Even een note vooraf. Ik ben bijna aan het einde van seizoen 4 dus ik weet niet hoe het gaat lopen tussen Malia en Peter, maar ik vond het eigenlijk nogal een slappe hereniging en ik snapte niet wat Malia überhaupt bij die adoptiepapieren deed in zijn kluis, dus ik heb besloten omdat moment anders te doen. En nou ja, de rest lezen jullie vanzelf.:Y)Dus vanaf dit moment loopt alles sowieso anders dan in de serie. (:

Oh - en ik weet eigenlijk ook niet of hij nou een eigen woning heeft of in hetzelfde huis woont als Derek maar bij dezen heeft hij gewoon een eigen woning. :'P

Het briefje in haar hand trilde. Ze kon nog steeds niet geloven wat daarop stond.
      Malia Hale
      Malia Tate bestond niet. Iedereen had dat geweten. Iedereen behalve zij.
      Ze proefde gal. Ze had zo nadrukkelijk gevraagd wat de anderen voor haar verborgen.
      “Je naam staat op de lijst.”
      Nou, dat zeker. Ze stond op de dodenlijst. Toch woog dat niet op tegen het feit dat iedereen haar voorgelogen had en dat een gestoorde moordenaar haar vader was.
      De rest van de familie Hale was zo onderhand uitgestorven en Derek was te jong om haar vader te kunnen zijn. Bovendien hadden haar vrienden het niet voor niets voor haar verzwegen.
      Toch stond ze nu voor het appartement waar Peter Hale woonde. Ze was er één keer eerder geweest, een paar dagen terug, toen ze zijn hulp nodig hadden. Nooit had ze kunnen vermoeden dat hij haar vader was.
      Ze klopte op de deur. Er was een bel, maar Malia gaf de voorkeur aan kloppen. Niet dat ze wist waarom, dat was gewoon zo. Ze wist ook niet of dat iets “nieuws” was, of dat dat vroeger ook al zo was geweest. Dat gold voor veel dingen. Er zat een gat van acht jaar in haar geheugen. Nou ja, geen gat. Er was gewoon niets geweest om te herinneren. Ze was een beest geweest.
      Ze schudde haar gedachten van zich af. Weer twijfelde ze. Moest ze weggaan? Doen alsof ze nooit achter de waarheid was gekomen? Ze wist niet wat ze van Peter verwachtte. Hij zou heus niet opeens een liefhebbende vader gaan worden. De verhalen van de anderen lieten haar vermoeden dat hij zijn eigen dochter nog zou opeten als dat hem goed uitkwam.
      Maar ja, die anderen verzwijgen wel vaker de waarheid.
      Haar schouders verkrampten. Ze klopte aan.
      Een paar seconden verstreken. Malia hoopte dat hij er niet was, en tegelijkertijd zag ze in dat ze daar niets mee opschoot.
      De deurknop draaide, de deur schoof open. Peter zwaaide de deur niet hartelijk open, noch liet hij hem op een argwanend kiertje staan. Er was genoeg ruimte waardoor ze zich naar binnen zou kunnen wurmen. Wúrmen.
      Peters blik tastte haar gezicht af. Hij tilde een hand op en leunde tegen de deurpost. Tot zover het naar binnen wurmen. ‘Wat kom je doen?’
      Malia’s keel werd droog. Haar vingertoppen tintelden. Ze wilde wegrennen. Of zijn hoofd openkrabben. Haar nagels in zijn wang begraven, in zijn keel, in zijn… Ze haalde diep adem. Rustig blijven. Het was niet of ze een partij tegen hem vormde. En haar vader vermoorden was wellicht sowieso geen goed idee.
      Ook niet als hij Peter heette.
      Of misschien wel júist niet omdat hij Peter heette.
      Hij was tenslotte al een keer uit het graf opgestaan.
      Ze herinnerde zich het papier dat ze nog steeds in haar hand hield en stak het naar haar hem uit. Hij keek er weifelend naar, alsof hij er een besmettelijke ziekte door kon oplopen. Uiteindelijk rukte hij het blaadje uit haar hand.
      Hij zei niets. Ze hoorde haar gejaagde ademhaling. Ze hoorde zíjn ademhaling, die ook iets sneller leek te gaan.
      Eindelijk keek hij haar aan. ‘Je weet het dus.’
      The understatement of the year.
      ‘Jij dus ook?’ kaatste ze terug.
      ‘Nog niet zo lang.’
      Gek genoeg stelde het haar iets gerust. En dat was debiel, dat wist ze best. Het veranderde niets aan hoe hij haar over dacht. Dat was vast niets positiefs.
      ‘En je vond het niet nodig om dat aan me te vertellen?’
      Peter haalde zijn schouders op. ‘Ik dacht niet dat je erg enthousiast van dat nieuws zou worden.’
      ‘Ik slaap al nachten buiten.’ Dat was niet helemaal waar, de meeste nachten bracht ze in Stiles’ bed door, maar dat hoefde hij niet te weten.
      ‘Dat heb je jaren gedaan.’
      Woest blies ze haar adem naar buiten. Wat was het toch een lul. Alleen een geschifte vrouw zou zich door hem laten nemen. Allemachtig, wat zei dat wel niet over haar? Geen wonder dat ze haar familie – wat niet haar familie bleek – had verscheurd. Ze was net zo gek.
      ‘En nu?’ vroeg hij. ‘Wat wil je? Een vaderlijke knuffel?’
      ‘Ik wil je ogen uitkrabben.’
      Hij grinnikte. Zijn ogen lichtten iets op, alsof ze haar uitdaagden. Toen deed hij opeens de deur verder open en maakte een uitnodigend gebaar naar binnen.


Reacties (7)

  • Kjelaney

    Oh man jaaaaaaaaa dit is zo heerlijk goed! I'm in love.

    4 jaar geleden
  • Zee

    FUCK. YES. NATAS, HOE DAN. Je kan schrijven als een godin. Hoe dan. I am shook. And in love. I am in shove

    4 jaar geleden
    • Ringwraith

      Aawh. You make me blush.

      4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen