Foto bij 047 • Flashes of History

Emma Lewis pov.

Met rode, opgezwollen ogen keek ik naar mezelf in de spiegel. Ik leunde zwaar op de rand van de wasbak, waar de kraan aanstond en koud water op mijn handen spetterde. Het wit in mijn ogen was rood geworden van het huilen, ik kon er niks aan doen. De afgelopen dagen was ik zo enorm emotioneel gestrest. Het nieuws over de vloek was als een trein op me ingeslagen en ik had moeite met beseffen wat dat inhield.
Albus was redelijk snel weggegaan en Severus had de tijd genomen om uit te leggen wat alles precies inhield. Hij vertelde dat het hoogstwaarschijnlijk niet mogelijk was dat het de killing curse was, maar het een optie was. Het hield in dat de killing curse langzaam mijn magische genen aan het aanpassen was. Ook hij wist niet wat ik kon verwachten, maar het kon zijn dat ik vaker last zou hebben van plotselinge uitbarstingen van mijn magie. Ook zou het een zwaar effect kunnen hebben op mijn gezondheid, omdat het veranderingen maakte wat niet de bedoeling was.
De killing curse doodde mensen door in een klap alle activiteit in de cellen stop te zetten. Een relatief pijnloze en snelle dood die geen aanwijzingen achter liet. De vloek zou blijkbaar fout zijn gegaan toen het me raakte, waardoor het niet al mijn cellen doodde, maar veranderd heeft. Tenminste, daar is het mee bezig. Langzaam verspreid de mutatie zich door mijn lichaam heen en niemand wist wat voor consequenties het had.
Tenminste, dat was het idee dat we tot nu hadden. Albus zei dat hij er onderzoek naar moest doen, omdat er redelijk wat dingen tussen zaten die in theorie niet zouden kunnen gebeuren. Severus had ook vertelt dat ik er niet van uit moest gaan dat dit was wat er aan de hand was, maar het wel een mogelijkheid was.
Zuchtend veegde ik de tranen van mijn wangen af, draaide de kraan dicht en keek naar mijn ogen in de spiegel. Op een of andere manier had ik het idee dat deze theorie te simpel was. Dat het te voor de hand liggend was. Maar wat zou het anders zijn? Tot nu toe was dit het enige dat we hadden! Maar toch had ik het idee dat het anders was.
Sinds ik de potion gekregen heb is het groen in mijn rechteroog niet verdwenen en ik voelde me er enorm ongemakkelijk mee. Leerlingen staarde, professors staarde. Het was niet normaal als iemands oogkleur veranderde, maar gelukkig was het niet mijn hele oog. Het was alleen een verticale strook onder mijn pupil.
Plots werden mijn gedachtes verstoord door geklop aan de deur. Twee keer werd er luid en stevig aangeklopt en fronsend liep ik naar de deur toe. Nog snel veegde ik mijn wangen af, ook al wist ik dat het erg duidelijk zal worden voor degene aan de deur dat ik had zitten huilen. Mijn gezicht was rood en warm, ogen bloeddoorlopen en opgezwollen. Toch besloot ik open te doen en werd verrast door Severus die voor mijn deur stond. Meteen opende hij zijn lippen om wat te zeggen, maar werd gestopt toen hij mijn gezicht zag. Zelfbewust veegde ik nogmaals over mijn wangen heen en schraapte mijn keel.
'Severus,' zei ik verrast en hij knikte. 'Kan ik wat voor je doen?' vroeg ik, terwijl ik nerveus mezelf aan de deur vasthield. Ik hoopte dat hij besloot zijn nare opmerkingen voor zich te houden, ik wist niet of ik dat aan kon vandaag.
'Ik moest je van Minerva informeren dat we om zeven uur gaan beginnen met het klaar maken van het kasteel. Wees niet te laat, we hebben de hulp nodig,' bromde hij, maar ik zag dat zijn wenkbrauw iets trilde. Ik was het helemaal vergeten! Vanavond was het kerstavond en dus het Yule Ball. Oh wat stom dat ik dat vergeten was, ik was de laatste paar dagen zo druk geweest met mezelf dat het me helemaal ontglipt was.
'Is goed, ik zal er zijn,' zei ik en glimlachte kort naar hem, waarna ik de deur dicht wilde doen. Hij zette echter vlug zijn voet ervoor en legde zijn hand op de deur, die hij weer open drukte en een stap naar voren zette. Vragend keek ik naar hem omhoog, op in zijn fronsend blik.
'Is alles oké?' vroeg hij bezorgd en zijn vraag verbaasde me. Meteen ontspande mijn lichaam en zette ik een stapje naar achteren. Ik voelde me nog steeds erg ongemakkelijk wanneer hij dat deed, wanneer hij boven me uit torende en zo dichtbij kwam staan. Maar dat was nou eenmaal zijn doen. Ik voelde mijn hart tegen mijn ribben aanslaan en ademde genietend zijn geur in.
Stiekem hield ik ervan dat hij zo intens was. Ik stelde me hem voor als een erg beschermend en dominant persoon, maar een gentlemen. Ik glimlachte naar hem en knikte.
'Ja het gaat wel,' zei ik, maar hij leek niet overtuigt.
'Ik heb potions die kunnen helpen,' zei hij en ik humde, maar schudde mijn hoofd. Zijn zwarte ogen keken me diep aan, terwijl zijn hand nog steeds op het hout van de deur lag.
'Nee, maar toch bedankt,' zei ik en hij knikte, waarna hij zijn hand van de deur afhaalde en een stap naar achteren zette. Plots voelde ik een soort dapperheid in me omhoogkomen en voor ik het wist hadden de woorden mijn mond verlaten, hoopvol en bang om vertrapt te worden. 'Maar misschien helpt een dans later vanavond,' zei ik zacht en keek hem hoopvol aan. Dit leek hem te verrassen en hij drukte zijn gezicht in de plooi. Hij rechtte zijn rug en zijn gezichtsuitdrukking werd serieus, vol met autoriteit.
'Ik dans niet,' zei hij, waarna hij zijn armen over elkaar heen sloeg. Dat was geen afwijzing, bedacht ik me optimistisch. Ondanks zijn serieuze blik, zag ik de hoek van zijn mond heel licht omhoogkomen. Ook zijn ogen zeiden wat anders en ik beet grijnzend op mijn lip.
'Oh, kom op. Een man zo gracieus als jij kan heus wel dansen,' zei ik en leunde geamuseerd tegen de deuropening aan. Hij trok een wenkbrauw omhoog en keek me onderzoekend aan, als of hij verwachtte dat ik hem in de maling aan het namen was. Even leek hij zijn opties te overwegen en ik kon de tandwielen in zijn hoofd zowat horen kraken.
'Ik heb nooit gezegd dat ik het niet kan. Alleen dat ik het niet doe,' zei hij met een kleine grijns. 'Tot vanavond,' zei hij daarna vlot en draaide zich om met een wapperend gewaad achter zich aan.
Ik sloot de deur en liet mezelf tegen het hout aan leunen. Echter verscheen er een grote glimlach op mijn gezicht en was mijn hele humeur omhooggetrokken. Vrolijk beende ik naar de platenspeler toe, flikte een vrolijke plaat aan en begon een jurk uit te zoeken voor vanavond.
Als hij niet met me wilde dansen, zou ik hem maar moeten overhalen.


Bedankt voor het lezen(blush)

Reacties (8)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven.

    3 weken geleden
  • Martinez

    omgggg feels_O_

    2 maanden geleden
  • NicoleStyles

    ;)seducing snape haha;)

    3 maanden geleden
  • Butterflygirl

    I am loving it!

    3 maanden geleden
  • Lente2

    Haha geweldig hoofdstuk weer!!

    Ik denk inderdaad dat Emma gelijk heeft, zo simper kan het toch niet zijn?
    Maar we zullen zien, wie weet gebeurd er nog iets op het Yule ball.

    3 maanden geleden
    • RickmanLover

      We shall see… Oh, en bedankt voor je reactie(flower)

      3 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen