Foto bij 09 In my office in 15

Even een tussen stukje, de volgende word heeel leuk, beloofd!;)

Zodra mijn hoofd het kussen raakte was ik out. Ik hoorde niet dat mijn twee vriendinnen een voor een met veel geslof en kabaal ver na mij binnen kwamen. Het kabaal van alle (aan ontvoering schuldige) mannen en vrouwen die voor straf vroeg in de ochtend uit hun bed werd gesleurd ontging me ook. Ik sliep uren, tot elke cel in mijn lichaam de vermoeidheid had uitgestoten. Het was al tegen twee uur in de middag toen ik eindelijk mijn ogen opendeed en buiten het geschreeuw hoorde voor mijn collega’s die niet getraind werden, maar gedrild werden. Ik was zo blij dat ik binnen was en niet mee hoefde te doen.

Ik ging uit bed, kleedde me aan en at mijn lunch in stilte terwijl ik met genoegen luisterde naar het gepuf en gekreun van de soldaten buiten. Achteraf had ik de dropping niet eens zo erg gevonden. Maar vastgebonden met een zak over mijn hoofd ging me echt te ver. Ik zag vanuit mijn ooghoek Kolonel Kalmeyer lopen die meteen mijn gepeins deed stoppen. Zodra hij mij zag maakte hij een afwijking mijn richting op.
“Eindelijk wakker, ik geloof dat je zelfs de eerste bent. Je wordt over een kwartier op mijn kantoor verwacht. Ik wil een volledig verslag van gisteren.” Nadat hij dat gezegd had liep hij weer weg. De spanning die ik in mijn lichaam voelde toen ik hem zag, liep langzaam op tot een lichte paniek aanval. Ik, in zijn kantoor, alleen…. Kon ik dat? Kon ik dan mijn O zo goede voornemens houden? Ik wilde echt niet alleen gaan, maar ik wilde zo graag hem voor mezelf, maar het was zo fout. Het was geen man van woorden, maar fysiek voelde ik me zo sterk tot hem aangetrokken dat ik hem dat niet eens kwalijk nam. Mijn gedachten gingen tekeer, ik wist echt niet wat ik met mezelf aan moest. Ruim 14 minuten dacht ik hierover na, tot ik beseft dat ik nu moest rennen om aan de stiptheid van de kolonel te voldoen. Net voordat ik de eetruimte uit was, zag ik Trevor. Mijn redder in nood. “Trevor!. Je moet mee naar kantoor. We moeten verslag uit brengen van gisteren”. Mijn woorden kwamen er wat onsamenhangend uit. Net als mijn gedachten op dit moment. “ He Jill, ik ga eerst even eten, dan kom ik eraan. Het is eindelijk weekend, chill een beetje!” hij gaf me een vrolijke knipoog en liep richting het eten. “Nee je moet nu komen!” riep ik in paniek, wat hij kennelijk niet merkte… mannen. “Ga maar alvast, ik kom er zo aan” Hij gaf me een lichtelijke duw in me rug en werkte zelf luid kauwend een broodje weg. Ik had geen keus, ik moest nu gaan. Alleen.

Dankzij de trainingen was ik niet buiten adem na mijn sprint naar het kantoor, ik kwam ook niet aan als een zweterige hond, alles was in orde. Ik klopte twijfelend op deur. Ik hoefde dit keer niet lang te wachten. Kolonel handsome deed meteen open. Het viel me nu pas op dat hij in vrijetijdskleren liep. Zijn lichteblauwe spijkerbroek hing op op heuphoogte, met een simpel wit shirt strak shirt erboven waar je zijn sixpack doorheen zag. Zijn zwarte stekeltjes haar was netjes gestyled net als zijn stoppelbaardje. Had hij dit net gedaan?
Hij deed de deur verder open toen hij mij zag. Kennelijk was dat het teken dat ik naar binnen mocht treden.

Reacties (4)

  • WhitePanther

    Trevor = Travis toch? Hihi foutje?:Y)

    2 jaar geleden
    • Scenario

      Je hebt helemaal gelijk haha hij is geleidelijk van naam veranderdxD

      2 jaar geleden
  • Magicsongzz

    Lovveeee it! Nieuwe abo!

    2 jaar geleden
  • Luckey

    Oh !!
    Wat gaat daar gebeuren!!

    2 jaar geleden
  • Manonxxx

    heel snel verder nu? 🤗🤗🤗

    Xx

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen