hand was van Severus die mijn gezicht van hem afdrukte, terwijl zijn woedende ogen in mijn huid brandde. Door mijn hoofd weg te drukken had hij het oogcontact verbroken en ik was dankbaar voor de stevige grip die hij op me had, aangezien mijn beeld heftig voor mijn ogen tolde. Mijn benen voelde zwak aan en ik had het idee dat ik elk moment kon inzakken. Wild ademend greep ik zijn pols beet van de hand die mijn hoofd van hem afduwde voor grip. Ruw trok hij zijn hand weg en voorzichtig keek ik hem weer aan.
Het was weer gebeurd en ik was bang voor zijn reactie. Ik was zeker nog niet vergeten met hoeveel gemak hij me de vorige keer tegen de grond had gekregen en ik zette automatisch een stap achteruit bij het zien van zijn woedende blik.
'Het spijt me, ik- ik deed het niet expres!' begon ik, maar hij hield zijn hand voor me omhoog, een teken dat ik stil moest zijn. Zijn vuurspuwende ogen keken minachtend op me neer, zijn vuisten spande en ontspande hij telkens en gefrustreerd had hij zijn kaken op elkaar geklemd.
'Ik weet niet wat je te verbergen hebt, maar ik zal erachter komen,' siste hij en ik schudde vol ongeloof mijn hoofd, terwijl ik voor woorden zocht, maar niks leek gepast. Hoe moest ik hem uitleggen wat er gaande was, terwijl ik zelf geen flauw benul had wat er met me aan de hand was?
'Ik kan er niks aan doen!' zei ik, maar hij fronste zijn wenkbrauwen, voordat hij me met een spottende lach achter liet in de kou en terug naar Hogwarts liep.
Met grote, verbaasde ogen keek ik hem na, maar ik greep snel naar de houten balk naast me van het stadion. Ik was dankbaar voor de ondersteuning ervan, aangezien mijn benen het elk moment konden begeven. Uit pure frustratie beukte ik mijn vuist tegen het hout aan en kreunde luid.
Elke keer dat het gebeurde leek de aftermath erger te worden dan de keer ervoor en smekend keek ik naar de zwarte gedaante die me alleen had gelaten in de kou. Severus liep in een snel tempo de deuren van de school binnen zonder ook maar een keer naar me terug te kijken en ik voelde de eerste traan over mijn wang glijden.


Reacties (8)

  • GossipGirl21

    Leuk hoor geschreven.

    7 maanden geleden
  • Lente2

    Hoop stiekem dat Snape het andere oog herkent 😜 Dacht dat er geen Zwerkbal wedstrijden werden gespeeld tijdens het toernooi?

    1 jaar geleden
    • RickmanLover

      Klopt ja, iemand anders zei het ook al, was het eigenlijk helemaal vergeten! Maar het zijn geen belangrijke dingen waarbij ik Quidditch gebruik, dus het zal er tussen blijven staan. Het zal vooral opkomen in gesprekken enzo. Maar bedankt voor het melden!(flower)

      1 jaar geleden
    • Lente2

      😜 het stoort me ook niet. Ben benieuwd wat deze twist gaat brengen.

      1 jaar geleden
  • Muizlet

    Aaahhhh weer een leuk hoofdstukje! Wel leuk dat we meer info hebben... misschien verandert de kleur van haar iris wel?

    1 jaar geleden
    • RickmanLover

      Hmmm, daar kom je volgend hoofdstuk achter XD Hint hint
      Dankjewel!(flower)

      1 jaar geleden
  • Liz25

    Ten eerste: JAAA NIEUW HOOFDSTUKJE!
    Ten tweede: Snape ben je doof ze kan er niets aan doen. Hij mag wel wat begripvoller zijn nu hij weet wat ze allemaal al heeft meegemaakt enzo ...
    Pffff hou van deze story ❤️

    1 jaar geleden
  • Butterflygirl

    En nu komt minerva of albus of sprout even met wat oma achtige (of albus achtige) bezorgdheid!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen