Foto bij 033 • Oude liefde roest niet



Het was doodstil in Malfoy Manor. Eleanor liep met haastige passen door de gang. Na het zien van de foto's was ze vastberaden antwoorden te krijgen op haar vragen. Haar eerst ingeving was om het aan Narcissa te vragen, omdat ze zich bij haar het meest op haar gemak voelde, maar ze bedacht zich dat zij pas laat haar familie leerde kennen. Toen bedacht ze zich Snape aan de mouw te trekken. Hij had haar beloofd haar te beschermen en haar te helpen, maar ze wist nog niet of ze hem volledig kon vertrouwen. Tot dusver had hij zijn belofte niet kunnen nakomen, dus besloot ze het anders aan te pakken.
      Ze klopte zachtjes op de deur en wachtte geduldig tot ze gehoor kreeg. Toen dat eindelijk gebeurde, opende ze de deur en liep Lucius' kantoor binnen. De geur van zwart zoethout kroop opnieuw haar neus binnen toen ze de deur achter zich sloot.
      'Eleanor, wat doe je zo laat nog op?' De man keek op van zijn werk. Hij zag er nog altijd verwaarloosd uit; zijn baard ongeschoren en zijn eens steile, blonde haren nu warrig en dof. Eleanor nam plaats tegenover hem en keek hem aan. Ze wist niet hoe ze dit ging aanpakken, maar ze had genoeg van alle geheimzinnigheid. Ze wist niet wie de uil had gestuurd, ze wist niet van wie de foto was en ze had meer vragen dan ooit te voren. Iets zei haar dat ze die hier beantwoord zou krijgen, maar het was nu of nooit. 'U kende mijn ouders goed. Ja toch?'
      Hij knikte. 'In de jaren dat ik op Hogwarts heb gezeten. Daarna is het contact verwaterd. Maar ik dacht dat we hadden afgesproken het niet meer over hen te hebben.' Hij keek angstvallig om zich heen.
      'Iedereen slaapt, meneer Malfoy. Het verbaasd me dat u nog op bent.' Ze haalde de foto van de vijf vrienden tevoorschijn en legde deze op het bureau neer. 'Deze heb ik gevonden.'
      Lucius raapte de foto van het tafelblad en bekeek het. Nauwelijks aanwezig, maar toch met overgaven, glimlachte hij. Ze zag het in zijn ogen. De foto wakkerde oude, weggestopte gevoelens bij hem aan.
      'Ik ga open kaart met u spelen,' begon ze voordat hij kon vragen waar ze de foto vandaan had, 'ik weet meer van de geschiedenis achter deze foto dan u zich kan voorstellen.' Ze keek hem doordringend aan toen hij verrast zijn ogen op haar richtte. 'Afgelopen meivakantie is Draco niet op Hogwarts gebleven, zoals hij u waarschijnlijk had voorgelegd. Hij is met mij naar Ierland vertrokken, naar de verkoolde resten van het huis van mijn ouders. Daar heb ik een dagboek gevonden,' loog ze. 'Mijn moeder vertelde daarin over de laatste twee jaren op Hogwarts. Erg interessant. Uw naam kwam niet vaak aan bod, dus ik veronderstelde dat u inderdaad geen contact meer met ze had nadat u geslaagd was. Tot ik deze foto tegenkwam.
      'Waar heb je de foto vandaan?' vroeg hij ernstig.
      'Doet er niet toe. De datum die erbij staat.' Ze wees naar het kleine gekrabbel onder de foto. 'Dit is het examenjaar van mijn ouders, en van Snape. Wat deed u daar als het contact zoals u zei "was verwaterd"?'
      'Het waren oude vrienden, kind,' antwoordde hij nonchalant, maar Eleanor merkte een duister randje om zijn stem op. 'Ik kwam ze simpelweg feliciteren.'
      'Simpelweg feliciteren,' herhaalde ze sceptisch. 'En wist u dat mijn moeder toen al zwanger was? En dat zij en mijn vader voor Voldemort gingen vluchten?'
      Hij bleef haar even aanstaren, maar Eleanor legde eigenzinnig haar armen over elkaar en trok haar wenkbrauw op. 'Iets zegt me dat u dat al wist.' De man bleef te lang stil en er was niet veel voor nodig om haar te overtuigen dat ze het bij het goede eind had. Ze draaide ze foto om, waar op de achterkant de tekst 'Mijn dank is groot' in sierlijke letters stond. 'Dit is mijn moeders handschrift. Enig idee naar wie dit gericht is?'
      Lucius staarde even naar de foto en schudde toen zijn hoofd. 'Nee, het spijt me. Dat kan ik me niet heugen. Vraag het eens aan Severus, misschien dat hij er meer over weet.'
      'Oh, maar daar kom ik wel. Ik vraag het nu eerst aan u.' Ze ging weer achterover in haar stoel zitten. 'Het is heel simpel, meneer Malfoy. Ik vorm geen gevaar voor u zolang ik antwoorden krijg. In al deze chaos heb ik mijn eigen zoektocht en die wil ik graag volbrengen, begrijpt u? Daarvoor heb ik antwoorden nodig, maar daar kom ik niet aan als ik het niemand kan vragen. U, uw vrouw en Snape zijn de enige die mij verder kunnen helpen. Ik laat u verder met rust, volg orders op links en rechts en blijf op de achtergrond, want meer kan ik niet doen in deze gevangenis. Het enige dat ik ervoor terug vraag is antwoorden over mijn verleden en dat van mijn ouders. Is dat teveel gevraagd?'
      De man staarde haar aan en zuchtte uiteindelijk, terwijl hij vermoeid over zijn slapen wreef. 'Er zijn dingen die een kind niet moet weten.'
      'Met een leven zo onzeker weet ik het liever nu dan dat ik sterf zonder. Dit gaat wel over mijn familie en weet u wat..' Ze haalde haar staf tevoorschijn en richtte deze op Lucius. 'Ik kan ze ook zonder moeite uit u trekken.'
      'Probeer je me te bedreigen?' Hij stond op en legde zijn handen ferm op het bureaublad neer, terwijl hij haar doordringend aankeek.
      Ze grijnsde. 'Nee. Dat lukt me al.' En ze draaide haar hand zo dat haar vingers naar het plafond wezen. Waar het vandaan kwam, wist ze niet, maar ze wist wel dat het de enige oplossing was. Wie niet praten wil, moet maar voelen. Het was een ziekelijke gedachte, maar toch dwong het haar ertoe.
      'Dat zal niet ongestraft blijven!' Maar Eleanor onderbrak hem en stond op uit haar stoel. 'En dan?' krijste ze woedend. 'Wat gaat er dan gebeuren? Wordt ik dan gemarteld? Denkt u niet dat ik daar ondertussen aan gewend ben? En wat zal Draco daarover denken? Geloof me maar als ik zeg dat het niet zonder eigen consequenties is.' Ze kneep verhit haar handen tot vuisten. Er raasde zoveel wanhoop en woede door haar lichaam dat ze leek te ontploffen. 'Waarom kunt u niet eerlijk zijn? Waarom wil niemand me ooit de waarheid vertellen over mijn ouders? Eerst op Hogwarts en nu hier, bij de mensen waarvan ik geloofde nog het meest te weten over wat er in de laatste weken van hun leven is gebeurd. Ik heb die antwoorden nodig!' Hijgend staarde ze de blonde man aan en liet haar hand zakken. Tranen prikten in haar ogen en ze knipperde ze verwoed weg. Ze liet haar hoofd zakken en veegde met haar mouw de tranen weg. 'Iedereen heeft geheimen,' zei ze schor, 'ik ook. Maar het verleden van mijn ouders moet voor mij geen geheim blijven. Niet als het mijn enige redding is.'
      Lucius keek haar met grote, ernstige ogen aan. 'Je enige redding? Waar heb je het over kind?'
      Ze schudde haar hoofd. 'Laat maar. Ik had niet verwachtingsvol moeten zijn. Dat brengt alleen maar teleurstelling met zich mee.' Ze draaide zich om en liep naar de deur.
      'Waarom ben je zo wanhopig dat je je staf naar mij heft, Eleanor?'
      Ze stopte en slaakte een zucht. 'Met vragen kan ik er toch niet komen?'
      Het bleef even stil, tot het geschuif van een stoel klonk, gevolgd door een doffe plof. 'Ga zitten.'
      Ze draaide zich om en zag dat Lucius weer was gaan zitten. Hij hield een hand op naar de stoel voor het bureau. Vertwijfeld liep ze er naartoe en ging langzaam zitten. Was hij na haar uitbarsting toch van plan te praten? Ze had het gevoel het niet te verdienen en toch was dit waar ze op had gehoopt.
      'Mag ik je staf?'
      Eleanor fronste wantrouwend, maar Lucius hield kalm zijn hand op. 'Als je antwoorden wil dan is dit mijn voorwaarde.'
      Ze hief haar hand met de staf erin, maar aarzelde. Lucius had geen staf meer. Hij gebruikte die van Narcissa, maar had hem nu niet in zijn bezit. En zij had haar staf nodig. Anders maakte ze geen kans in dit huis. Maar dit was ook haar enige kans op antwoorden, dus legde ze de staf in zijn hand.
      'Dank je,' zei hij terwijl hij het in zijn hand nam. 'Je krijgt hem dadelijk terug.' Hij fluisterde wat onverstaanbaars en bewoog de staf over de kamer. Daarna legde hij het terug op het bureau. 'Ik houd niet van nieuwsgierige oren.' Hij keek haar weer aan en vouwde zijn handen voor zich op tafel. 'Ik herken de foto. En ik herinner me de dag als gisteren. Niet veel later vertrokken je ouders naar Ierland. De boodschap achterop was inderdaad bedoeld voor mij, maar de foto heb ik daarna nooit meer gezien.'
      'Wat betekend het?' vroeg ze nieuwsgierig.
      'Ik ben degene die het huis in Ierland heeft gevonden,' antwoordde hij, 'je moeder vertrouwde mij. Ze vreesde voor je vaders leven en smeekte me om hem te helpen, voor jou. Narcissa en ik plande met gevaar voor eigen leven hun ontsnapping.'
      Eleanor keek hem met grote ogen aan. 'Waarom heeft u dat gedaan?'
      Hij staarde naar de foto op het bureau en glimlachte zo licht dat het haast niet opviel, maar Eleanor zag het en volgde zijn ogen naar de polaroid. 'U- u hield van haar?' concludeerde ze al vragend.
      'Dat deed ik, ooit.'
      Eleanor was stilgevallen. Van alles, was dit het laatste dat ze verwacht had te horen. Ze wist van verbazing niet meer wat ze moest vragen. Ze keek Lucius aan. Hij had geprobeerd haar ouders te redden. 'Hoe?' vroeg ze, maar wist eigenlijk niet waarom ze het vroeg. 'Ik bedoel, waarom heeft u hier nooit iets over gezegd?'
      'Ik wist ook niet dat jij en Draco het huis hadden ontdekt. Jij hebt jouw geheimen en ik de mijne.'
      Ze knikte begrijpend. 'En ik? Ben ik een deel van die belofte?'
      'Ik had Sarah beloofd een veilig onderkomen te vinden voor haar, je vader en voor jou. Die belofte kon ik niet nakomen voor hun, maar misschien kan ik het goedmaken door jou welkom te heten in mijn huis.'
      Eleanor knikte. Haar hoofd tolde door alle nieuwe informatie. 'Ik heb nog één vraag.'
      Lucius bleef haar afwachtend aankijken terwijl ze de andere foto tevoorschijn haalde en het op het bureau neerlegde. 'Dit is een oude familiefoto.' Ze wees naar de jongen die naast haar moeder stond. 'Is het waar dat ik nog een oom heb?'
      Lucius pakte de foto op en bekeek het aandachtig. Toen knikte hij langzaam. 'Ik heb je moeder hem horen benoemen ja,' antwoordde hij, 'maar hij is nooit naar Hogwarts gegaan. Naar mijn weten was hij een Squib, maar ze liet nooit veel over hem los.'
      'Dus u kunt me niets over hem vertellen?'
      De man schudde zijn hoofd. 'Het spijt me dat ik je niet verder kan helpen.'
      'Leeft hij nog?' probeerde ze.
      'Ik weet het niet, Eleanor. Ik denk dat die mogelijkheid bestaat, maar ik weet niets over zijn leven en ik betwijfel dat hij over het jouwe weet.'
      Ze knikte begrijpend, maar teleurgesteld. 'Het spijt me dat ik mijn staf op u richtte.'
      Lucius overhandigde haar de staf weer en ze verliet het vertrek.

What do you guys think of the new information?:Psmullen geblazen, niet?



Reacties (8)

  • GossipGirl21

    Super veel liefde voor je verhaal

    2 jaar geleden
  • Chantilly

    Zoveel liefde voor dit verhaal <3

    2 jaar geleden
  • GoCrazy

    Wow fantastisch hoofdstuk!!

    2 jaar geleden
  • Altaria

    I love it

    2 jaar geleden
  • Altaria

    I love it

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen