Foto bij O2O • Chaos

Ethan Carson

“Shit.”
Ik kreun zachtjes terwijl ik het warme water langs mijn rug naar beneden voel glijden. Ook al is het nog geen twee dagen geleden dat ik onder de douche heb kunnen staan, toch is het telkens opnieuw weer een hemelse ervaring om het mee te mogen maken.
Na het douchen wrijf ik mijn haren droog met de handdoek en doe voor de rest niet veel moeite om het in model te brengen. Ik heb shampoo en douchegel meegenomen van een winkel in Atlanta, maar natuurlijk kan het niemand op dit punt nog schelen hoe dat je haar zit of hoe dat je gekleed bent. Nu moet je jezelf kleden om te overleven.
Ik heb enkel een handdoek om mijn middel gebonden als er opeens iemand binnenkomt. Ik frons als ik zie dat het een meisje is die ongeveer van mijn leeftijd is. Ze heeft een speelse glimlach om haar lippen en het is geen geheim dat ze haar ogen over mijn lichaam laat glijden en duidelijk laat hangen bij mijn borstkas.
“Ik moest je komen halen van Joseph,” zegt ze dan uiteindelijk als ze klaar blijkt te zijn met mijn lichaam te keuren. “Hij zegt dat hij wel wat extra hulp kan gebruiken nu dat je er toch bent.”
“Vertel Joseph dat hij op kan rotten,” zeg ik bot tegen haar. “Voor de laatste keer dat ik het checkte was ik jullie gast en niet jullie slaaf.”
“Hmm, een badboy,” zegt ze terwijl ze dichterbij komt. “Daar hou ik wel van.”
Nu pas merk ik dat ze niet meer helemaal stevig op haar schoenen loopt en dat haar adem naar alcohol ruikt. Ik begin ook zo’n vermoeden te krijgen dat Joseph haar helemaal niet heeft gestuurd, maar dat ze uit vrije wil naar me toe is gekomen. Ik kan het ergens wel begrijpen, hoor. Als ik met zo’n lelijke groep opgescheept zou zitten zou ik ook blij zijn als er eens iets fatsoenlijks passeerde.
Ik weet dat het foute boel is als ze haar hand op mijn borstkas legt en naar beneden laat glijden. Haar vingers haken zich achter de hand van mijn handdoek en hoewel ik het niet wil, reageert mijn lichaam alsnog op haar handelingen. Tegenwoordig kun je op niemand meer rekenen in deze ‘harde’ periode, zelfs op je lichaam niet. Geef toe, die pun was wel leuk, toch?
Ik word weer terug getrokken naar de realiteit als haar hand onder de rand van mijn handdoek glijdt en bijna iets aanraakt wat ze niet mag aanraken. Ik grijp haar hand vast en trek deze snel terug naar boven.
“Ik geloof niet dat je jezelf dit wilt aandoen, meisje,” zeg ik tegen haar. “Je zet jezelf echt ontzettend voor schut zo.”
Opeens gaat de deur voor een tweede keer open. En nu staat er niet iemand van de groep voor mijn neus. Nee, het is Rose. Haar ogen worden groot als ze het beeld voor zich ziet: het meisje met haar hand in de handdoek die om mijn middel gebonden is en mijn hand die haar pols stevig vasthoudt.
Eigenlijk zou ik me niks van haar reactie aan mogen trekken, maar ik bijt toch op mijn onderlip als ze me geschrokken aankijkt en daarna snel de deur achter zich sluit.
“Oeps,” zegt het meisje voor me al giechelend. “Ik denk niet dat je vriendin zo blij was om ons zo te zien.”
“Ze is mijn vriendin niet,” bijt ik haar toe. “En in het geval dat je denkt dat jij wel kans maakt: nee, jij wordt het dus ook niet. Dus haal die hand weg of ik breek je pols.”
Ze moet de waarschuwing in mijn stem gehoord hebben, want opeens verwijden haar pupillen zich en verdwijnt de druk die op de handdoek wordt gelegd. Om mijn lichamelijke reactie op haar te maskeren, draai ik mezelf snel van haar weg en gris een boxershort die ik aantrek.
“Wat sta je daar nog?” Ze kijkt me verdwaasd aan. “Rot op! Ik wil niet met je naar bed en ik heb al helemaal geen interesse in je. Ga iemand anders zoeken om het bed mee te delen vannacht, maar laat mij met rust.”
Ik kan het niet helpen dat ik me geïrriteerd voel over de reactie die ze gaf op Rose nadat Rose de ruimte snel verlaten had. Het irriteert me ook verschrikkelijk dat ik Rose’ reactie me zo aantrek terwijl ik haar niets te verantwoorden zou hebben als ik mezelf zou laten gaan en met dit meisje naar bed zou gaan.
Ik haal de handdoek van mijn middel weg, droog mezelf af en doe dan mijn kleren aan. Tegen de tijd dat ik mijn shirt heb aangetrokken, is het meisje gelukkig verdwenen. Mooi. Ze gaat maar een ander slachtoffer zoeken.
Ik ga snel met mijn hand door mijn haren zodat het tenminste wat fatsoenlijk ligt en besluit om dan opzoek te gaan naar Rose. Ik weet dat ik geen verantwoording aan haar af moet leggen, maar iets in me wil duidelijk maken aan haar dat ik niet het type jongen ben dat zich het bed in laat verleiden door elk knap meisje dat zich aan hem opdringt.
Ik sta tegenover haar kamerdeur als ik opeens zacht gesnik hoor. Mijn eerste reactie is om naar binnen te gaan, maar dan hoor ik een zachte stem praten die zeker niet op de hare lijkt. Ik buig voorover en tuur door het sleutelgat naar binnen.
Ik zie dat Rose op haar bed zit en dat Stephen naast haar zit met zijn arm om haar heengeslagen. Hoewel hij een poging lijkt te doen om haar te troosten, lijkt het er niet op dat Rose het accepteert: ze leunt niet naar hem toe en ze geeft zelfs geen blijk dat ze zijn aanwezigheid in de gaten heeft.
Ik wil net mijn hand op de klink leggen om naar binnen te gaan als ik iemand heel luid hoor roepen dat het eten klaar is. Mijn hart schiet omhoog als ik zie dat Stephen opstaat en naar de deur loopt. Ik schiet mijn kamer binnen en doe vervolgens net alsof ik niet in de gaten heb dat hij bij haar op de kamer was.
Stephen loopt langs mijn kamerdeur en blijkt in de richting van waar de gezamenlijke ruimte is te gaan. Rose laat even op zich wachten en als ik beweging in de kamer naast me hoor, probeer ik op zo’n nonchalant mogelijke manier naar buiten te gaan.
Ze heeft rode ogen van het huilen en ze lijkt me nauwelijks aan te durven kijken. Ik onderdruk een zachte zucht.
“Rose, het was echt niet wat je denkt dat het was.”
“Laat het, Ethan. Het maakt toch niks uit.”
Ze glimlacht voorzichtig naar me en loopt dan voor me uit de kant op waar Stephen ook naartoe ging. En terwijl ik me ook naar die ruimte begeef, kan ik maar nadenken over één ding.
Waarom was Stephen op die kamer op Rose te troosten als duidelijk blijkt dat ze geen zin heeft in zijn troostende handelingen?

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Ik zal je vertellen wat er moet gebeuren: die Stephen moet dood. Ik vertrouw hem niet. Ethan vertrouwt hem niet. Dat is rede genoeg. Volgens mij heeft hij haar dat litteken gegeven en ik ben er vrij zeker van dat hij haar wel eens zonder toestemming aangeraakt heeft. Neerschieten, als je het mij vraagt.

    3 jaar geleden
    • Dragonrage

      Jouw reacties zijn echt zo heerlijk haha

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen