Foto bij - Raiden - Acklins -

Alles doet pijn, ik kan mijn armen en benen niet bewegen zonder het gevoel te krijgen dat mijn spieren scheuren. Ik ben vermoeid, het voelt alsof alle kracht die ik ooit had uit me is gezogen. Alsof ik niks meer over heb.
“Al?” Mijn stem is niet meer dan een schor gefluister en als ik slik voelt het alsof er dolken door mijn keel heen glijden.
Het gefluister is blijkbaar genoeg want het meisje boven op me heft langzaam haar gezicht op en kijkt me aan.
Tranen verschijnen in haar donkere ogen en dreigen eruit te glippen, ze laat haar hoofd weer zakken en verbergt hem in mijn nek. “Dat flik je me nooit meer.” Mompelt ze en haar lippen kietelen in mijn nek.
“Heb ik iemand geraakt?” Kraak ik en ze schud haar hoofd, opluchting stroomt door me heen. Één keer heb ik iemand zo hard geraakt dat die voor drie weken in coma heeft gelegen.
“Luister alsjeblieft niet naar wat mijn vader zegt, ik ga nooit een ander donderkind zoeken, beloofd.”
Ze snuift spottend in mijn nek. “Denk maar niet dat ik je überhaupt de kans zou geven om mij alleen te laten. Bliksemjochie.”
Ik glimlach zwakjes en krijg het voor elkaar om mijn armen om haar heen te slaan. “Mooi” mompel ik zachtjes, mijn neus verstopt in haar haren. De geur van buiten en regen vult mijn neus en ik adem een paar keer diep in om te kalmeren.
Met veel moeite komt Alyssia uiteindelijk overeind en masseert haar pijnlijke spieren. Ik probeer haar na te doen en iedere spier in mijn lichaam verzet zich tegen het idee van opstaan. Na heel wat geploeter sta ik eindelijk zo wankel als een oude man, mijn hoofd kloppend van de vermoeidheid.
Een zachte klop klinkt op de deur en Alyssia roept dat hij of zij binnen mag komen. Ik draai me om naar de deuropening om te kijken wie er binnenkomt, maar hierdoor raak ik uit evenwicht en val langzaam naar achteren toe. Geschrokken grijpt Alyssia mijn ellenboog vast en trekt me weer rechtovereind.
“Gaat alles goed?” Met grote ogen komt haar moeder, Anya, binnenlopen. “Het ging zo tekeer vannacht, maar er stond ene Fred voor de deur die ons afraadde om naar binnen te gaan.”
Vragend kijkt Alyssia mijn kant op en ik knik waarna ze in het kort verteld wat er is gebeurd. Woede vlamt op in de ogen van haar moeder en kleine vonkjes springen van haar vingers als die onopgemerkt haar krachten aanroept.
“Hoe kan hij” Sist ze woedend en ik sluit mijn ogen van schaamte.
“Ik wil mijn excuses aanbieden voor het gedrag van mijn vader.” Probeer ik het goed te maken en haar felle ogen schieten mijn kant op.
“Heb het lef niet, waag het niet om je schuldig te voelen voor de acties van je vader.” Met grote passen beent ze op me af en slaat haar armen om mij en Alyssia heen.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen