Foto bij - Raiden - Acklins -

Woede raast door me heen terwijl ik mijn vader aankijk.
“Ik heb met Mevrouw Ariva gesproken en we zijn tot de ontdekking gekomen dat jij beter bent met iemand anders dan Mevrouw Jensen.”
“Iemand anders?” Snuif ik verbaasd. “Je weet toch dat er niemand anders is dan Alyssia?”
“Er moet vast iemand anders zijn waarna we op zoek kunnen. En in de tussentijd ben je beter alleen af dan samen met háár.”
Mijn handen trillen in mijn schoot en mijn voet tikt nog sneller op de grond. Dit kan hij niet menen. Mijn vader is niet het type voor grapjes maken, maar ik hoop dat dit toch een poging tot is.
“Wat heb je tegen mij?” Verontwaardig is Alyssia rechterop gaan zitten en haar ogen kijken fel in die van mijn vader.
“Ik denk simpelweg dat iemand met een simpele afkomst zoals die van jou, het niveau van mijn zoon naar beneden haalt.”
Ik merk dat Alyssia naast me overeind schiet en tegen mijn vader losbarst over haar familie.
Ik weet dat ik iets moet doen, zorgen dat ze stoppen. Maar ik kan het niet. Ik heb al mijn kracht nodig om niet los te barsten, want zodra dat gebeurd kan ik niet meer stoppen.
Ik heb me wel eens vaker woedend gevoeld, een uitbarsting gehad. En dat is negen van de tien keer fout afgelopen. Als ik boos ben verlies ik haast alle controle over mijn kracht en dat kan ik nou niet hebben. Niet hier.
Mijn vader is blijkbaar ook overeind gekomen en staat schreeuwend tegenover Alyssia. De temperatuur is bijna onder het vriespunt terwijl het tegelijkertijd benauwd is.
Het zweet parelt over mijn voorhoofd terwijl ik mijn vuisten herhaaldelijk open en sluit.
Mijn vader kleineert Alyssia’s familie en haar wangen worden rood van woede terwijl ze zijn tirade aanhoort.
“Het enige nuttige dat mijn zoon heeft is zijn kracht, en door jou kan hij daar ook al niet in uitblinken.” Roept hij op gegeven moment en het geluid van donder galmt door de kamer terwijl Alyssia haar kracht gebruikt om mijn vader een duw te geven.
Als reactie daarop vliegt hij op haar af en geeft met de vlakke hand een klap in haar gezicht.
Versuft kijkt ze hem aan, haar haar door de war terwijl ze licht hijgend daar staat.
Dat is de druppel, Alyssia is mijn vriendin, de enige die ik ooit heb gehad en hij heeft haar pijn gedaan.
“Genoeg” Brul ik door de kamer terwijl ik overeind schiet, mijn handen nog steeds gebald. Iedere spier in mijn lichaam is gespannen terwijl ik mijn woede loslaat en mezelf daarin verlies.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen