Foto bij Hoofdstuk 11

D I A L O O G
I
A
L
O
O
G

Orchis is een kletskous.
Sorry :')

      "Ik had niet verwacht dat jullie al zouden komen. Hoewel ik me al zo goed mogelijk heb voorbereid..." Orchis sloot de ingang van zijn tent nadat de twee avonturiers binnen waren. Binnen was de ruimte niet al te groot, enkel wat gordijnen scheidden de slaapruimte van de zitruimte. Desalniettemin straalde het tentje warmte uit. Op de grond stonden bakken met simpele groentes en op tafeltjes stonden vazen en potten met de mooiste bloemen. De magiër had duidelijk een affiniteit voor tuinieren.
      Tussen alle planten vond Orchis nog een plek om wat extra kussens op de grond te gooien, zodat de twee rustig konden zitten. Een beetje te nonchalant liet hij de grond onder de kussens omhoog komen, zodat die nu op een soort kleine stoeltjes lagen. Bescheiden trok hij zijn kleren terug over zijn schouders en nam hij zelf ook plaats. Opnieuw staarde hij naar Zolin, terwijl hij nerveus op zijn lip beet, "Je verzameling is inderdaad incompleet, moest je ze niet allemaal ontvangen voordat je de ceremonie kreeg? Zijn jullie gestuurd voordat je alle giften hebt gekregen?"
      "We zijn een beetje, uh, weggelopen." Zolin grijnsde, maar Orchis leek alleen maar erger gealarmeerd te worden. Zijn charismatische houding van eerst verdween nu compleet en maakte plaats voor een paniekerige, "Wacht. Dus Wenona heeft jullie niet gehuldigd? Wie heeft jullie dan naar mij gestuurd? Worden jullie vervolgd door haar? Weten jullie überhaupt wat jullie hier doen?"
      "Broeder Falking heeft ons naar u gestuurd nadat Aiyana mij deze gift gaf." Aileen gebaarde naar haar oog en zuchtte, "Hij zei dat het voor mijn veiligheid was, dus meer weten wij er ook niet vanaf."
      "Nou, laat ik je vertellen. Dat plaatje zien ze niet graag meer in Aiyacoa, nee… maar jullie weten dus van niks?" Orchis wachtte tot de twee met hun hoofd schudden, waarna hij een zorgelijk gezicht trok en met een frons zijn handen in zijn haar stak, "Goed, dus van mij wordt een korte samenvatting verwacht, wat een eer. Nou, ik kan moeilijk jaren aan geschiedenis en conflicten kort uitleggen, maar hier komt het meest shockerende punt: jullie twee zijn gijzelingen van Wenona en haar volk. Hoe leg ik dit uit zonder dat ik bij de basis begin? Oké, schijnbaar kun je Ahote niet verslaan zonder Aiyana's ziel te gebruiken, of andersom uiteraard."
      "Uh… Gaat dit over die zeven magiërs en dat ritueel? We hebben wandtapijten erover gezien in een tempel." Aileen stak vragend haar hand op, waarop Orchis voorzichtig knikte, "Ja, dat wandtapijt... De zeven magiesoorten kunnen samen een zegel vormen waarmee de goden verbannen kunnen worden. Dat is, als je hun zielen verkrijgt door ze te verslaan met de legendarische wapens. Met het zegel kun je vervolgens hun zielen verzegelen en ze daarbij van de wereld sturen. Nu was dus de clou dat Ahote verslagen moet worden door een van zijn afstammelingen, en Aiyana door een van de hare. Dat van Ahote was natuurlijk simpel gedaan, want een magiër van Caerulon is onpartijdig genoeg om die taak zonder tegenwerkende krachten te voltooien, terwijl diegene wel als afstammeling telt. Alleen je kan je al voorstellen wat er gebeurt als je diezelfde taak oplegt aan ons brave puntorenvolk."
      "Oh, geloof me, dat kan ik zeker." Met een grimas dacht Aileen terug aan de miljoenen rituelen die ze van een afstandje moest aanschouwen, "Zelfs de meest nuchtere elf uit Aiyacoa zou nog liever doodgaan dan dat hij zo'n opdracht aan zou nemen."
      Orchis lachte tevergeefs en knikte, "Nou. Ondergetekende, dus." Hij wreef ongemakkelijk over zijn armen en sloeg zijn ogen neer, "Aiyana had ons publiekelijk gekozen en stuurde ons op Ahote af met de taak om hem van de wereld te sturen. Doch werd ons nooit verteld dat wij daarvoor haar ook moesten verslaan. En daar sta je dan, als glorieuze krijger, met het plotselinge bevel om je eigen godin door het hart te steken. Wij elfen hebben maar twee offensieve rassen, weet je, dus de keuze lag tussen mij en... Ingemar. Heer Falking was een, wel, hoogpriester en had daarbij ook veel meer gezag dan ik, dus al snel was duidelijk dat ik het moest doen, maar…" Hij wreef in zijn ogen en fronste door zijn geforceerde glimlach heen, "Het spijt me, ik kon het niet! Ik was nog jong en ik wist niks van de wereld… hoe kon de juiste afweging maken tussen het behouden een godin die me alles gaf en het wegsturen van een god die mij direct geen zeer had gedaan. Zelfs toen Ahote opnieuw zijn fysieke vorm aannam, was ik te bang om iets terug te doen. Ik stond wereldwijd bekend als een legendarische held, de meest getalenteerde magiër van het zuiden. Heil Orchis, moge mijn eigen naam vergeten worden! Iedereen kende me als Aiyana's trotse strijder, maar dat was ik alleen omdat de godin mij door mijn talent had gekozen. Ik wist niet wat er speelde, mij werd alleen maar verteld dat ik de beste magiër was en ik een taak moest uitvoeren. Het was door mijn lafheid dat ik als enige overlevende van dat bloedbad terugkwam. Wenona en haar volgelingen gebruikten dat om te liegen dat ik degene was die tegen Aiyana keerde en Ahote liet herrijzen. Ik smeekte haar om mij te geloven, om me nog een kans te geven, maar door het verlies van Viridau en Flavia wilde ze niks meer met mij of het ritueel te maken hebben. Ze verborg de waarheid, ze herschreef de herinneringen van alle inwoners en executeerde iedereen waarbij dat niet kon. Alle magiërs die ze vond, vluchtelingen of niet, werden gedood. Zelfs de koningin van Flavia die haar hielp met het hersenspoelen van het volk verdween opeens. Het is dat Aedelfried de autoriteit had om haar krankzinnige gedrag stop te zetten voordat ze jullie op de brandstapel gooide. Zolin… omdat er een opvolger nodig was voor de tempel, en Aileen omdat ze de stad toch niet verlaten kon… Zonder alle zeven de magiesoorten kun je onmogelijk dat zegel creëren. Met de laatste dragers van twee soorten opgesloten in een afgesloten stad, was de kans dat Aiyana verslagen zou worden nihil."
      "Wacht… hoe lang geleden was dit…?" Aileen keek verward op, het lange verhaal nog maar half doorgedrongen tot haar gedachten, "Je spreekt over jezelf, over Wenona, en over broeder Falking, maar de oorlog was-"
      "Vijftien jaar geleden. Ik moet het weten, ik was er zelf bij." Orchis haalde diep adem en keek haar recht in de ogen aan, "Waarom denk je dat ze geen zieners willen in Aiyacoa? In plaats van leugens horen zij de waarheid en tegen toekomstige hersenspoelingen zijn ze ook bestand. Dat is de reden waarom die rituelen onder streng toezicht uitgevoerd worden, want als je de zieners direct vermoordt, kun je de rest van de goedgelovige bevolking met je propaganda nog wijsmaken dat ze op reis zijn gegaan en niemand zal je verdenken!" Hij liet een spottend lachje horen, "Enkel priesters mochten de gave nog krijgen, al was daar ook nog maar één exemplaar van. Zolins oom, zelfs als priester van hoge stand, moest zweren dat hij geen woord erover zou spreken, anders stond het leven van zijn neefje op het spel."
      "Maar wij zijn dus…?"
      "Overblijfselen van de vervolging, dus ja, ook jullie zijn magiërs. Zolin komt natuurlijk uit Viridau, als windmagiër, en jij uit Elaedan, met controle over water en ijs." Orchis gebaarde naar Aileens haar, "Maar ik denk dat veel wijze mensen wel zouden weten dat jullie dat zijn. Rood haar komt onder de Elaeten alleen bij magiërs voor, vandaar dat jullie magiërs zo makkelijk te vinden en executeren waren. Dat je toevallig een Viridense priester achter je aan hebt lopen, bevestigt die aanname alleen nog maar meer… Het verbaast me dat jullie nog niet opgemerkt zijn, vooral met jullie opvallende gedrag."
      "Nou, geluk hebben we zeker…" Aileen nam een paar seconden om de informatie te verwerken en de nieuwe feitjes aan de oude te koppelen. Peinzend staarde ze naar Zolin, maar de asblonde elf keek alleen maar leeg voor zich uit. Hij schraapte zijn keel en opende langzaam zijn mond, "Dan bezit ik magie, huh? Dus Ingemar, mijn vader, een krijger… is hij…?"
      "Ik heb geen idee, het spijt me, echt. Ik was gevlucht voordat ik ook maar iets van Ahote's terugkomst heb kunnen meemaken. Of hij is bekeerd, of bezeten, of gevangengenomen, of… wel. Vergeef me, alsjeblieft."
      "Het is… goed. Het is niet alsof ik me mijn vader herinner, maar ik dacht… Als deze opdracht een van de weinige dingen is die ik met hem deel, ben ik bereid om dat ritueel in zijn plaats nog een keer proberen. Vrouwe Aiyana heeft ook mij hier bij u gebracht, dus als ze ons heeft gekozen om haar te verwonden, dan accepteer ik die opdracht. Priester of niet. Het is het minste dat ik kan doen voor al die slachtoffers."
      "Jij bent echt een vreemde vogel… Je bent een Viriden, Zolin, en een priester. Wees bewust van je rang tegenover de mijne. Vergeet dat bevel, ik moet die taak dit keer sowieso op me nemen. Ik wil mezelf opnieuw bewijzen tegenover mijn eigen volk, dus focus je vooral op het geven van support." Orchis sloot zijn ogen en zuchtte, "Maar goed, jullie moeten nog veel leren voordat het überhaupt zo ver is. Ik had niet verwacht dat jullie ongetraind en voortvluchtig in mijn tent zouden verschijnen, dus hier heb ik ook geen plan van aanpak gereed."
      "Wat moeten we als eerst gedaan krijgen?" Aileen was nog niet helemaal bekomen van de revelatie, maar een persoonlijke opdracht sprak haar wel aan. Nadat ze jarenlang had moeten aanhoren hoe nutteloos ze was, had ze eindelijk een doel dat ze ook voor anderen moest volbrengen. Orchis leek erg geagiteerd wanneer hij zich delen van de geschiedenis herinnerde, dus nu ze deze taak opgedragen kreeg, wilde ze die zo goed mogelijk uitvoeren. Niet alleen voor haarzelf, maar voor Orchis, Zolin, de studenten en vluchtelingen uit Caerulon en alle anderen die door de oorlog benadeeld waren.
      Ze staarde afwezig naar de akeleien die rondom Orchis' voeten begonnen te groeien. Met een zucht wreef hij met zijn tenen langs de bloemstelen, significerend dat hij opnieuw onrustig werd. Als Aileen iets van de Cilven wist, was dat beslissingen maken niet hun sterkste punt was. Hierdoor krabde ze ongemakkelijk aan haar elleboog en gaf ze een suggestie, "Als eerste stap, dus. Ik neem aan dat we magie moeten leren?"
      "Dat is inderdaad een van de eerste dingen die jullie moeten doen... maar dat is ook meteen het deel waar ik jullie niet kan helpen." Spijtig gaf Orchis een lichte glimlach om de twee gerust te stellen, "Jullie zullen een propere leraar moeten vinden, een kenner van magie. Iemand die het niet alleen kan gebruiken, maar weet hoe het in elkaar zit en hoe het zich manifesteert. Twintig jaar geleden zouden jullie naar Paevenia zijn gestuurd, naar de magiërschool, maar met de huidige conflicten lijkt me dat geen goed plan. Daarbij zou ik Ahote niet nog vijf extra jaren tijd gunnen, beter is het om hem zo snel mogelijk te verslaan…"
      "Dan, wat is uw suggestie?" Aileen luisterde aandachtig, maar haar stem duidde op urgentie. Het beheersen van magie stond bovenaan de prioriteitenlijst en ze wilde dus geen seconde verspillen. Opnieuw keek de elf tegenover haar geschrokken op, waardoor ze weer het initiatief in het gesprek nam, "Hoe waren uw leraren?"
      Orchis pufte en wreef over zijn lichte stoppelbaardje, "Mijn leraren werkten dus aan die magiërschool… De Paeven worden van kleins af aan met magie opgeleid. Er wordt daar actief op magie, wel, gefokt en magiedragende kinderen worden zo snel mogelijk verscheept naar de dichtstbijzijnde academie. Daarom zou ik jullie een van hun leraren aanraden, maar tegenwoordig houden ze daar niet zo graag meer van ons puntoortjes met onze godin. Ik weet dat onze Paevse krijgster, Yuuka, tijdens haar training een bastaardzoon heeft gebaard van de koning van Albandor. Als het goed is, zou hij daar nog steeds moeten wonen. Het is ongeveer achttien jaar geleden en er is geen officiële troonopvolger meer. Hoogstwaarschijnlijk zal de koning hem binnenkort dus ondanks zijn bloedlijn erkennen voor de ogen van zijn volk. Echter kan ik niet beloven dat hij als halfje sympathieker is dan de hoogleraren van Paevenia. Daarbij weet ik niet eens zeker of hij magie heeft geërfd, maar met twee magiërs als ouders is de kans wel groot… Als prins zijnde heeft hij in ieder geval sowieso Paevse leraren aangewezen gekregen van Yuuka, dus via hem lijkt mij de meest tactische optie."
      "Dan is onze volgende stop de hoofdstad van Albandor... Heeft u enige tips?"
      "Ten eerste is het daar enorm koud. Ten tweede, blijf discreet. De Alben houden niet zo van buitenlanders, maar aangezien de jonge prins binnenkort jarig is en er een groot feest komt, verwachten ze vast belangrijke gasten uit andere landen. Ik kan waarschijnlijk een mooie jurk voor je regelen en een traditioneel pak voor Zolin. Als je een beetje minachtend om je heen kijkt, lijk je net echt. Daarbij zal je zeldzame haarkleur je ook perfect helpen. Zolin zou vanwege zijn donkerdere haarkleur helaas alleen je dienaar kunnen spelen, sorry, Zolin. De ljoss, rijke raszuivere Viriden, zijn, nou ja, erg elitair, en ik neem aan dat er wat Viridense edellieden aanwezig zullen zijn. Ze zouden het niet geloven als je doet alsof je Aileens partner bent."
      "Oh, geen probleem, ik speel anders al de hele tijd het slaafje," mompelde de elf met een halfhartige frons, waardoor Aileen verontschuldigd lachte, "Hé, des te echter komt het over! Dus, hoe kom ik makkelijk binnen op het feest?"
      "Gebruik de achternaam O'Connell, dat was de aanvoerder van ons team…" Orchis haalde met een sneu lachje zijn schouders op, "Hij is ook verloren gegaan na de oorlog, maar Gearalt stond over heel Lidrone bekend om zijn rode haar en groene ogen. Albandor is niet echt mee met de tijd. De kans is groot dat de koning ondanks die magiërgenocide alsnog een vertegenwoordiger van zijn familie verwacht. Met de status van die achternaam is het wellicht ook mogelijk om de prins of andere magiërs aan het hof te rekruteren voor ons team."
      "Dan, nadat we een leraar hebben gevonden, moeten we de overige magiërs vinden?" Zodra Orchis knikte, maakte Aileen een mentale notitie van alle onderdelen van het plan. De oudere elf zuchtte lichtjes en plukte de bloemen tussen zijn tenen uit de grond, "Ik raad je aan om de magiërs te kiezen op gevoel, niet op kracht. Al is dat vast de reden dat Aiyana jou met die gift op pad heeft gestuurd. Het belangrijkste is dat we iedereen binnen de groep kunnen vertrouwen en we elkaar kunnen helpen. Alleen dan voorkomen we een voorval zoals vijftien jaar geleden. Maar goed, alles op zijn tijd. Ik zal jullie wel van mijn overweldigende woorden verlossen zodat jullie kunnen eten. Ik hoor jullie knorrende magen vanaf hier."
      Direct sloeg Zolin blozend zijn armen om zijn middel en hield hij zijn adem in, waardoor Orchis lachte en de bloemen in het bloemstuk naast zijn stoel probeerde te proppen. Bevallig liet hij de stoelen omhoog komen zodat de twee weer stonden, waarna hij de troep weer opruimde en glimlachte, "Ik kan helaas niet met jullie mee, maar kom morgen in ieder geval nog eventjes langs. Dan regel ik de kostuums en teken ik een mooie kaart voor jullie. En stel dat jullie nog bepaalde groente- of fruitsoorten willen proberen, kunnen jullie dat natuurlijk doorgeven."
      "Erg bedankt! Dan, tot morgen!", zei Aileen meteen, Zolins halfgeformuleerde vreetverzoek onderbrekend. Hij trok meteen een sippe lip en stond al klaar om zielig de tent te verlaten.
      "Geen dank," Orchis lachte en hield de andere elf nog snel tegen met een paar woorden die hem deden glimlachen, "En uiteraard zal ik voor een flinke watermeloen zorgen."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen