Foto bij ~ Alyssia ~ Ravianna ~ Jenson ~

Raidens woede is angstaanjagend. Het stroomt door me heen en laat me trillen op mijn benen.
Bliksem schiet lukraak door de kamer en buiten door de stad. Raiden staat nog steeds voor de bank, zijn handen naast zich tot vuisten gebald terwijl zijn haar alle kanten op waait.
De kracht die hij uitstoot is overweldigend en de flitsen zorgen er voor dat ik nauwelijks iets kan zien. Ik dacht dat hij het onder controle had, maar een bliksem schicht slaat zo dicht naast me in dat ik toch aardig begin te twijfelen.
“Raiden genoeg!” Brult Reeves door de kamer terwijl hij zijn ogen afschermt. “Wees niet zo’n idioot en stop met dit gedoe.” Zijn gebrul helpt alles behalve, er komen alleen maar meer schichten bij en ze schieten sneller door de kamer dan ik ooit heb gezien.
“Raiden” brult hij nog een keer waarna hij weg moet duiken als hij bijna geraakt wordt. Nu hoor ik het pas, terwijl Raiden daar staat, schreeuwt hij de longen uit zijn lijf.
Zijn kreet galmt samen met de bliksem door de kamer en mijn hart trekt samen bij dit beeld.
“Reeves, flikker op! Je maakt het alleen maar erger!” Gil ik.
Ik weet niet of hij de kamer verlaat, maar langzaam loop ik op Raiden af. Dit moet ophouden. Alle pijn en woede die hij in zich heeft komt er op dit moment uit.
En het is me duidelijk dat hij er absoluut geen controle over heeft.
“Raiden” Zeg ik zachtjes als ik vlak voor hem sta. “Ray, het is oké.” Fluister ik. “Ik ben bij je.”
Vanuit het niets zakt hij ineen op de grond, alsof zijn benen hem niet meer konden houden. Het bliksemen houd echter nog niet op. Het zuigt alle kracht uit Raiden die hij nog over heeft.
“Raiden het is goed.” Er verschijnen tranen in mijn ogen als ik naast hem neerkniel. Opgekruld ligt hij voor me terwijl zijn armen en benen ongecontroleerd schokken.
“Raiden.” Snik ik zachtjes terwijl ik met mijn hand over zijn haren streel. Zijn pijn echoot door mij heen, ik voel wat hij voelt. Hij is boos, op alles wat zijn vader ooit heeft gedaan of gezegd. Maar naast dat, is hij doodsbang. Nog nooit heb ik zoveel angst bij hem gevoeld.
Tranen stromen over mijn wangen terwijl ik me boven op hem stort en mijn armen om hem heensla. Mijn gezicht verberg ik in de ruwe stof van zijn shirt en mijn schouders schokken terwijl ik het uithuil.
“Ik ga niet weg Raiden. Ik laat je niet alleen.” Onder mij trilt zijn lichaam nog steeds ongecontroleerd en ik trek hem nog dichter tegen me aan. Ik doe het enige waarvan ik hoop dat het hem kan helpen en ik laat mijn krachten los. Ik verbind ze met Raiden, maak ze samen tot één. In de hoop zijn emoties te kunnen overnemen en zijn pijn ter verzachten.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen