Foto bij O11

Harry’s huis was leeg en koud, maar desondanks voelde ik me er veilig en thuis. Ik was er slechts een week geweest. Toch leek ik in die week het huis helemaal eigen te hebben gemaakt. De lichtknoppen vond ik gemakkelijk, de keuken kon ik eenvoudig bedienen en ook de andere apparatuur waren geen technologisch vraagteken meer. Hierdoor wist ik snel de weg naar Harry’s slaapkamer deur te vinden. Daar trok ik de kast open, pakte Harry’s joggingbroek en een simpel veel te groot shirt uit zijn kast. Vervolgens zette ik de douche aan en trok wild mijn kleding uit. Zo vlug als ik kon, ontdeed ik me van mijn kleding. Vervolgens begon ik mezelf grondig te wassen. Ik boende zo hard, dat mijn huid rood kleurde. Hoewel het voorval vier maanden geleden had plaatsgevonden, voelde ik me ongelofelijk vies. Het gevoel van schaamte en vernedering verdween niet. James’ ogen bleven zich op mijn netvlies projecteren. Zijn aanraking veroorzaakte nog steeds een brandend gevoel op mijn wang. Zijn hand over mijn kont bezorgde me nog steeds de rillingen. Opnieuw gaf ik over, deze keer in de douche. Ik walgde van mezelf, om zoveel redenen. Wat als ik beter had opgelet? Wat als ik destijds beter naar Harry had geluisterd? Hij wilde vroeg weg, die nacht. Ik wilde blijven. Waarom was ik niet gewoon meegegaan? Mijn tranen vermengden zich met de douchestralen. Ik probeerde het braaksel grondig op te ruimen, mezelf schamend dat ik in Harry’s villa neerstreek terwijl ik hem zo harteloos gedumpt had. Hoelang ik onder de douche had gestaan, wist ik niet. Dat het effect van de warme stralen gering was, stelde me teleur. In Harry’s comfortabele kleding had ik me op de bank neergezet. Zijn Ipad lag trouw opgeborgen in een klein kastje. Met een zucht pakte ik het voorwerp en vulde de wachtwoorden in. Deze had Harry me in goed vertrouwen verteld. Vervolgens struinde ik over het internet. Artikelen over Harry en mij gleden aan me voorbij. Het werd me duidelijk dat de Media geen idee meer had hoe het zat tussen Harry en mij. Het was nog geen week geleden sinds het gerucht omtrent de Kardashian naar buiten kwam. Ik negeerde Harry pas vier dagen. Vier dagen geleden had ik hem geblokkeerd. Bij die gedachte voelde ik opnieuw een steek in mijn maag. Verslagen door alles trok ik een kussen op de bank dicht tegen me aan en trok mijn knieën hoog op, waardoor ik in een foetus houding op de bank lag. Slapen kon ik echter niet. Tot mijn spijt deed ik geen oog dicht. Buiten werd het langzaam licht. De zon was prachtig die ochtend. De kleuren waren roze en oranje, waardoor ik geboeid naar het ochtendlicht keek. Fronsend wierp ik een blik op de klok boven de eettafel. Het was bijna zeven uur. Vermoeid hees ik mezelf weer overeind. De Ipad borg ik op. Vervolgens begaf ik me naar Harry’s slaapkamer. Ik trok de kast weer open en liet mijn ogen glijden over mijn eigen kleding, dat nog trouw in Harry’s kast hing. Ook mijn outfit van mijn grootste nachtmerrie hing vredig aan een haakje. Ik voelde tranen opnieuw opborrelen. Vlug kleedde ik me om en deed een gloednieuwe outfit aan. Deze had ik slechts één keer gedragen. Harry had het betaald. Uit een laatje pakte ik Harry’s reistas. Ik gooide de outfit, die ik nooit meer zou dragen, erin en ritste de tas ruw dicht. Vervolgens pakte ik Harry’s zonnebril van zijn nachtkastje en zette deze op. Ik deed een wanhopige poging om mijn ingevallen, wanhopige gezicht te verhullen. Mijn ogen waren onwaarschijnlijk opgezwollen en rood door alle tranen die ik gelaten had. James’ triomfantelijke grijns bleef zich in mijn hoofd afspelen. Zijn woorden bleven zich herhalen. Opnieuw werd ik misselijk. Zonder twijfel denderde ik de traptreden af. Waar de vastbeslotenheid vandaan kwam, wist ik niet. Dat ik iets wílde doen om die schoft achter tralies te krijgen, was meer dan zeker. Ik wist alleen ook dat aan mijn verhaal elke vorm van bewijs ontbrak. Toch weerhield dat me niet. Uit het keukenlaatje haalde ik de autosleutels van één van Harry’s juwelen tevoorschijn. Vervolgens begaf ik me naar de garage. Daar klikte ik de lichten haastig aan. Hoewel ik vier maanden geleden nooit in Harry’s auto zou zijn gestapt, voelde ik nu niet de angst om krassen te maken. Geen haar op mijn hoofd ging met de metro naar het politiebureau. Ik wilde elke vorm van publiciteit vermijden, vooral gezien het gerucht rond ging dat ik vermist was. Voordat ik de motor startte van een gloednieuwe auto, stuurde ik mijn ouders een appje dat ik niet vermist was en dat ze zich geen zorgen hoefde te maken. Het was half gelogen. De garagedeuren schoven automatisch over, waardoor de vroege ochtendzon de auto’s helder verlichtte. Ik reed soepeler dan verwacht de garage uit. Vervolgens reed ik de straat uit, Harry’s villa achter me latend. De Londense straten gleden sneller dan mocht aan me voorbij. In een rechte lijn reed ik op het politiebureau af. Eenmaal daar aangekomen parkeerde ik mijn auto. De zonnebril bedekte nog altijd mijn ogen. Met grote stappen haastte ik me het gebouw in. Daar was het op het vroege tijdstip drukker dan verwacht. Ongeduldig trok ik een nummertje en nam plaats in de wachtkamer. Minuten tikten gestaag voorbij, waardoor ik me steeds onzekerder voelde. Deed ik hier wel goed aan? Mijn sjaal wikkelde ik stevig om mijn nek, mijn neus er half in verscholen. Schichtige blikken deden me beseffen dat ik nerveus met mijn hak op de stenenvloer tikte. Vlug staakte ik deze handeling en sloeg mijn benen over elkaar. Ik vouwde mijn handen in plaats daarvan nerveus in elkaar en beet hard op de binnenkant van mijn lip. Het wachten duurde veel te lang. Ik vroeg me af hoeveel mensen me al herkend hadden. Telefoontjes waren regelmatig op me gericht op dit vroege tijdstip, waardoor ik me opgelaten voelde. Wat moesten ze wel niet denken? Nog geen vier uur geleden had James mijn leven en enig zelfrespect in duigen gegooid.
'Nummer vierendertig.' De verveelde stem klonk als muziek in mijn oren. Vlug veerde ik overeind en liep op de balie af. Mijn voetstappen weerkaatsten tegen de muren van het politiebureau en maakten een einde aan de beladen stilte. Voor de balie hield ik halt en wierp een blik op de verveelde vrouw. Haar bruine ogen keken me afwachtend aan, haar haren waren in een veel te strakke staart gebonden en haar houding gaf haar iets mannelijks. Ze was niet het medelevende type. Opnieuw was ik niet meer zeker van mijn plan. Zenuwachtig schraapte ik mijn keel, trok Harry's reistas beter over mijn schouder en zocht hulpzoekend met mijn ogen naar een manier om te beginnen.
'Wat kan ik voor je doen?' Het duurde de vrouw duidelijk te lang. Ik vroeg me af of haar shift er bijna op zat, gezien haar humeur. Ze kon wel wat nachtrust gebruiken.
'Ik wil graag aangifte doen.' De vrouw trok haar wenkbrauw kort op, wegens mijn beperkte uitleg.
'Voor diefstal?' Ze pakte al een formulier en pen erbij. Ik knarste nerveus mijn tanden over elkaar.
'Nee,' mompelde ik plompverloren. 'Voor inbreuk op mijn seksuele integriteit,' vertelde ik er versneld achteraan. Ik kon het niet op een eenvoudigere manier stellen. Dit deed de vrouw diens handelingen staken. Ze keek me verward aan, schraapte haar keel en leek zich te herpakken.
'Wat is je naam?'
'Feline Alice Johanssen.' Ik fluisterde, bang dat iemand me zou horen. Ze vrouw knikte kort en begon iets op haar computer te typen. Vervolgens pakte ze de telefoon erbij. 'Ik zal mijn collega voor u bellen, die zal uw verklaring afnemen,' knikte ze me toe, alsof het een normale gang van zaken was. Ik vroeg me af hoeveel mensen dit hadden meegemaakt. Wellicht waren er alleen vanochtend al verschillende meldingen geweest.Een telefoongesprek volgde. Daaruit kon ik afleiden dat er iemand aan zou komen. Ik hoopte dat het een vrouw was. Vele langdurende minuten later werd het telefoongesprek beëindigd. De vrouw achter de balie gebood me weer plaats te nemen in de wachtrij, haar baas zou me komen ophalen. Met tegenzin zette ik mezelf weer neer op de met stof beklede stoel. Ik was dankbaar voor de zonnebril. Deze gaf me nog enigszins bescherming tegen het ongemak en de starende blikken. Niet veel later kwam er een man, gekleed in diens uniform, de ruimte ingelopen.
'Feline Alice Johansen?' Mijn naam echode door de stille, kleine ruimte. Het kleine aantal mensen die me vergezelde, keken verschrikt om zich heen. Beschaamd stond ik op. Mijn enigszins incognito gestalte was nu definitief van de baan. Ik was herkend. Mensen wisten het door deze simpele omroep zeker en roddels zouden volgen. Ik probeerde deze zorgen naar mijn achterhoofd te bannen. Wat er gebeurd was, was namelijk duizendmaal erger. Schoorvoetend liep ik achter de politieagent aan. Hij had een breed postuur en was kalig, maar had een vaderlijke gloed over zich heen. Hij zag er betrouwbaar uit, hoewel ik nog altijd liever een vrouw over de gebeurtenis vertelde. Deze gedachte deed me beseffen dat ik niks kon vertellen, gezien mijn geheugen verdwenen was. De agent gebood me te zitten en vroeg me of ik iets wilde drinken. Ik schudde mijn hoofd. Voor het eerst zette ik mijn zonnebril af. De agent glimlachte bemoedigend en pakte er een aantekeningen schrift bij.
'Ik heb begrepen dat je aangifte wil doen vanwege inbreuk op je seksuele integriteit.' De man knikte me bemoedigend toe, ten teken dat ik mijn verhaal kon beginnen. Ik schraapte mijn keel en dacht na.
'Ja, het is al een aantal maanden geleden gebeurd,' begon ik aarzelend. 'Maar ik weet pas sinds gister dat het gebeurd is.' Deze uitleg deed de agent, genaamd Martin, verbaasd opkijken. Hij legde zijn pen neer, duidelijk makend dat hij met deze uitleg niks kon. Ik beet hard op mijn lip. 'Eerder dit jaar heb ik aangifte gedaan, omdat ik gedrogeerd was. Nu heeft die man, James Laurens, me gister verteld wat er gebeurd is.' Een stilte volgde, waarin Martin diep leek na te denken.
'En kan je me iets vertellen over die nacht?' Hij klonk vriendelijk, kalm en behulpzaam. Toch zag ik aan zijn ogen dat hij wist wat het probleem was.
'Ik kan me niets meer herinneren van die nacht. Alleen dat ik me slecht voelde en naar de wc ging. Het volgende wat ik weet is de volgende ochtend, dat ik wakker werd naast mijn vriendje, inmiddels ex.' Martin vouwde bedenkelijk zijn handen in elkaar.
'En weet je of je ex meer weet? Bewijs?'
'Ik heb me kleding van vier maanden geleden.' Ik liet de tas zien. Martin nam het aan.
'Ik denk niet dat hier iets uit naar voren komt, maar we kunnen het proberen. Het gesprek wat je gister had, heb je daar bewijs van?' Martin schonk me een bemoedigende glimlach. Verslagen sloeg ik mijn ogen neer en schudde zachtjes met mijn hoofd. Ik had geen bewijs. Er was geen bewijs.
'En je ex?'
'Niet dat ik weet.'
'We zouden hem een verklaring kunnen laten afleggen en proberen met de gegeven informatie James aan te klagen. Wellicht zijn er camerabeelden? In welke club is het gebeurd?' In details vertelde ik waar we uit waren geweest, waar Harry me precies - volgens zeggen - gevonden had en waar ik gister de taxi had genomen. Martin schreef het allemaal op. Na het geven van de feiten, waarvan ik op de hoogte was, keek ik hem afwachtend aan.
'Het is heel weinig bewijs,' begon hij ernstig. 'Wellicht dat je ex een beter licht op de situatie kan brengen. Wil jij dat wij hem benaderen of wil je dat liever zelf doen?' Opnieuw liet Martin niks anders dan vriendelijkheid blijken. Dat deze vraag ongelofelijk veel complexiteit met zich mee bracht, leek de middelbare man niet te beseffen. Ik kreeg het gevoel dat hij niet wist wie mijn ex was.
'Ik vertel het zelf wel,' deelde ik enkele seconde later mee. De man knikte en borg zijn notitieblok op. Ik schoof mijn stoel naar achter en schudde de man de hand, mijn emoties onderdrukkend. Bij het verlaten van de ruimte schoof ik mijn zonnebril weer op mijn neus, iets waar ik heel dankbaar voor was toen ik het politiebureau verliet. Verschillende media kwamen me tegemoet, vragen op me afschreeuwend. Ik vroeg me af waarom mijn aanwezigheid in het politiebureau zo interessant was voor iedereen. Daarna besefte ik me dat het nog altijd onduidelijk was voor de buitenwereld wat mijn verhouding tot Harry momenteel was. En eerlijk gezegd wist ik dat zelf ook niet meer. Het onvermijdelijke moest gebeuren, ik moest Harry gaan inlichten. Hoe en wanneer ik dit wilde doen, wist ik niet.



Hallooo,
Hier weer een hoofdstukje!! Sorry voor de fouten die in het stukje staan, wegens mijn vakantie kan ik niet nalezen en publiceren op mijn laptop! Hopelijk vinden jullie het stukje alsnog leuk!!
Hoe kan Harry volgens jullie het best ingelicht worden? Let me know!!

Reacties (5)

  • GossipGirl21

    Fijnne kerst nog

    3 weken geleden
  • Paulson

    Jaaa vertel het Harry en dan komt hij je troosten ofc. <3

    5 maanden geleden
  • Twice

    Heftig stukje, maar o zo goed geschreven! Love it.
    Hoop dat ze snel contact met Harry opneemt, of hij haar snel benadert!
    Snel verder! X.

    5 maanden geleden
  • VampireMouse

    Mooi stuk!
    Bellen denk k. Zo snel mogelijk
    Voor de pers vanalles gaat verzinnen.

    5 maanden geleden
  • Maim

    Leuk stukje!

    Ik denk of bellen of langsgaan, maar langsgaan is wss niet echt een optie

    5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen