Foto bij 407. Severus Snape

Ik had gedacht dat als ik mijn ogen open deed, het pikdonker zou zijn of helverlicht. Geen van beide waren toepasbaar op de situatie. Hoewel de ruimte donker was, kwam een lichte gloed van de kaarsen die aan de muur hingen. Ik voelde me meer dan een beetje gedesorienteerd. Een van de laatste dingen die ik me kon herinneren was het feit dat Nagini me gebeten had, al voelde ik me niet alsof dit enkel een beet was. Het voelde meer alsof ik onder een van de muren van Hogwarts terechtgekomen was, dan gebeten was en daarna vast was blijven hangen in de tijd. Alsof de wereld vooruitging en ik stil bleef staan. Als dit was hoe dood zijn voelde, was ik geen fan van het hele gebeuren. Al was er een stemmetje in mijn achterhoofd dat me probeerde te doen geloven dat ik misschien niet helemaal dood was.
De kamer -die niet bijster groot was- leek me niet een die ik zou vinden in the Shrieking Shack, en al helemaal niet in Hogwarts. Donker, tijdloos behang, nieuwe kaarsen aan de muur en het meubilair was te elegant om er vanuit te gaan dat er op elk moment een stel elfjarigen kon passeren die het zootje omver zouden lopen.
Het enige geluid dat ik hoorde was het zachte gekraak van het bed wanneer ik me probeerde te bewegen. Verder was alles vrij stil.
Dat is, het was stil tot de deur openvloog en ik zowaar bijna mijn bed uit sprong van schrik. Mocht dat tot mijn mogelijkheden behoren, uiteraard. Diegene die de deur met meer dan een klein beetje agressie opengegooid had, was overduidelijk Draco Malfoy. Die haardos vond je maar in één familie. Hij keurde me amper een blik waardig en liep meteen door naar een hoek waar comfortabel uitziende banken stonde.
"Hoe waagt ie het?!" hoorde ik de jongen mompelen. Hij leek niet door te hebben dat ik wakker was. De jongen droeg geen wizard robes zoals zijn vader altijd getooid ging, maar een strak grijs kostuum. Mijn ogen gleden bijna automatisch naar zijn armen, waarvan de mouwen half opgerold waren. Draco's Dark Mark zag eruit als een oude, vervaagde Muggle tatoeage, alsof hij er al jaren mee rondliep. Dat zou moeten betekenen dat Voldemort er niet meer was, en dat mijn eigen mark in een gelijkaardige staat zou moeten zijn. Het idee dat de Dark Lord verslagen was kon ik wel waarderen, maar een Dark Mark zei niets over de situatie. Voor hetzelfde geld had Voldemort de oorlog gewonnen, en waren de Dark Marks gewoon niet meer in gebruik. Dat zou verklaren waarom Draco het ding niet probeerde weg te steken.
"Ik doe hem wat aan!" barstte de blonde jongen uit. Draco mocht dan veel veranderd zijn in de afgelopen jaren, sommige dingen zouden nooit veranderen.
"Zolang je ervoor zorgt dat het niet bewezen kan worden dat jij het bent, maakt het me niet uit wat je uitvreet." kraakte ik uit. Het was zo een beetje de ongesproken regel tussen ons in Hogwarts. Misschien niet de meest verantwoorde, maar anders haalde ik me Lucius op de hals. Ik mocht de man dan wel tellen onder mijn weinige vrienden, hij bleef venijnig als het dier dat zijn huis voorstelde.
De jongen draaide zich met een geschrokken blik naar me toe.
"Severus?" hoorde ik hem uitbrengen, terwijl hij zich naar mijn zijde snelde. Hij haalde meteen zijn wand boven wat me slechts een tikkeltje argwanend maakte. Gelukkig hield hij het op spells om mijn gezondheid te checken en dingen die me waarschijnlijk zouden helpen. Daarna kwam hij aanzetten met een handjevol potions en daar trok ik de lijn.
"Ik ben de potionmaster, Draco." mompelde ik. Laat ik het erop houden dat ik nogal... argwanend was tegenover potions die ik niet zelf had bereid. Niet dat ik Draco niet uitstekend onderwezen had en de jongen een talent had voor de kunst van het brouwen, maar die flacons zagen er niet uit alsof Draco ze uitgekozen had, dus was het vast ook niet hij die de potions gebrouwen had.
"Nee, jij bent de patient die zijn medicijnen moet innemen." werkte hij tegen terwijl hij de flesjes naar mijn mond bracht. Zoveel kon ik niet tegen hem inbrengen zonder kracht en zonder wand, dus moest ik er maar op vertrouwen dat mijn peetzoon me niet zou vergiftigen. Gezien de omstandigheden was ik nogal argwanend.
"Fine." mompelde ik, met een van de flesjes tegen mijn lippen aan. Zolang er maar geen 'was dat nu zo moeilijk dan?' achteraan kwam van Draco kon het me niet schelen, want ik moest toegeven dat de potions vrijwel meteen een effect hadden.
"Wie ga je wat aandoen?" vroeg ik toen ik me wat beter voelde, om een zeker gesprek te beginnen, leidend naar de vraag 'Wat is er in Merlins naam gebeurd in de tussentijd?' Dit was een mooi begin, en het leek me beleefd om eerst naar zijn kwalen te luisteren nu hij de mijne verzorgde.
"Potter, Who else?" Hij had niet moeten antwoorden, de blik die op zijn gezicht verscheen had genoeg gezegd, maar de confirmatie was altijd makkelijker. Dus Potter leefde nog genoeg om Draco te irriteren? Het was een begin, neem ik aan. De Dark Lord zou Potter niet zomaar laten rondlopen. Ik knikte, al voelde dat niet fantastisch voor mijn hals. Juist, Nagini.
"En de Dark Lord?" het glipte amper tussen mijn lippen door. Draco fronste zijn wenkbrauwen, alsof hij verbaast was over iets.
"Oh, juist. Dood. En permanent, volgens Mister Mighty Saviour." Het laatste klonk nogal als een sneer, al leek hij niet bepaald ongelukkig met Voldemort's situatie. Kon ik best aannemen.
"Goed." Het was eruit voor ik het door had. Draco grijnsde.
"en verder?" vroeg ik, lichtjes ongeduldig. "Wat is er verder allemaal gebeurd, Draco?" De jongen kon er ook niet aan doen, het was iets waar hij vast niet bij stilstond: ik wist niets van de situatie waarin we ons bevonden. Moest ik me opmaken om zo snel mogelijk onder te duiken? Moest ik vluchten? Hoe ging het met Yasmin en de tweeling? Wat was er überhaupt allemaal gebeurd?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen