Foto bij O21 • Chaos

Ethan Carson

Oké, in het uur dat voorbij is gegaan heb ik het volgende geconcludeerd: Jason is een etter die meer blaft dan dat hij bijt, Joseph is een pervers ventje en Amanda – dat is blijkbaar de naam van het meisje dat mij in de krappe doucheruimte het hof probeerde te maken – is een slet. Serieus. Ze heeft het bij mij geprobeerd en het werkte niet, dus is ze naar een andere jongen in de groep gegaan. Nog voordat we goed en wel aan het eten begonnen zijn, staan ze al op om naar de kamers te gaan. Lucky him. Not.
Rose lijkt zich ook allesbehalve op haar gemak te voelen en heeft tot nu toe nog niet veel gegeten. Er staan een paar flessen wijn op de tafel en ik heb mezelf er niet van weerhouden om twee glazen leeg te drinken. Ik wil op het punt komen dat de herinneringen en de flashbacks die zich telkens aan me op lijken te dringen op onverwachte momenten onderdrukken, maar ik wil niet de controle over mezelf verliezen.
Stephen en zijn onderdanen lijken daar vooral schijt aan te hebben: ze schenken het ene glas na het andere in. Rose houdt het net zoals mij subtiel; ik zie hoe ze de jongens in de gaten houdt terwijl zijzelf een paar slokjes neemt zo nu en dan en vooral geen poging doet om een derde glas in te schenken.
Misschien is er wel kans op overleven hier en misschien is er zelfs wel vooruitzicht op een oplossing, maar dat lijkt ver weg te zijn met deze idioten die zich niet voor de eerste keer lamzuipen terwijl ze uit blikken eten en verhalen vertellen over tijden waarvan ik niet geloofd zou hebben dat ze bestaan hadden ware het niet dat ikzelf nog in die tijd geleefd heb.
Het is nog geen jaar geleden dat ik met een zucht mijn schooltas inpakte om mezelf weer een hele dag te kunnen vervelen op school. Nu zou ik kunnen moorden voor nog een dag op die school te zitten en alles weer terug naar het normale te hebben. Ik zit nog altijd te wachten op het moment dat ik wakker schiet en dat alles alleen maar een boze droom was. Dat mijn zusje ongeduldig naast mijn matras staat en zelfs op me springt om me wakker te krijgen en ik haar dan vastpak en haar begin te kietelen.
Ik merk dat ik een krop in mijn keel begin te krijgen en besluit dat het wel genoeg wijn voor vanavond is. Ik ben geen type dat emotioneel wordt van wijn, maar de gedachten aan mijn zusje zorgen er telkens weer voor dat ik moeite heb met mijn tranen in te houden. En ik zou nog liever naar buiten gaan om me te laten verscheuren door een zombie dan hier te huilen voor deze groep.
Mijn stoel maakt een luid schuivend geluid als ik opsta en verschillende hoofden draaien zich in mijn richting, zo ook die van Rose en Stephen.
“Nou, het was weer leuk voor vandaag, maar ik ga maffen. We kunnen morgen naar die notities kijken. Misschien kan ik er wat wijzer uit worden als ik ze zie.”
Ik onderdruk een geïrriteerde zucht als al wat Stephen doet me dom aankijken is en besluit om het topic te laten rusten tot morgenvroeg. Ik richt mijn aandacht op Rose en ik weet niet waarom, maar als ik haar passeer leg ik kort mijn hand op haar schouder en geef een kneepje waarna ik naar mijn kamer ga.
Ik ben zo moe – en een beetje aangeschoten door de wijn – dat mijn ogen dichtvallen vanaf het moment dat ik me onder de dekens nestel na mijn shirt uit te hebben getrokken.

Het was stil toen ik de deur achter me dicht liet vallen. Ik wierp een blik op de klok en wist door de tijd in me op te nemen dat Isabelle al thuis moest zijn. Ik wist ook dat als ze thuis was dat ze waarschijnlijk op haar kamer was en dat ze op haar bed zou liggen, zoals de laatste tijd meestal het geval was.
Ik had mijn matras zoals afgesproken naar haar kamer verhuisd en hoewel ik haar ’s nachts nog wel moest troosten omdat ze wakker werd van een nachtmerrie of omdat ze meende voetstappen te horen, deed het veel goed dat ik er dan was om haar te troosten. Het gaf mij eerlijk gezegd ook een fijn gevoel om te weten dat ik er kon zijn als er iets zou gebeuren.
De deur van haar kamer was elke nacht goed op slot en voor de zekerheid zette ik een paar objecten voor de deur zodat hij, als hij de deur op de één of andere manier open zou krijgen, niet zomaar naar binnen zou kunnen. Het was een drastische maatregel, maar het was de enige manier om ervoor te zorgen dat Isabelle een beetje fatsoenlijke slaap kon krijgen.
Ik trok mijn neus op toen ik keek naar de flesjes bier die naast de zetel stonden waar mijn vader ’s avonds altijd in ging zitten zodat hij luid commentaar kon geven op een voetbalwedstrijd die hij volgde terwijl hij tijdens elke helft een nieuwe fles tegen zijn lippen zette en zichzelf helemaal lam dronk.
Het viel me op dat hij er niet was en ik trok mijn wenkbrauw achterdochtig op. Ik meende me te herinneren dat ik de auto gewoon op de oprit had zien staan voordat ik naar binnen ging en dat hij ook niet achterin het hok was omdat de achterdeur gewoon dicht was en op slot leek te zijn gedraaid.
Mijn hart schoot omhoog toen ik me realiseerde wat dat kon betekenen en ik draai me om zodat ik naar boven kon rennen, maar niet nadat ik één van de scherpe keukenmessen uit de lade haalde waar al ons keukengerief lag. Ik kon me nog goed herinneren hoe het de vorige keer afgelopen was toen ik hem confronteerde en iets in me wilde er nu voor zorgen dat hij zich oprecht zorgen om me begon te maken en om wat ik hem aan kon doen als hij niet deed wat ik zei.
Het gesnik was duidelijk te horen voor me nadat ik de laatste trede verliet die me bracht naar de bovenverdieping. Met het mes stevig in mijn hand geklemd liep ik naar de kamer van mijn zusje en gooide deze open.
Ik ging bijna over mijn nek. Niet alleen vanwege de dranklucht die zich als een smerige ziekte door de kamer leek te verspreiden, maar ook om het feit wat ik voor me zag. Isabelle hield haar handen stevig in haar schoot gevouwen en keek naar de grond terwijl dat monster haar steviger op zijn schoot trok en zijn hand op haar gevouwen handen liet rusten.
Zijn ogen leken me nauwelijks in zich op te nemen toen ik dapper in stap dichter naar hun deed. Isabelle leek mijn aanwezigheid wel op te merken en hulpeloos keek ze me aan. Het deed me pijn om te zien dat de hoopvolle blik die ze eens in haar ogen had plaats had gemaakt voor een doffe blik. Dat was ook één van de factoren die me aanmoedigde om te doen wat ik daarna deed.
Ik hief het mes op in zijn richting en deed nog een stap naar voren.
“Laat haar los, klootzak.”
Hij stootte iets uit wat op een lach moest lijken en aan de manier waarop zijn knokkels wit werden kon ik zien dat hij haar juist stevig vasthield. Isabelle’s onderlip begon te trillen en niet veel later liepen de tranen over haar wangen.
Haar tranen motiveerden me om de laatste afstand tussen ons te overbruggen en met het mes naar hem uit te halen. Hij schreeuwde toen de punt van het mes een diepe snee achterliet in zijn wang en uit reflex liet hij Isabelle los. Ik stak mijn handen direct naar haar uit en tilde haar op zodat ze in elk geval uit zijn buurt was.
“Hoe dúrf je,” schreeuwde ik naar hem. “Hoe durf je haar op die manier te benaderen? Ze is je dochter, verdomme. Ik zou je moeten vermoorden voor wat je net gedaan hebt. Ik haat je, ik haat je echt zo erg!”
Isabelle draaide haar hoofd van hem weg en drukte haar hoofd tegen mijn benen aan. Ik legde een hand troostend op haar achterhoofd terwijl ik mijn vader ongelovig bleef aankijken.
“En wat denk je te willen doen, jongen?” Hij lachte vals. “Er is niets wat jij kunt doen. Helemaal niets. Je hebt geen onderdak als ik jullie op straat zou gooien en je kan nergens anders heen omdat die feeks dood is. Je bent niets en je kunt niets zonder mij.”
Ik keek hem kil aan.
“Raak haar nog één keer aan en je zal zien wat ik met je kan doen en wat ik met je zal doen als je het nog één keer in die zieke kop van je haalt om op haar kamer te komen. Je bent een monster, een vies zwijn waar ik maar al te graag vanaf wil komen. En op een dag zal je boeten voor wat je gedaan hebt en het leed dat je ons bezorgd hebt, daar kun je zeker van zijn.”
Ik wees naar de kras op zijn wang.
“Dat is nog niet het ergste waar je je zorgen om moet maken. Geloof maar dat als ik een manier vind om wraak op je te nemen dat het je ergste nachtmerrie zal worden.”
Ik wist niet of ik het goed zag, maar er verscheen een emotie in zijn blik die ik nog niet vaak bij hem had gezien: angst. Het zorgde er in elk geval voor dat hij zijn plek verliet en ons alleen en gebroken achterliet in de kamer.
Ik viel op mijn knieën en drukte mijn snikkende zusje dicht tegen me aan, het bebloede mes tussen ons in liggend op de grond.
“Sorry,” fluisterde ik. “Sorry, sorry, sorry.”
Ik had beloofd dat ik haar zou beschermen, maar weer had ik gefaald. Hoe veel valse beloftes moest ik nog maken totdat het eindelijk over zou zijn en we voorgoed een veilige haven hadden?
Nog véél.


Mijn dekens voelen onbehaaglijk aan als ik mijn ogen open. Met een geërgerde frons trap ik de dekens van me af en concludeer dan dat mijn wangen nat en kleverig aanvoelen. Ik wrijf met mijn handen over mijn wangen en besef me dat ik gehuild heb. Fuck.
Het blijft één van de ergste nachtmerries: de middag waarop ik te weten kwam wat mijn vader probeerde bij mijn zusje in zijn dronken bui als ik er niet was. Sindsdien deed ik net alsof ik ziek was zodat ik een excuus had om niet op school te hoeven zijn op de momenten dat mijn zusje alleen thuis was met mijn vader. School begreep het niet en het logische gevolg was natuurlijk dat ik van school gestuurd werd.
Ik ben nog steeds kwaad. Kwaad over het feit dat niemand aan de alarmbel trok en niemand de overduidelijke seinen gaf die ik probeerde te geven, maar nooit onder woorden kon brengen. Kwaad omdat school niet meer heeft gedaan dan mijn vader één keer opbellen om hem te vertellen dat ik permanent geschorst was. Kwaad omdat mijn vader juist op dat moment helder was en zijn verontwaardiging en harde woorden over hoe hij me aan de tand zou voelen en dat ik een moeilijke jongen was zo geloofwaardig klonken terwijl hij niets behalve een liegend zijn was.
Mijn gedachten worden onderbroken doordat ik gesnik hoor in de kamer naast me. Ik zou waarschijnlijk met mijn ogen hebben gedraaid en mezelf weer omgedraaid hebben, ware het niet dat ik weer die zachte stem hoorde waarvan ik nu wel weet dat hij van Stephen is.
“Stop!”
Ik schiet overeind als ik Rose hoor roepen en in een mum van tijd sta ik naast mijn bed. Ik open mijn deur met geweld en zonder te aarzelen open ik de deur van Rose. Met mijn vuist sla ik tegen het licht dat zich, net zoals op mijn kamer, vlak naast de deur bevindt en knijp mijn ogen samen als ik zie wat er aan de hand is.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Tomtomtidom... Ethan gaat even het oud vuil buiten zetten.

    Ik zei toch dat die fricking Stephen niet te vertrouwen was!?

    Ik denk dat hij gaat flippen. Het lijkt wel heel erg op die scène met zijn zusje........

    3 jaar geleden
    • Dragonrage

      Ik ga je echt zo veel frustraties bezorgen vrees ik haha

      3 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Dat doe je de hele tijd al. Ik ben niet anders gewend.

      3 jaar geleden
    • Dragonrage

      Hahaha *geeft een knuffel* Beter?:)

      3 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      *accepteert knuffel* Ja, dankjewel.

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen