Foto bij ~ Alyssia ~ Ravianna ~ Jenson ~

Mijn wekker gaat en voor het eerst in mijn hele leven sta ik binnen drie seconden al naast mijn bed.
Vandaag komt mijn familie en ik kan oprecht niet wachten tot ik ze weer zie. Ze zullen hier voor twee nachten blijven en dan in de ochtend weer vertrekken. Dus ik heb maar net genoeg tijd om bij te kletsen.
Het ontbijt deze ochtend is ondragelijk. Raiden is er terughoudend bij het ontbijt en is in zichzelf teruggetrokken. Dat terwijl ik op mijn stoel heen en weer stuiter.
Als alles goed gaat zijn ze hier al over een uur, de hele dag zal ik ze kunnen zien.
Vlak voor ze aankomen vertrek ik met Raiden aan mijn zij naar de hal beneden waar Ariva op ons staat te wachten om ze welkom te heten. Ze kijkt me aan met een blik alsof ze wel iets beters heeft te doen dan naar mijn gestuiter te kijken en als ze zich omdraait steek ik kinderachtig mijn tong naar haar uit, hippend van mijn ene voet naar mijn andere.
Naast me is Raiden het voorbeeld van kalmte, er is geen enkele emotie op zijn gezicht te zien terwijl hij met een lege blik voor zich uitstaart. Bemoedigend pak ik zijn hand en geef er een kneepje in. “Mijn pa kan niet wachten om je te ontmoeten, hij heeft nu eindelijk wat meer mannelijkheid in de familie erbij.” Grijns ik hem toe en er flitst een emotie door zijn ogen die zo snel weer weg is dat ik hem niet thuis kan brengen. Niet dat ik daar nu nog tijd voor heb, want de glazen klapdeuren gaan open en naast een stroom van warmte komt ook mijn familie naar binnen.
Gillend laat ik zijn hand los en vlieg op ze af. Yorick komt me al tegemoet en ik spring op hem af terwijl ik mijn neus in zijn nek begraaf.
“Jullie zijn er” gil ik en lachend beschermt hij zijn oor tegen mijn geroep. Mijn zusjes beginnen nu ook te roepen terwijl ze me van Yorick af trekken om me te kunnen omhelzen.
Ik grijns breed terwijl ik hun bekende geur in me opneem. Yasmin ratelt maar door over alle kussens die mama heeft gemaakt om ons appartement op te vrolijken. Omdat dat blijkbaar het enige was waar ik over kon praten, het grijze appartement, voegt Amylle toe. Lachend trek ik aan hun haren waarna ik mijn ouders om de hals vlieg.
“Ik heb jullie gemist.” Mompel ik tegen ze terwijl mijn moeder mijn gezicht kust.
“Is dat hem?” Fluistert Amylle naast me terwijl ze aan mijn mouw trekt om mijn aandacht te trekken en ik draai me om.
Raiden staat nog steeds naast Ariva waar ik hem heb achter gelaten. Nog steeds grijzend gebaar ik hem te komen en ik voel dat het hem veel moeite kost om naar ons toe te lopen.
“Mam, Pap, zusjes en misbaksel. Dit is Raiden.” Stel ik hem voor, wat me een klap op mijn achterhoofd van Yorick oplevert.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen