Het zat haar allemaal niet mee vandaag. Allereerst werd ze wakker met een ontzettende vervelende hoofdpijn en later werd ze ook nog eens ontslagen door haar onvriendelijke baas. Het was allesbehalve een goede dag voor Grace. Samen met Noa zou ze wel opzoek gaan naar een nieuwe baan in deze saaie stad. Voor haar gevoel gebeurde er hier nooit eens wat.
      ‘Je kan altijd nog kijken bij Jitters’, stelde haar beste vriendin voor, ‘ze zullen vast nog wel iemand nodig hebben’.
Grace wist het niet of ze dat wel zou moeten doen. Ze was echt dé meeste anti-koffie persoon op aarde. Haar mening was dan ook dat iemand als haar daar dan ook niet zou moeten werken.
      ‘Of je solliciteert bij- ‘, Grace keek haar beste vriendin met grote ogen aan in de hoop dat ze stopte. Ze wilde er niet over nadenken. Niet een uur nadat ze ontslagen was bij haar vaste baantje bij Big Belly Burger, waar ze graag kwam, ook buiten haar werktijden. Ze hield van die burgers. Ze kon daar wel uren blijven zitten om te eten en te praten.
      ‘Hoe zit het trouwens met je onderzoek?’, Noa kijkt Grace vragend aan. ‘Weet je ondertussen al wie het is?’
Onlangs had Grace haar beste vriendin alles verteld over het moment dat, volgens haar, haar leven veranderde. Ze had haar verteld over de oranje lichtflits dat in een seconde voorbijschoot. Noa had haar in de eerste minuten raar aangekeken. Ze vond het raar dat haar beste vriendin zo geobsedeerd was van iets, wat vast niets was. Maar ze respecteerde haar beste vriendin dus ze had zich er al gauw bij neergelegd. Het was goed dat ze ergens in geïnteresseerd was, al had ze liever gehad dat Grace gewoon iets anders fascinerend had gevonden.
      ‘Nee, er is niets te vinden over de lichtflits. Niemand heeft het gezien. Dus ik moet mijn strategie nogmaals aan gaan passen. Ik moet diegene vinden die bij die lichtflits hoort.’
Hoe goed ze ook bevriend waren. Noa vond dat Grace nu toch wel een tikkeltje te ver ging. Ze moest het nu laten gaan. Grace wist ook wel dat Noa haar raar vond, misschien gestoord, zo geobsedeerd als een twaalfjarig meisje van een bekende jongensband.
      ‘Je bent niet goed hè, dat weet je’, grapte het zwartharige meisje. ‘Kijk je wel uit, Grace.’
Noa probeerde haar op een grappige manier te waarschuwen, ze wilde hier geen ruzie om met haar beste vriendin. Ze was de enige die ze had. Ze had wel meer vrienden, maar ze kon alleen bouwen op Grace. Zij was diegene die haar hielp en respecteerde om wie ze was. Grace wist niet anders dan instemmend knikken. Ze wist niet anders. Als Noa iets zei luisterde ze daar ook naar. Ze had altijd gelijk gehad. Ook al had ze nu een gevoel dat het anders zou zijn.
      ‘Maar vriendin. Ik moet gaan. De plicht roept. Take care.’ Ze kreeg nog een knuffel voordat Noa haar verliet om naar haar werk te gaan. Ze liet haar achter met veel woorden om te verwerken.

Ze zat een tijdje op een bank in het park. Grace had genoeg tijd om haar na te kunnen denken over de interessante lichtflits dat haar gedachtes maar niet konden verlaten. Fotografie heeft altijd kunnen helpen met haar gedachten op orde te kunnen krijgen. Ze pakte haar camera erbij om wat prachtige natuurfoto’s te maken. In een uur had Grace ontzettend veel mooie foto’s kunnen maken. Er zaten meerdere bij die haar tevreden konden stellen. Een voor een bekeek ze de plaatjes die op haar camera stonden afgebeeld. Er was één foto dat gelijk de aandacht van het meisje trok. Een oranje lichtflits. Het was niets meer, maar ook niets minder. Ze kon haar vreugde niet onderdrukken. Dit was waanzinnig. Ze had hem. Op de foto was geen persoon te zien, maar toch kon ze niet blijer zijn. Ze had de lichtflits te pakken.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen