Foto bij 038  Flashes of History

Severus Snape pov

Met een diepe frons op mijn gezicht beende ik door de gangen heen, op weg naar Albus' kantoor. Mijn zwarte gewaad wapperde dramatisch achter me aan en de leerlingen stapte angstvallig opzij. Ik grijnsde licht en keek voldaan voor me uit.
Albus had me bij zich geroepen om de situatie rond Emma te bespreken en tegenstribbelend had ik toegestemd. Er waren vreemde dingen aan de hand, dingen die nauwkeurig in de gaten moesten worden gehouden. Er was iets mis met haar, iets was fout gegaan en ik wist niet wat het was. Vorige week had ik Albus ingelicht over wat er gebeurd was, dat ze mijn hoofd was binnen gedrongen, maar het niet willekeurig gegaan was. Hetzelfde was een paar weken daarvoor met Minerva gebeurd. Blijkbaar had ze Minerva haar herinneringen ook gezien, maar Minerva had er niet over nagedacht.
Het was ook niet als of je het merkte wanneer het gebeurde. Je kon het alleen merken aan haar, ze werd lijkwit, verstijfde, begon sneller te ademen en stond onstabiel op haar voeten. Ik had ook gemerkt dat een stuk van haar oog groen kleurde. Wanneer ze in mijn hoofd zat werd de herinnering die zij zag naar voren getrokken, herinneringen die ik al heel erg lang had kunnen weg stoppen. Daarom had ik gemerkt dat ze wat deed, omdat ik nooit de herinneringen zo duidelijk zag.
Eerst had ik gedacht dat het legilimens was en ik was woedend geworden. Iets waar ik me nu nog steeds spijtig om voelde, maar wat gebeurd was, was gebeurd. Het was dus iets anders dan legilimency, maar ik kon me niet bedenken wat het was.
Zuchtend klopte ik op de deur van Albus' kantoor en opende het.
'Ah, Severus, wat fijn dat je er bent. Ga zitten, ga zitten,' zei hij met een glimlach en wees naar de stoel voor zijn bureau. Ik knikte naar hem en deed wat hij zei, ik nam plaats in de zetel.
'Goede avond, Albus,' zei ik en hij trok zijn mondhoeken nog meer op, terwijl hij een tree thee tevoorschijn toverde.
'Thee?' vroeg hij en ik schudde mijn hoofd.
'Nee, dank je,' mompelde ik. Hij schonk een kop thee in voor zichzelf, terwijl hij met zijn andere hand naar een bakje reikte en er een snoepje uit haalde. Zijn lange, oude vingers ontrafelde het papiertje van het zuurtje af, waarna hij het in zijn mond stopte en vragend naar het bakje wees. Ook dit wees ik af, ik at geen snoep.
'Ik ben blij dat je zo snel kon afspreken. Ik heb wat tijd gehad om erover na te denken, maar eerst vroeg ik me af of er nog dingen zijn die je wilde mededelen?' vroeg hij en ik knikte.
Ik zat kaars recht in de zetel bedekt met bloemetjes, mijn ellebogen steunde op de houten armleuningen en mijn handen waren in elkaar gevouwen. Mijn benen kruiste elkaar bij de enkels en ik keek de man voor me nadenkend aan. De afgelopen weken was mijn gevoel voor de jonge vrouw onder mijn gezag drastisch veranderd en ik had er moeite me om mezelf uit haar buurt te houden. Ik begon van mezelf te walgen, het was zo verkeerd op zo veel vlakken. Ik wilde een leerling, een tweeëntwintigjarige leerling als het ware, maar ze was alsnog mijn leerling. Ik gaf haar les, ik was haar professor. Haar oude, vettige professor met een te grote neus en lege ogen.
Elke keer wanneer we elkaar in de gangen passeerde gunde ze me een warme glimlach, een glimlach waarbij er kuiltjes naast haar mondhoeken ontstonden en waarbij er lichte lijntjes langs haar ogen kwamen. Zo'n glimlach zorgde ervoor dat mijn borst warm aan voelde en ik had zelfs de neiging gekregen om terug te glimlachen. In plaats daarvan gaf ik haar een gefrustreerde, diepe frons en knikte nors naar haar. Iets waardoor haar mondhoeken naar beneden vielen en ze haar ogen leeg op de vloer liet vallen.
Telkens als ze naar me glimlachte kreeg ik een gevoel van hoop. Hoop dat het gevoel misschien wederzijds was? Ik wist het niet. Mijn hoofd speelde spelletjes met me, spelletjes die ik al lang niet had gespeelt.
'Het was na de eerste proef met de draken nogmaals gebeurd,' zei ik, terwijl ik de beelden van haar lach uit mijn gedachtes forceerde. 'Ze leek meer van slag te zijn dan de vorige keer en haar rechteroog kleurde gedeeltelijk groen,' zei ik en Albus knikte, terwijl hij luisterend zijn vingers op zijn lippen legde. Terwijl ik vertelde wat er gebeurd was, hoe haar lichaam gereageerd had op de situatie keek hij nadenkend naar het schilderij dat achter mijn hoofd hing.
'Heb je enig idee waardoor deze incidenten gebeuren?' vroeg Albus met een bezorgde toon en ik schudde mijn hoofd.
'Geen idee, Head Master,' antwoordde ik en hij zuchtte.
'En je bent er zeker van dat ze het niet bewust doet? Je bent ervan overtuigt dat ze geen idee heeft wat er gebeurd?' vroeg hij met een dringende blik in zijn ogen en ik knikte.
'Ze is ontzettend in de war en in shock er na. Oogcontact lijkt het uit te lokken en volgens Poppy daalde haar bloeddruk ernstig,' zei ik. Albus pakte een veer beet en krabbelde het gouw op een stuk perkament neer. 'Ze is het aan het onderzoeken,' zei ik toen plots toen ik me herinnerde dat ze medische boeken in haar handen had. Albus keek fronsend op van het perkament en stopte met schrijven.
'Leg uit,' beviel hij.
'Ik kwam haar laatst tegen in de gang, ze had allerlei medische boeken in haar handen. Boeken over de anatomie van een tovenaar en een encyclopedie met ziektes bij tovenaars. Ik vroeg ernaar en ze zei dat ze wat persoonlijk onderzoek deed. In haar kamer lagen nog meer boeken over het onderwerp en ze had een notitieboekje volgekrabbeld zag ik,' vertelde ik, terwijl ik loom naar het hout van Albus' bureau staarde. Ik probeerde me te herinneren wat de andere boeken in haar armen waren, maar ik kon het me niet meer herinneren.
'Dat is interessant,' mompelde hij. 'Denk je dat ze al een antwoord gevonden heeft?' vroeg Albus en ik trok mijn mondhoeken sceptisch naar beneden.
'Ik denk het niet,' zei ik en hij humde.
Het doel hiervan was om haar te helpen, er was duidelijk wat vreemds aan de hand, iets waar zij ook geen antwoord op wist. We wisten niet wat ze nog meer kon, of het gevaarlijk was of dat ze alleen maar herinneringen terugkeek.
'Wat deed je in haar kamer?' vroeg Albus plots en ik keek hem kalm aan, terwijl ik van binnen vloekte. Ik had hem niet vertelt over haar gewelddadige ex omdat ik vond dat dat te privé lag. Dat ging Albus niks aan en mij ook niet.
'Ik had een brief ontvangen dat bedoeld was voor haar, ik bracht het naar haar toe,' antwoordde ik en Albus keek me nadenkend aan. Hij zuchtte zacht en knikte, waarna hij weer een stuk perkament naar zich toe trok en nadenkend naar de steekwoorden erop keek. Lage bloeddruk, shock, verwarring, oogcontact, verkleurende ogen, geen legilimens...
'Wat zou het toch kunnen zijn,' zuchtte Albus, terwijl hij gefocust naar de woorden staarde. Hij pakte zijn veer weer en trok een cirkel rond alle symptomen. Er onderschreef hij wat op. 'Is het een ziekte, een vloek of een potion?' mompelde hij en bij het horen van zijn woorden, voelde ik mijn hart in mijn maag vallen.
'Albus,' zei ik zacht en de oude man keek fronsend naar me op. 'De Quidditch World Cup,' zei ik en Albus' gezicht vertrok.
'Ze was geraakt door een onbekende spreuk,' zei hij en hij leek te snappen waar ik naar toe wilde.
'Wat als die spreuk de rede was hiervan?' stelde ik voor en Albus grimaste.
'Maar welke vloek zou dit doen?' zuchtte hij. Ik wist het niet. Ik had een hoop duistere spreuken en vloeken gezien en ik ken ze bijna allemaal, maar dit had ik nog nooit mee gemaakt. De death eaters die die avond een rel hadden gestart stonden ook niet bekend als de meest snuggere, dus zo ingewikkeld kon het niet zijn. Toch?


Weer een hoofdstuk vanuit Snape's pov:D

Reacties (5)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven.

    6 maanden geleden
  • Hatred

    Snaperdesnape

    10 maanden geleden
  • Muizlet

    Jeeeyyyyy! Nou als 't niet zo moeilijk kan zijn, zal het wel snel gevonden worden, toch?

    (A)

    10 maanden geleden
  • Lente2

    Weer een geweldig hoofdstuk!! Especially liked this part: Mijn zwarte gewaad wapperde dramatisch achter me aan en de leerlingen stapte angstvallig opzij. Ik grijnsde licht en keek voldaan voor me uit. 🤣🤣🤣

    10 maanden geleden
  • NicoleStyles

    Jaaa snapie!
    Ahw.. hij heeft niet zo'n grote neus 😉
    Hij moet niet zo laag over zichzelf denken..

    10 maanden geleden
    • RickmanLover

      Dat moet ie inderdaad niet nee:Y)

      10 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen