Foto bij 06 Greenies

Nadat ik van de schrik bekomen was liep ik mee met degene die me vooruit sleepte aan mijn arm. Mijn handen waren op mijn rug vastgemaakt met iets dat aanvoelde als een tie wrap. Het sneed in mijn pols als ik bewoog. Ik vertrouwde er maar op dat ze het leuk hielden en zie als volwassen gedraagte. Ik hoopte als ik saai precies deed wat ze vroegen, ze zich liever op iemand anders concentreerde. Zoals op Sienna of Mayleigh die achter mij als gillende speenvarken zich verzetten tegen hun aanvaller. “Joh, help ff” riep een van de gasten achter mij die zo te horen in gevecht was met een van de meiden. “ hahah kan je een chickie niet eens alleen aan, die van mij is zo mak als een lammetje?” Er werd hard gelachen door de mannen. Alleen dat zorgte er al voor dat ik zin kreeg om me te verzetten. Ik kon ze alles laten zien wat ik in huis had, of ik kon rustig mee blijven lopen. Verzet was erg aanlokkelijk, maar ik denk mijn ontvoerder daar alleen maar van zou genieten. Ik bleef rustig mee lopen, alle kanten op die me maar werden gevraagd. Toen ik meerdere auto's hoorde kreeg ik spijt. Ik had me moeten verzetten, dit ging niet de goede kant op. Ik zette mijn hakken vol in het zand. Draaide me om en gaf mijn aanvaller een schouder tegen zijn borstkast. Ik was echter geen match voor hem. Mijn schouder ketste af tegen zijn borstspieren wat mij voor een pijnlijke schouder zorgde. Hij tilde me op, gooide mij over zijn schouder en liep verder. “ Laat me los!!” schreeuwde en spartelde ik. Maar het deed hem niks, hij liep gewoon verder. Hij gooide me in de auto, deed keurig netjes mijn gordel om en liep weg, naar de voorste stoelen, waar hij zo te horen achter het stuur ging zitten.
Naast me werd nog een spartelend persoon gedropt waarna de auto met horten en stoten ging rijden.
“Wie ben jij?” fluisterde ik zo zachtjes dat ik hoopte dat de bestuurder het niet kon horen. “Trevor, jij?” “Jillian, wat gaan ze doen met ons”? “Geen idee, ik weet net zo veel als jij”. “Mond houden!” werd er geroepen vanaf de voorbank. Nu hij dat riep wist ik wie mijn aanvaller was. Het was Thomas, een van de soldaten die ons had uitgejoeld tijdens de trainingen en dezelfde Thomas die ik meerdere keren betrapt had toen hij uit een vrouwenkamer kwam. Hij was echt de ladykiller onder de mannen hier. Vreselijk knap, inclusief de arrogantie die daar schijnbaar bij hoorde. Ik was heel blij dat ik niet alleen was met Thomas. Trevor is ook een groentje maar had mij nooit geprobeerd te versieren met foute opmerkingen, waar Thomas wel in gespecialiseerd was.

We reden ongeveer 30 minuten totdat de auto bruut remde waardoor mijn riem mij met alle kracht in de stoel probeerde te houden. Toen gebeurde er van alles tegelijk. De deur ging met een schok open, ik werd uit mijn stoel getrokken en tegen iets dat als een boom aanvoelde gedrukt. Angstzweet stond in mijn nek toen Thomas de jutte zak afdeed en wel heel dichtbij kwam. Ik hoefde met mijn ogen niet te wennen aan het licht, het was net zo donker met zak over mijn hoofd als zonder. Alleen door de lampen van de auto kon ik iets zien. “Deze zal je nodig hebben”. Hij stopte iets in mijn kontzak waarna hij met zijn ruwe handen mijn lichaam verkende. Over mijn billen, dij, mijn heupen, mijn middel en mijn borsten. “Ik hoop dat je je ooit nog bedenkt meisje, hoe meer jij tegenstribbelt, hoe leuker ik het vind. Dat is met ons militairen nou eenmaal zo”. Hij fluisterde het heel zachtjes in mijn oor. Ik kon zijn hete adem voelen. Zijn lippen gleden langs mijn oorschelp waarna hij zachtjes aan mijn oorlel sabbelde. Ik walgde van deze gast. Zonder mij te verroeren keek ik Thomas na. Hij liep van mij weg richting de auto. Hij greep Trevor en gooide hem letterlijk uit de auto op de natte bosgrond en reed weg, zonder ook maar een woord te zeggen.

Reacties (1)

  • Luckey

    Wat voor zieke ontgroening is dit nu weer!!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen