Foto bij 071

Is it possible
to feel so much,
that you never really
know what kind of human
you are? If you are filled
with monsters or love or pain
or chaos?
I do not really know what
to make of who I am,
but I am waiting, nearly
bursting, for someone
who can.
- Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


Het was bijna een week later, maandagochtend, negen december. Ik stond aan de vensterbank in Harry's kamer met de ramen wijd open. Ik boog zo ver mogelijk naar buiten en probeerde de koude witte vlokken te vangen met mijn tong.
"Lily, stop!" gromde Harry vanuit zijn warme bed. Ik luisterde niet en hing nog wat verder uit het raam.
"Fucking hell." vloekte hij binnensmonds, terwijl hij struikelend opstond. Niet veel later voelde ik zijn sterke armen rond mijn middel. Hij trok me ruw weg van zijn raam.
"Harry, het sneeuwt!" protesteerde ik terwijl hij me moeiteloos omdraaide in zijn greep, maar hij snauwde onmiddellijk: "En dat is een reden om je leven te riskeren?"
"Gaan we vanavond een sneeuwman ma...?"
"Nee." Ik zuchtte en liet me gewillig meevoeren naar bed. Hij ging op de rand van zijn matras zitten. Onmiddellijk nam ik schrijlings op zijn schoot plaats en kuste ik hem liefdevol met mijn handen rond zijn gezicht. Hij ging niet verder dan enkele tedere liefkozingen; zo was het al de hele week. Sinds onze laatste intieme ervaring leek hij me niet meer op een seksuele manier te willen aanraken. Het maakte me onzeker, ook al wist ik dat het kwam door zijn angst me opnieuw pijn te doen. Maar ik voelde me er ongewild en afgewezen door.
"Haz." smeekte ik tegen zijn mondhoek, toen ik mijn heupen veelzeggend tegen de zijne duwde. Hij hield me echter resoluut op afstand.
"Niet doen, baby." prevelde hij. Ik luisterde niet en wilde mijn T-shirt al uittrekken.
"Lily, stop." gromde hij, voor hij mijn handen nam en wegduwde. Ik zuchtte gefrustreerd.
"Je gaat me niet opnieuw pijn doen!" begon ik voor de miljoenste keer te discussiëren deze week.
"Dat dacht je de vorige keer ook. Moet je trouwens niet naar de les?" mompelde hij, terwijl hij rechtop ging staan en me in dezelfde beweging vlotjes op de grond zette. Mijn voeten raakten de kille grond. Ik fronste.
"Vanavond kunnen we...?" Ik liet een veelzeggende stilte vallen.
"Nee."
"Harry..."
"Nee. Ga je klaarmaken, ik moet me ook nog douchen voor ik naar Jim vertrek." Geërgerd blies ik wat lucht naar buiten.
"We kunnen samen douchen?"
"Doe niet zo vervelend." gromde hij. Ik balde mijn handen tot vuisten en draaide me kwaad om; mijn haar zwiepte rond mijn gezicht. Zonder een woord te zeggen griste ik mijn spullen uit de kast, voor ik naar de badkamer stampte. Ik wist dat ik me als een verwend nest gedroeg, maar hij frustreerde me meer dan ik onder woorden kon brengen.
Niets. Hij wilde helemaal niets. Zelfs geen aanraking... Hij wist dat hij me geen pijn kon doen als hij me enkel aanraakte. En waarom liet hij mij niet meer toe? Waarom ontzegde hij mij het plezier hem goed te laten voelen?
Terwijl ik douchte, scrubde ik mijn huid extra hard. Ik stond in lichterlaaie voor hem. Al de hele week. Zelf was ik te preuts om er iets aan te doen, en hij wilde niet meer... Kwaad stampte ik de douche weer uit en sloeg een handdoek rond mijn lichaam, net toen hij de deur opende en naar binnen kwam. Ik negeerde hem terwijl ik naar de spiegel wandelde en de stoom op het verdampte oppervlak weg wreef.
"Lily." zuchtte hij, nadat hij achter me was komen staan en zijn ene arm rond mijn middel had geslagen.
"Wat?" snauwde ik.
"Ik heb iets voor je." mompelde hij in mijn oor.
"Ik wil niets heb..." begon ik al kwaad, maar abrupt viel ik stil toen hij zijn hand uitstrekte en toonde wat hij bij zich had. Met verwijdde ogen staarde ik naar de vier zakjes coke in zijn palm.
"Is dat...?" fluisterde ik. Hij humde. Vliegensvlug draaide ik me om in zijn greep.
"Je wilt toch niet dat ik...?" Zijn mond viel open.
"Wat? Fuck, Lily! Natuurlijk niet!" zei hij onmiddellijk ontzet. Slikkend keek ik weer naar zijn hand.
"Wat dan?" vroeg ik kleintjes. Ik haatte het hem te zien met drugs. Het idee dat hij gebruikte was al pijnlijk genoeg; ik hoefde het levende bewijs niet voor me te zien.
"Ik heb een besluit genomen." begon hij, terwijl hij mijn kaakbeen in zijn vrije hand nam en mijn blik op de zijne richtte.
"Oh?" reageerde ik geluidloos. Hij knikte. Zijn prachtige ogen flitsten heen en weer tussen die van mij, terwijl hij met zijn ruwe duim over mijn wang streelde.
"Na vorige week, toen je bijna..." Hij slikte zijn woorden in en ging na een korte pauze op veelbetekenende toon verder: "Ik dacht dat ik ging sterven toen ik dacht dat ik je misschien kwijt was." Onthutst staarde ik hem aan.
"Haz..."
"Ik besefte dat ik moet ophouden. Ik had nooit gedacht dat het je in gevaar zou brengen. De drugs en al die shit, bedoel ik... Maar toen ik merkte dat ik je nooit volledig zou kunnen beschermen zolang ik vijanden heb in The Bronx, wist ik dat ik geen keuze had."
"Ik zei al dat je je niet schuldig hoeft te voelen. Ik neem je niets kwalijk." zei ik zacht.
"Dat weet ik, prinses. Maar dat verandert niets. Ze hadden je pijn kunnen doen. Of erger. En ik... Fuck, ik kan niet leven met de mogelijkheid dat ik je elke minuut van de dag kan verliezen." Ik slikte.
"Dus... Wat betekent dat?" fluisterde ik. Hij liet zijn hand in mijn nek glijden.
"Ik heb vorige week mijn deal met John verbroken. Het duurde even voor hij akkoord was, maar het is geregeld. Geen gevechten meer. En geen drugs." Mijn hart miste een slag, en terwijl tranen in mijn ogen sprongen, sloeg ik mijn hand ongelovig lachend voor mijn mond.
"Echt?" piepte ik. Hij knikte zwak glimlachend.
"Maar je... Heb je... Heb je het niet nodig? De cocaïne?" vroeg ik, nog steeds wat van de kaart. Hij haalde zijn schouders op.
"Ik heb jou. Dat is meer dan genoeg." zei hij slechts. Ik sloeg mijn armen rond zijn nek en knuffelde hem stevig.
"En je vrienden dan?" Hij omarmde me evenzeer en tilde me enkele centimeters op.
"Fuck mijn vrienden. Jij komt op de eerste plaats." gromde hij in mijn oor. Ik verstopte mijn gezicht in zijn nek.
"God, ik hou van je." zuchtte ik tegen zijn huid. Hij verstevigde zijn greep.
"Ik wil dat jij de laatste zakjes weggooit, schatje." mompelde hij. Ik draaide mijn hoofd en duwde mijn neus kort tegen die van hem.
"Ik?" Hij knikte en kuste mijn jukbeen, voor hij me neerzette. Ik hield mijn handdoek vast en stak met een nerveus lachje een natte lok haar achter mijn oor.
"Waarom?" Hij nam mijn hand en legde de zakjes voorzichtig in mijn palm. Een rilling liep over mijn rug. Ik had nog nooit drugs vastgehouden...
"Om me eraan te herinneren dat ik het juiste doe." zei hij slechts. Met grote ogen keek ik naar hem op, ziend hoe hij naar het toilet knikte.
"Doorspoelen?" vroeg ik. Hij knikte.
"Dan zijn ze zeker weg." Slikkend draaide ik me om en tilde de bril op, met trillende handen. Ik keek hem een laatste keer in de ogen, ter bevestiging.
"Zeker?"
"Honderd procent." knikte hij. Hij vouwde zijn bevende handen ineen en fixeerde zijn donkere blik op de drugs in mijn handen. Eén voor één spoelde ik ze door, zoals hij me had opgedragen. Met elke beweging leek een gewicht van mijn schouders te vallen. Toen ik eindelijk klaar was, draaide ik me weer naar hem om. Ik glimlachte zwakjes en haalde mijn hand door zijn zachte krullen.
"Harry..." fluisterde ik. Onmiddellijk scheurde hij zijn blik los van het toilet, en richtte zijn ogen in de plaats op mij.
"Ik ben zo trots op je." zei ik zacht. Hij zuchtte en knikte.
"Kom hier. Geef me een kus." mompelde hij. Ik deed onmiddellijk wat hij vroeg en verborg me in zijn sterke, veilige greep. Zachtjes kuste ik hem, zijn warme, heerlijke smaak proevend op mijn tong. Voorzichtig verstrengelde hij zijn vingers in mijn haar. Ik kuste hem vuriger; ik wilde niet langer behandeld worden als een porseleinen pop. Hij deed het al de hele week.
Duidelijk niet akkoord met mijn wensen, duwde hij me met een teleurgestelde kreun achteruit. Hij trok zijn neus op toen hij zijn ogen over me heen liet glijden: de waterdruppeltjes op de glooiing van mijn borsten, het opgewonden kippenvel op mijn bleke huid, de nog vaag zichtbare markeringen van zijn passievolle kussen tijdens ons laatste intieme moment op mijn schouders en sleutelbeenderen...
"Lily..." prevelde hij. Ik greep zijn hand en bracht het naar mijn mond.
"Je hoeft niet zo voorzichtig met me te zijn." fluisterde ik, zijn vingers zacht kussend terwijl ik hem diep in de ogen staarde. Hij slikte moeizaam. Heel langzaam leidde ik zijn hand omlaag, over de gevoelige huid van mijn nek, via mijn decolleté naar beneden. Hij streelde op eigen initiatief over de aanzet van mijn linkerborst, voor hij zijn vingers achter de bovenrand van mijn handdoek haakte. Als betoverd staarde hij me aan.
"Ik wil je gewoon één keer..." begon hij al hees, eerder tegen zichzelf, de kleine afstand tussen ons met een snelle stap overbruggend, maar op slag trok hij zijn vingers weer terug toen hij mijn verlangende zucht hoorde.
"Shit, ik mag niet." mompelde hij, eerder tegen zichzelf.
"Haz..." begon ik al smekend, maar hij schudde zijn hoofd en stapte weer achteruit.
"Nee. En we hebben hier geen tijd voor. Binnen een kwartier moet je naar school vertrekken." bromde hij bars. Ik slikte en keek verslagen naar de grond, mijn handdoek met rode wangen wat steviger rond mijn lichaam slaand.
"Dan zie ik je vanavond." zuchtte ik. Toen ik langs hem liep, gaf ik nog een snelle kus op zijn wang. Hij greep mijn hand echter voor ik weg kon wandelen. Intens keek hij in mijn ogen.
"Dit heeft niets met een gebrek aan verlangen naar je te maken, baby. Integendeel. Als ik kon, nam ik je elke dag." Ik bloosde lichtjes en kauwde kort op mijn lip. Met een zwakke glimlach kuste hij mijn hand.
Na nog een tel naar de grond gestaard te hebben, fluisterde ik nog: "Succes met je eerste les vanavond." Fronsend verstrengelde hij onze vingers.
"Je weet het nog." Ik snoof.
"Natuurlijk. Hoe kan ik vergeten dat je vanavond een uur lang les moet geven aan een hele groep aanbidsters?" Hij grinnikte en aaide kort over mijn wang met onze ineen gevlochten handen.
"Misschien kan je met één van hen wel op een normale manier slapen." mompelde ik heel zacht, maar hij had het gehoord.
"Lily..." zuchtte hij. Ik haalde slechts mijn schouders op; ik kon het niet helpen.
"Ik had nooit gedacht dat net dat een probleem voor ons zou zijn." zei ik enkel gekwetst. Zuchtend liet hij me los.
"Ik weet het, Lil. Ik ook niet." Dat was alles wat hij zei. Teleurgesteld kuste ik hem een laatste keer vluchtig, voor ik me omdraaide en de badkamer verliet.
Ik zag hem niet meer voor ik naar school vertrok. Een hele tijd stond ik te twijfelen naast Sophia in de metro, maar uiteindelijk keek ik haar toch vragend aan, met bloedrode wangen.
"Soph?" Lief lachend knikte ze.
"Was Liam..." begon ik, viel toch weer stil en kuchte ongemakkelijk. Ze fronste.
"Was Liam wat?" Subtiel boog ik wat meer naar haar toe.
"Was hij... Je eerste?" Een nauwelijks merkbare glimlach danste rond haar lippen.
"Nee, waarom?" antwoordde ze schaamteloos. Ik slikte.
"Oh... Eh, was je...? Was je eerste keer...?" Met het schaamrood op mijn wangen vervolgde ik haast geluidloos: "Pijnlijk?" Haar ogen werden groter.
"Rose, waarom vraag je me dit?" Ik kromp zichtbaar in elkaar.
"Omdat ik..." begon ik al zwakjes.
"Heb je seks gehad met Harry?" siste ze. Slikkend haalde ik mijn schouders op.
"Ik weet dat je tegen onze relatie bent, maar ik zie hem echt ontzettend graag, en ik wist dat het juist was." Ze keek me met een duistere blik aan en draaide zich om toen de metro afremde aan onze halte.
"Welke relatie? Jullie zijn niet eens echt samen." snauwde ze, terwijl ze uitstapte. Ik rolde met mijn ogen en greep haar pols, zodat ik haar niet kon verliezen in de drukte.
"Jawel." antwoordde ik. Ze draaide zich met een ruk om, botsend tegen minstens drie mensen rond zich.
"Wat?" riep ze bijna. Ik slikte en knikte naar de uitgang.
"Ik vertel het je boven wel." zei ik snel. Ze rolde met haar ogen, greep mijn hand beter vast en sleurde me haast door de vochtige, drukke, brede gangen van de ondergrondse. Boven slipte ik bijna in de gladde sneeuw toen ze me bruusk omdraaide.
"Je bent samen?" vroeg ze schril. Ik fronste en keek rond me. De uitlaatgassen van de gele taxi's rond ons leken te roken boven de ijskoude sneeuw op de grond, gereduceerd tot een miezerig, smerig, bruin hoopje slijm. Gejaagde mensen raasden in kolken van ijs en vlokken langs ons, waagden hun leven tussen de wagens op de brede straat die leidde naar Broadway. De kale bomen dansten in de ijzige wind.
"Al enkele dagen." antwoordde ik, terwijl ik mijn jas en sjaal steviger rond me heen sloeg. Ongelovig schudde ze haar hoofd.
"Hij wilde een relatie? Een echte, vaste, volwassen relatie?" vroeg ze ongelovig. Ik zuchtte; mijn adem zweefde als een wolk tussen ons in.
"Hij zei dat hij van me houdt. En dat hij het wilt proberen." Ze struikelde haast over de rand van de stoep en moest haar evenwicht snel zoeken bij een bevroren verkeersbord.
"Wat zei je?" Ik fronste ongeduldig en greep de rand van mijn jas.
"Je hoorde me wel. En komaan, mijn les begint bijna!" Ik trok haar nu op mijn beurt mee in de richting van Columbia. Ik merkte de gebruikelijke blikken zoals altijd weer op, maar negeerde ze zo goed mogelijk.
"Hij houdt van je?" piepte ze stil in mijn oor, terwijl we ons in de massa studenten mengden. Ik humde slechts.
"En wat nu?" Ik zuchtte en keek haar verloren aan.
"Nu wil hij niet meer... Je weet wel." Ze fronste.
"Omdat...?"
"Omdat hij denkt dat hij me te veel pijn doet." Met opgetrokken wenkbrauw wurmde ze zich langs een groepje kwebbelende meisjes.
"Is het zo?" Slikkend haalde ik mijn schouders op.
"Ja." gaf ik tegen mijn zin toe, maar vervolgde direct: "Maar ik wil nog op die manier met hem samenzijn. Ik mis het. Nu wil hij helemaal niets meer doen met me." Ze floot bewonderend tussen haar tanden.
"Wie had dat ooit gedacht van Harry fucking Styles?" lachte ze ongelovig. Ik keek haar moedeloos aan.
"Sophia, wat moet ik doen?" Ze haalde haar schouders op en sloeg rechtsaf.
"Hey, waar ga je naartoe?" Verward keek ze me aan.
"Koffie halen." Ongeduldig schudde ik mijn hoofd, en trok haar mee naar de rand van het pad.
"Ik heb geen tijd voor koffie." zei ik slechts. Ze zuchtte en keek kort rond zich, als om zeker te zijn dat niemand meeluisterde, voor ze mijn handen vastnam en diep in mijn ogen keek.
"Luister. Je moet jezelf en hem wat tijd geven, Rose. Je legt te veel druk op je relatie." Mijn mond zakte open.
"Te veel druk? Omdat ik... Je weet wel wil?" Ze rolde met haar ogen.
"Je kan 'seks' zeggen, lieverd. Het is geen vloek." mompelde ze, snel vervolgend: "Ik bedoel enkel dat jullie te bang zijn. Hij wil zijn wat je nodig hebt, en jij blijft - voor welke reden dan ook - denken dat hij je droomjongen is. Het is heel normaal dat niet alles perfect loopt."
"Hij is mijn droomjongen."
"Whatever." zei ze ongeduldig.
"Ik wil enkel zeggen dat niet alles altijd zo simpel gegaan is tussen jullie. Dat je een relatie hebt, verandert dat niet opeens, Rose." Ik slikte.
"Dus wat dan?" Ze haalde haar schouders op.
"Geduld uitoefenen. En blijven proberen. Ik ken genoeg verhalen van meisjes die een pijnlijke eerste keer hadden. Een pijnlijke eerste paar keren, eigenlijk. Niets om je zorgen over te maken."
"Maar hij wil niet proberen." zei ik teleurgesteld. Met een zucht liet ze mijn handen los.
"Doe niet onnozel. Als hij nog maar naar je kijkt, barst hij al bijna uit zijn broek. Hoe moeilijk kan het zijn hem te verleiden?" Mijn wangen werden bloedrood.
"Sophia!" Ze wuifde het weg.
"Breng hem in de juiste mindset. En ontspan. Probeer er gewoon van te genieten. Beginnen met het idee dat hij je pijn zal doen zal voor jullie allebei averechts werken." Ik zuchtte en blies wat lucht naar buiten.
"Oké?" knikte ze met een lieve lach.
"Oké." antwoordde ik, nog steeds lichtjes blozend. Ze fronste onmiddellijk erna echter.
"Nu heb ik zeker koffie nodig. Of alcohol. Een relatie, shit." zei ze hoofdschuddend. Ze wilde zich al omdraaien, maar snel greep ik haar hand, zodat ik haar kon tegenhouden.
"Soph? Bedankt." glimlachte ik. Ze knipoogde.
"Graag gedaan." Pas toen ze zich al had afgewend en enkele stappen had gezet, bedacht ik me nog iets.
"Sophia!" Vragend keek ze me aan over haar schouder.
"Dit gesprek..." begon ik al beschaamd, maar ze grijnsde direct, en vulde aan: "Heeft nooit plaatsgehad!" Ik lachte opgelucht en zwaaide nog eens, voor ik me evenzeer omdraaide en me in de richting van mijn auditorium haastte. Nog net op tijd plofte ik even later naast Keith neer op een stoel.
"Eindelijk! Ik dacht al dat je niet meer zou komen!" zei hij met grote ogen, toen hij me opmerkte. Ik lachte ongelovig.
"Ben je gek?" Hij haalde zijn schouders op, maar grinnikte toen geamuseerd.
"Waarom ben je dan zo laat? Heeft Harry je te lang beziggehouden?" Onmiddellijk werd ik bloedrood.
"Keith!" siste ik, angstvallig rond ons heen kijkend, in de hoop dat niemand ons gehoord had.
"Doe niet zo paranoïde. De hele campus weet het al."
Met mijn ogen rollend wendde ik me al af, want net op dat moment kwam professor Carter binnen, al kon ik het toch niet laten nog te mompelen: "Ja, maar ze weten het niet zeker. Misschien bevestigen we het beter niet."
Na de les merkte ik dat ik enkele gemiste oproepen had van mijn moeder. Met een frons excuseerde ik me bij Keith, voor ik wegwandelde en haar zelf opbelde. Ze nam bijna onmiddellijk op.
"Lily-Rose! Eindelijk!" snauwde ze. Verward verliet ik het auditorium. Bij de uitgang stond professor Carter. Ik glimlachte schuchter, en bloosde ontzet toen hij grijnsde en me een flirterige knipoog schonk. Vlug maakte ik me uit de voeten.
"Lily-Rose!" snerpte mijn moeder, duidelijk kwaad dat ik haar niet voldoende aandacht gaf.
"Sorry! Sorry, ik had les." verontschuldigde ik me snel. Ik kon haar bijna horen rollen met haar ogen.
"Kon je niet even naar buiten lopen?"
"Waarom bel je?" vroeg ik enkel. Ik rilde toen ik dichterbij de uitgang kwam en de kilte al kon voelen.
"Om af te spreken voor morgen." Verward groef ik in mijn geheugen. Morgen?
Het leek alsof mijn moeder mijn gedachten kon lezen toen ze snauwde: "Je bent het toch niet vergeten?" Schuldbewust beet ik op mijn lip.
"Om tien uur hebben we een afspraak bij Barneys om je jurk uit te kiezen." Stilte.
"Voor je verjaardagsfeest, Lily-Rose!" blafte ze woest. Ik slikte en knikte snel.
"Juist. Juist." Ik keek verontschuldigend naar het meisje tegen wie ik haast botste toen ik naar buiten wandelde, maar ik kreeg slechts een smerige blik toen herkenning over haar gezicht flitste. Geïntimideerd wandelde ik de buitentrappen af.
"Maar ik heb morgen les."
"Kan je niet één dag les overslaan?" zei ze ongeduldig, op een toon die aangaf dat ik mijn prioriteiten hoorde te kennen. Ik klemde mijn tanden op elkaar, maar zei niets.
Ze ging verder: "Draag je roze jurk. Die met de strik op de rug. Ik heb hem voor je ingepakt toen je al die weken geleden thuis was." Ze kon het verwijt in 'al die weken geleden' onmogelijk verbergen. Ik wist heel goed dat mijn moeder van mening was dat ik mijn verplichtingen als dochter niet nakwam door zo weinig naar Sands Point te gaan om deel te nemen aan alle sociale evenementen daar. Of eerder, naar Sands Point gaan op afspraak - natuurlijk, want enkel dan kon ze de komst van haar oudste kind voldoende plannen. Ik walgde van haar ingesteldheid.
"Waarom? Enkel om kleren te passen?" vroeg ik niet-begrijpend.
"Omdat we daarna een lunch hebben met de leden van het debutantencomité. Iedereen neemt hun dochter of zoon mee. Aangezien je zelf nooit initiatief neemt je te vertonen in ons milieu, moet ik je agenda maar voor je plannen." snauwde ze. Ik rolde verveeld met mijn ogen.
"Ik heb niets te maken met het debutantencomité." zei ik koppig. Ze zuchtte geërgerd.
"Wie denk je dat het later van me overneemt, hmm? Vorig jaar was je zelf een debutante! Je zusje dit jaar! God, was je maar zo plichtbewust als Elizabeth. Ik zou alle facelifts en martini's niet nodig hebben." snerpte ze gefrustreerd, benadrukkend hoe ongelooflijk hard haar leven was met al haar sociale verantwoordelijkheden en een ongehoorzame dochter. Ik slikte mijn walgende antwoord dat ik nooit ofte nimmer lid wilde worden van het debutantencomité - of gelijk welke club of sociëteit waarvan ze lid was - met veel moeite in.
"Ik zal er zijn. Om tien uur." zei ik in de plaats. Ze zuchtte overdreven dramatisch.
"En laat Marcus vandaag weten dat je er ook zal zijn." Ik verstijfde en hield op slag op met wandelen.
"Marcus?" piepte ik.
"Natuurlijk. Zijn moeder is secretaris. En ze vertelde me gisteren tijdens de thee dat hij de laatste tijd bitter weinig van je gehoord heeft." verweet ze me. Ik slikte.
"Ik heb het druk gehad met school." zei ik. Schamper snoof ze.
"Hoe moeilijk kan het zijn die jongen af en toe eens bezig te houden? Je weet wat er op het spel staat, Lily-Rose! Wil je die samenwerking voor je vader, of niet? En denk aan je toekomst!" Ik had zin om te braken nu ze impliceerde dat ik en Marcus een toekomst hadden. Ik viel nog liever dood.
"Wees op tijd morgen!" snauwde ze nog, voor ze het gesprek wegdrukte. Als verdoof bleef ik staan, terwijl ik mijn gsm langzaam liet zakken. Ik had kunnen weten dat ik er niet aan zou kunnen ontsnappen. In mijn milieu was het onmogelijk Marcus te blijven ontlopen.
Wat me vooral zorgen baarde, was dat hij zijn moeder had verteld dat we verdacht weinig contact hadden. Meer dan dat had mijn moeder niet nodig om ervoor te zorgen dat ik hem vanaf nu op geregelde basis zou moeten zien, buiten mijn wil om.
En nog groter dan de angst meer met hem te moeten omgaan, was de stress die ik ervoer nu ik besefte dat ik het Harry zou moeten vertellen.

Ik was bekaf toen ik 's avonds thuiskwam. Tijdens het avondeten had ik moeite mijn ogen open te houden, en het vergde enkele moeizame pogingen van Niall om me zover te krijgen hem te helpen met de afwas. Gapend droogde ik af.
Hannah stond terwijl met Aiden naast het aanrecht. Terwijl ze haar scherpe, lange nagels felrood lakte, sprak ze verveeld over haar vruchteloze pogingen nieuw werk te zoeken. Ik kon er niet aan doen dat ik me schuldig voelde; door mij was de club gesloten, en had ze momenteel geen job.
Ik draaide me om en keek haar vragend aan, niet eens verbergend dat ik hun conversatie aan het afluisteren was.
"Wil Kyle de club niet laten herstellen en heropenen?" vroeg ik nieuwsgierig. Ze haalde haar schouders op.
"Geen idee. Hij heeft al zoveel werk gehad alles te regelen na de brand. Zeker nu het onderzoek afgesloten is, hebben ze hem opgezadeld met hopen papierwerk: de verzekeringen, rechtsdocumenten..." Mijn ogen verwijdden; mijn handdoek hing vergeten tussen mijn vingers.
"Afgesloten?" herhaalde ik hoopvol. Hannah trok haar wenkbrauw op.
"Ja. De politie heeft blijkbaar geen bewijzen of getuigen gevonden. Ze kunnen onmogelijk weten wie de brand is gestart." Ik dacht dat ik zou flauwvallen uit opluchting toen ik het hoorde. Ook al was de angst en paranoia met de dag afgenomen, Harry en ik waren toch elke dag bang gebleven dat ze die fatale nacht uiteindelijk naar ons - en dan vooral hem - zouden herleiden. Nu ik hoorde dat dit niet langer mogelijk was, leek het alsof mijn hart uit mijn borstkas zou springen. Hij was veilig. God, hij was veilig...
Ik moest alles in me ertoe aanzetten het niet uit te gillen van vreugde; met veel moeite bedwong ik mijn glimlach en tranen. Vliegensvlug droogde ik de rest van de afwas af, hopend dat mijn plotse levendigheid geen vragen bij Niall zou oproepen. Toen ik klaar was, gooide ik de handdoek op het aanrecht en raasde naar de deur.
"Ik moet nog snel iets ophalen in de bib! Ik ga erna naar de fitness, zodat ik met Harry naar huis kan komen!" zei ik snel. Ik wist nu al dat ik niet alleen terug thuis zou arriveren. Ik besloot dat het goed was nu al alle vragen over mijn echte reden van vertrek van de baan te ruimen. Nog voor iemand iets had kunnen zeggen, had ik mijn jas van de kapstok gegrist en was ik naar beneden gerend.
Nog geen twintig minuten later wandelde ik Jims fitness binnen met een lach op mijn gezicht. Demi merkte me onmiddellijk op.
"Als je hier bent voor zijn les: je bent te laat." snauwde ze. Verrast keek ik haar aan. Haar oudere collega, dezelfde vrouw als anders, rolde met haar ogen en ging hoofdschuddend verder met wat het ook was dat ze op de computer aan het doen was.
"Ik kom niet voor zijn les." zei ik slechts.
Ik wilde al verder wandelen, maar haar scherpe stem hield me tegen: "Dan kunnen we je niet binnenlaten!"
"Demi, hou je mond. Je weet dat we haar mogen doorlaten van Jim." blafte de andere secretaresse, die zich erna op mij richtte en lief glimlachte: "Ga maar, lieverd. Harry is in het lokaal helemaal achteraan." Ik beantwoordde haar gebaar en bedankte haar opgelucht, voor ik me snel uit de gang haastte. In de fitness zelf was het niet zo druk meer. Jim merkte me al snel op en liet de tienerjongen in de boksring even alleen. Grijnzend beende hij naar me toe.
"Rose!" lachte hij. Ik drukte een kus op zijn wang ter begroeting.
"Kom je hem controleren?" Blozend schudde ik mijn hoofd, onmiddellijk beseffend hoe mijn komst er moest uitzien.
"Nee, ik heb goed nieuws en wilde niet wachten tot hij thuis was." Jim trok zijn wenkbrauw op.
"Oh?" Ik knikte en boog wat meer naar hem toe.
"De politie heeft de zaak afgesloten. De brand wordt niet verder onderzocht." zei ik. Ongelovig keek hij me aan.
"Je meent het?" Ik knikte en lachte uitbundig. Grijnzend knikte hij naar de achterkant van de grote zaal.
"Zijn les is binnen enkele minuten voorbij. Je kan het hem zelf gaan zeggen als je wilt." Ik glimlachte dankbaar en vertrok al, maar werd tegengehouden door zijn hand op mijn schouder. Vragend keek ik hem aan.
"Zeg hem trouwens dat hij wat kalmer moet zijn. Ik heb daarjuist al een meisje huilend zien weglopen." Ik kon mijn plotse lachbui amper inhouden, en knikte in de plaats met een zo ernstig mogelijke blik. Toen ik me omdraaide en weg huppelde, krulden mijn mondhoeken toch ongewild weer omhoog. Ik had hem gemist vandaag, en het goede nieuws maakte mijn verlangen hem te zien nog groter.
Vlak naast het leslokaal waar hij op luide toon instructies aan het geven was, hield ik halt. De deur stond open. Met grote ogen bleef ik staan, mijn schouder tegen de deurpost en mijn handen in mijn jaszakken. God, hij zag er aantrekkelijk uit in zijn rode sportshort, laag op zijn smalle heupen, bezweet en stralend onder de grote gele lampen. Zijn gouden huid glansde verrukkelijk, en de spieren van zijn brede, sterke bovenlichaam rolden verleidelijk mee onder zijn zwarte tatoeages.
Ik was duidelijk niet het enige bewonderende meisje in zijn buurt; hopen anderen vielen schaamteloos voor hem in zwijm, vlak voor zijn neus. Slechts enkelen leken de les echt serieus te nemen.
Ik zag aan zijn diepe frons en de verbeten trek rond zijn mond dat het hem ergerde. Met barse, hese stem corrigeerde hij een onhandig, zwartharig meisje naast hem. Ze slikte en keek geïntimideerd weg. Als bange muisjes trilden ze wanneer hij langs hen liep.
Mijn lippen verwijdden wat, toen ik besefte dat ik als enige het privilege had zijn liefhebbende kant te kennen. Niemand anders wist wie hij werkelijk was; niemand anders maakte hem ooit teder en speels en ontspannen mee. Niemand anders had zijn hart.
God, hoe was het me ooit gelukt hem voor me te laten vallen? Ik was zo gewoontjes, zo saai en preuts en oninteressant. Waarom ik?
Hij was de meest betoverende man ter wereld. Iedereen kon hij krijgen. Hij had mij gekozen...
Als de centrale, allesbepalende kracht in de ruimte cirkelde hij rond, als de zon in de kosmos, aandacht - respect - afdwingend en absorberend. Geen ziel kon weerstaan aan zijn aantrekkelijke, gevaarlijke aura, weerspiegeld in zijn duistere, onleesbare groene ogen.
"Armen omhoog. Ellebogen bij elkaar!" snauwde hij woest naar twee kwebbelende meisjes in de hoek. Ik kon er niet aan doen dat een geamuseerd lachje over mijn lippen rolde. Ik sloeg mijn hand giechelend voor mijn mond toen hij zijn hoofd met een ruk draaide en mij opmerkte, alsof zelfs het kleinste teken van mijn afwezigheid hem al afleidde. Een korte doch duidelijke vlaag van verrassing vloog over zijn knappe gezicht. Hij zuchtte en liet zijn blik kort over me heen glijden. Onmiddellijk erna keek hij naar de klok op de wand. Hij had nog vijf minuten.
"Einde van de les." snauwde hij in de plaats ongeduldig, voor hij zijn bokshandschoenen uittrok en bij zijn blauwe sportzak ging leggen. Geen enkel meisje maakte aanstalten onmiddellijk te vertrekken. Dralend en treuzelend stonden ze rond elkaar te draaien, in de hoop zijn aandacht te trekken. Van elke kant kreeg hij flirterige blikken, al was niemand dapper genoeg om op hem af te stappen. Hij merkte het duidelijk op, want met een geërgerde frons wenkte hij me. Glimlachend wandelde ik naar binnen. Ik hield voor hem halt en maakte een verrast geluidje toen hij zijn sterke, bezwete arm rond mijn middel krulde en me tegen zich aan trok.
"Hmmm." humde hij, voor hij me kort doch intens kuste.
"Fuck, je weet niet hoe blij ik ben dat ik je zie. Ze ergeren me dood." gromde hij, voor hij me losliet en neerhurkte, zijn spullen in zijn sportzak rammend. Ik haalde mijn hand kort door zijn natte haar toen hij het elastiekje uit zijn krullen trok. De woeste, jaloerse blikken rond me zo goed mogelijk negerend, wat makkelijker leek te zijn wanneer ik Harry bij me had, lachte ik lief naar hem.
"Waarom ben je hier, baby?" vroeg hij op luide toon. Te luid. Verlegen bloosde ik.
"Ik heb nieuws." zei ik enkel. Hij ging weer rechtstaan en hing zijn zak over zijn schouder.
"Nieuws?" herhaalde hij, terwijl hij mijn hand nam. Vluchtig, nonchalant haast, drukte hij een kus op de binnenkant van mijn pols. Speels beet hij in mijn gevoelige huid.
"Harry." giechelde ik, met bloedrode wangen. Merkte hij de afgunstige blikken rond ons niet op?
"Gingen we niet subtiel zijn met onze relatie?" fluisterde ik geamuseerd, toen hij me weer dichter tegen zich aan trok. Hij kuste mijn voorhoofd.
"Zegt degene die mijn les met mijn hardnekkigste aanbidders binnenvalt." Ik rolde met mijn ogen, net toen ik een kil kuchje naast ons hoorde. Verstoord keek ik opzij. Beschaamd wilde ik me al losmaken van Harry, maar hij hield me koppig tegen zich aan gedrukt met zijn angstaanjagend brede arm rond mijn fijne middel. Drie lange, knappe meisjes stonden naast ons.
"Heb je een minuutje, Harry?" Mijn jongen zuchtte geërgerd en keek hen verveeld aan.
"Wat wil je?" vroeg hij onbeleefd. Het langste meisje gooide haar glanzende, blonde haar over haar schouder en knipperde flirterig met haar wimpers.
"Geef je ook privélessen?" Verontwaardiging borrelde in me op, maar ik slikte en probeerde het zo goed mogelijk te verbergen.
"Nee." snauwde hij enkel. Ontzet keken ze hem een tel aan, maar toen vertrokken ze in een walm van goedkoop parfum en haarlak, na mij nog een verbitterde blik geschonken te hebben. Geïntimideerd keek ik hen na.
"Mij geef je wel privéles." zei ik schouderophalend, toen ik hem weer aankeek. Hij grijnsde.
"Jou kan ik langer dan twee minuten in mijn aanwezigheid verdragen." zei hij.
"Charmant." antwoordde ik schamper. Kort streelde hij over mijn wang.
"Veel knappe meisjes hier." zei ik zo luchtig mogelijk, al maakte het me onzekerder dan ik mogelijk kon zeggen, zeker nu ik mezelf er nogmaals aan had herinnerd hoe perfect hij was. Hij rolde met zijn ogen.
"Waag het niet." gromde hij. Ik trok mijn neus op, terwijl nu bijna iedereen langzaam de klas uit wandelde.
"Hoe kan ik het niet opmerken, Haz?"
"Omdat je niet wil zien wat ik zie." zei hij enkel, mijn kaakbeen in zijn hand nemend en me teder kussend.
"Mijn... Fucking... Perfecte... Meisje..." prevelde hij tussen lieve kusjes door, gesmoord vervolgend: "Fucked up prachtig, mooier dan wie dan ook." Hij trok zich weer los en tikte kort op mijn neus.
"Dit was de laatste keer dat ik dit gesprek met je gevoerd heb, begrepen?" gromde hij ongeduldig. Ik blies wat lucht naar buiten, maar knikte toen wel toegeeflijk; ik wist heel goed dat hij het haatte me te horen praten over mijn onzekerheden.
"Harry?" hoorden we opnieuw. Ik keek verrast in de bruingroene ogen van een meisje naast ons. Ze had lang, krullend, bruin haar, en was slechts enkele centimeters groter dan ik. Met een lief, jong uitziend gezichtje keek ze ons aan. Tot mijn ontzetting glimlachte Harry naar haar wel semi-oprecht.
"Ik vroeg me af of je de kick volgende les nog eens opnieuw kan uitleggen." zei ze. Harry knikte. Het meisje keek mij weer aan en liet haar blik aandachtig over me heen glijden. Fronsend keek ik van haar naar mijn jongen en terug.
Als ik uit zijn aantrekking tot mij iets mocht afleiden, dan was het wel dat zij zijn type leek te zijn. Ik schraapte mijn keel en forceerde een glimlach toen ze in mijn ogen keek.
"Dus jullie zijn...?"
"Samen." knikte Harry snel. Ze grinnikte kort.
"Jammer." Verbluft staarde ik haar aan. Ik kon er niet aan doen dat ik wat dichter tegen Harry aan ging staan. Hij grijnsde en keek haar geamuseerd aan.
"Volgende keer wat sneller zijn." flirtte hij. Kwaad kneep ik in zijn heup; het meisje leek er niets van te merken.
"Zal ik doen." zei ze, met een laatste blik op mij. Heel langzaam gleden haar ogen over me heen, aandachtig en onderzoekend, voor ze zich omdraaide en met een zwaai vertrok. Direct wendde ik me tot Harry.
"Ik zie niet wat jij ziet?" herhaalde ik nijdig in de nu verder lege ruimte. Hij beet hard op zijn lip en kruiste zijn armen met een geamuseerde fonkeling in zijn ogen voor zijn borstkas.
"Waarom deed je zo tegen haar? Waar ik dan nog bijstond!" zei ik kwaad.
"Hoe deed ik, schatje?" Hij was me aan het uitdagen.
"Ze was zo duidelijk met je aan het flirten!" God, hij kon me zo frustreren... Grinnikend greep hij mijn hand.
"Niet met mij. Met jou." zei hij slechts. Mijn ogen werden groter.
"Wat?" zei ik verward.
"Dat was Martha. Ze traint hier al enkele maanden. Even geleden heeft haar vriendin hun relatie verbroken." zei hij. Onthutst keek ik over mijn schouder, maar ze was al verdwenen.
"Hoe...? Ik... Ik dacht dat ze..."
"Ik weet wat je dacht, baby." humde hij, voor hij mijn wang zacht kuste en me teder omarmde. Ik draaide mijn hoofd en knuffelde hem met een beschaamd lachje terug.
"God, ik was zo gemeen tegen haar." Hij lachte en streelde met zijn lippen over mijn jukbeen.
"Je bent nooit gemeen." mompelde hij enkel, voor hij vervolgde: "Misschien moet ik je nu wel in de gaten houden. Je bent duidelijk haar type." Ik giechelde zenuwachtig.
"Shit, ik begrijp het, maar..." begon hij zacht, een zwoele kus op mijn mondhoek drukkend, en met diepe, hese stem vervolgend: "Je bent mijn meisje." Ik humde genietend en opende mijn mond gretig voor hem toen hij zijn lippen hard op de mijne dwong. Zijn sportzak viel vergeten op de grond. Onmiddellijk kuste hij me gulzig; zo anders dan de rest van de week. Ik kreunde zachtjes en begroef mijn ene hand in zijn nog steeds lichtjes bezwete krullen, terwijl hij die van hem in mijn nek legde, met zijn duim op mijn wang.
"Wat doe je?" piepte ik. Hij krulde zijn tong rond de mijne en liet zijn handen onder mijn jas tot rond mijn middel glijden. Na me enkele minuten wild gekust te hebben, trok hij zich hijgend los.
"Ik kan niet ophouden met denken aan jou in die fucking handdoek. Maakt me fucking gek, al de hele dag." gromde hij. Hij duwde zijn geopende mond tegen de mijne en ademde oppervlakkig in en uit. Ik sloot mijn ogen en trok mijn neus genietend op. Een zacht, nauwelijks hoorbaar genotsgeluidje verliet mijn lippen, terwijl ik mijn handen over zijn naakte bovenlichaam liet glijden. Ik glimlachte lichtjes toen hij het gulzig verzwolg en me opnieuw verlangend kuste.
Goed wetend dat hij tijdens en na het trainen altijd wat opgewondener was door zijn adrenaline en opgehitste emoties, daagde ik hem nog wat verder uit door zijn handen te nemen en hen naar boven te leiden.
"Fuck, ik weet wat je aan het doen bent." mompelde hij gesmoord tegen mijn mond, voor hij zich met een sensueel smakje lostrok en zijn geopende natte mond rond mijn kaakbeen vouwde.
"Ik heb je zo gemist, Harry." fluisterde ik in zijn krullen. Hij zuchtte en omarmde me stevig.
"Ik wist dat het moeilijk zou zijn aan je te blijven weerstaan, maar shit, het maakt me fucking kapot."
"Waarom doe je het dan?" vroeg ik zacht. Hij drukte een korte kus op mijn brandende mond.
"Je weet waarom."
"Maar ik wil..."
"Nee. Stop." gromde hij. Hij legde me het zwijgen op met een laatste, lange kus, vol verlangen en onderdrukte lust, maar veegde toen met een gefrustreerde frons langs mijn mond en liet me los.
"Je had nieuws?" zei hij enkel. Teleurgesteld knikte ik. Ik keek hem met een zwakke glimlach aan en vertelde hem hetzelfde dat ik aan Jim had gezegd. Zijn ogen werden reusachtig.
"Afgesloten? Je meent het? Ik kan dus niet langer vervolgd worden?" zei hij hoopvol. Ik knikte en giechelde zacht toen hij me ongelovig vloekend in zijn armen nam en een kort rondje met me draaide.
"Shit, eindelijk." grinnikte hij. Ik lachte en verstrengelde mijn vingers in zijn krullen. Glimlachend zette hij me weer neer.
"Hoe weet je het?"
"Kyle heeft het Hannah verteld."
Grijnzend keek hij me aan, net toen Jim binnenkwam.
"De volgende les begint hier binnen enkele minuten." waarschuwde hij ons. Harry keek hem met fonkelende ogen aan.
"Weet je het al?" vroeg hij. Jim knikte glimlachend, knipoogde nog eens naar ons, maar draaide zich toen om en liet ons weer alleen.
"Fuck, ik kan het niet geloven." zei hij vrolijk. Hij nam zijn sportzak weer van de grond en greep mijn hand. Gewillig liet ik me uit de ruimte voeren. Hij negeerde de starende blikken rond ons toen hij zijn sterke arm rond mijn schouders sloeg en met een tevreden zucht naar zijn kleedkamer wandelde. Binnen ging ik vrolijk neuriënd op de tafel zitten. Terwijl hij zich omkleedde, graaide ik in mijn jaszak en haalde enkele losse munten uit. Traag ging ik liggen, en probeerde de centen geconcentreerde te laten balanceren op mijn neus om de tijd te doden. Ik had er met mijn lip tussen mijn tanden al drie kunnen stapelen, toen Harry plots over me heen boog en zijn handen aan weerszijden van mijn hoofd plaatste.
"Wat doe je?" grinnikte hij. Ik schrok; de munten vielen rinkelend op het tafeloppervlak. Met een giechel liet ik hem mijn haar achteruit kammen.
"Ik verveelde me. Je bent te traag." Ik zong het laatste woord. Grijnzend greep hij mijn middel onder mijn jas, net als de eerste keer dat hij me in deze positie op zijn tafel had gekregen, al was het nu met compleet andere bedoelingen.
"Harry!" schaterlachte ik, toen hij me uitdagend kietelde. Wriemelend onder zijn aanval graaide ik naar zijn armen, maar hij was te sterk voor me. Hij kneep opnieuw; luid lachend kantelde ik mijn hoofd achteruit. Toen hij ophield en ik ademloos giechelend bleef liggen, trok hij me aan mijn heupen wat meer naar de rand van de tafel.
"Ik hou van je." glimlachte hij. Verlegen bloosde ik.
"Ik hou ook van jou." fluisterde ik. Heel traag kuste hij me. Toen hij zich met een genietende hum weer achteruit boog en zich van me weg wilde draaien, hield ik hem tegen met mijn handen rond zijn biceps.
"Haz, wacht." zei ik, plotsklaps serieus. Fronsend keek hij me aan.
"Wat scheelt er?"
"Ik heb ook minder goed nieuws." zuchtte ik. Wantrouwig flitsten zijn ogen tussen de mijne.
"Wat?" Ik zoog wat lucht naar binnen, maar vertelde hem toen over mijn telefoongesprek met mijn moeder, terwijl zenuwachtig spelend met de rand van zijn T-shirt. Ik zag hem merkbaar opspannen, zelfs lichtjes panikeren naarmate ik meer onthulde.
"Dus wat wil ze? Dat je met hem op dates gaat?" vroeg hij schril. Ik slikte.
"Ik... Ik weet het niet." fluisterde ik. Hij ging rechtstaan met onregelmatige ademhaling.
"Vergeet het. Je gaat morgen niet. Je blijft uit zijn fucking buurt." Fronsend duwde ik me rechtop.
"Harry, er kan niets gebeuren! We zitten in een restaurant! Met tientallen andere mensen! Onze moeders zitten erbij!" Trillend haalde hij zijn handen door zijn haar.
"Morgen wel, ja! Maar later? Wie weet wat die klootzak allemaal van plan met je is!" zei hij nerveus. Snel liet ik me van de tafel glijden. Ik greep zijn arm.
"Als ik hem geen reden geef om..." Ruw trok hij zich los.
"Doe niet alsof het ooit jouw fout is dat hij je iets aandoet! Je hebt hem de vorige keer ook geen fucking reden gegeven om je pijn te doen!" onderbrak hij me met een snauw. Ik slikte.
"Harry..."
"Wat?" riep hij. Verloren haalde ik mijn schouders op.
"Ik weet het niet, oké? Ik weet niet wat je wilt dat ik zeg! Ik kan beloven voorzichtig te zijn?" reageerde ik radeloos.
"Of je kan bij hem wegblijven!" Ongelovig staarde ik hem aan.
"Dat gaat niet! Je weet dat ik hem niet kan ontlopen! Niet wanneer mijn ouders zich ermee moeien!" Hij ademde onrustig in en uit, en woelde door zijn lange haar.
"Fuck!" schreeuwde hij plots luid, hard tegen de tafel schoppend. Ik schrok en bracht mijn hand met grote ogen naar mijn bonzende hart.
"Is dit hoe het vanaf nu zal zijn, Lily? Hmm? Is het de bedoeling dat ik elke dag moet knokken om je niet te verliezen? Om ervoor te zorgen dat niemand je fucking pijn doet?" Ik slikte geëmotioneerd.
"Nee?" zei ik, maar het klonk eerder als een vraag. Hij zuchtte diep.
"Ik weet niet wat we nog kunnen doen, baby. Ik weet niet eens hoe dit ooit kan werken." Mijn bloed stolde in mijn aderen. Paniekerig keek ik hem aan.
"W... Wat bedoel je? Je wilt niet meer met me samenzijn?" piepte ik angstig. Direct keek hij me met grote ogen aan.
"Nee, natuurlijk niet! Dat zei ik helemaal niet!" snauwde hij. Geschrokken knipperde ik mijn tranen weg. Zijn blik verzachtte toen hij het zag.
"Fuck, Lily. Dat is niet wat ik bedoelde." mompelde hij, voor hij naar me toe wandelde en mijn gezicht tussen zijn grote handen nam. Ik knikte snel, al kon ik een traan niet inhouden. Hij veegde hem sussend weg met zijn ruwe duim.
"Ik moet gaan morgen. Ik heb geen keuze." zei ik radeloos. Slikkend keek hij in mijn ogen.
"Ik weet het." fluisterde hij. Het was even stil.
"Zweer me dat je geen enkel moment alleen met hem zal zijn." smeekte hij. Kort beet ik op mijn lip.
"Ik zweer het." zei ik na enkele seconden. Hij knikte rusteloos.
"Goed. Dat is al iets." mompelde hij.
"Bel me onmiddellijk als er morgen iets misgaat." prevelde hij in mijn oor, terwijl hij me teder tegen zich aantrok.
"Oké." knikte ik. Zuchtend verstopte ik mijn gezicht in zijn nek.
"Het komt goed, Haz. Beloofd."

"Kan je helpen met mijn strik?" vroeg ik de volgende dag om half tien, terwijl ik uit de badkamer kwam en voor Harry halt hield. Hij zat op de rand van zijn bed, met zijn ellebogen op zijn knieën. Met een zucht ademde hij uit, voor hij nors humde en mijn jurk voor me samenbond.
Ik draaide me om en drukte een zachte kus op zijn haar.
"Kom hier." gromde hij schor, mijn middel grijpend en me op zijn schoot trekkend. Binnensmonds vloekend knuffelde hij me. Ik keek bezorgd op hem neer en liet mijn hand langzaam over zijn gloeiende rug glijden.
"Gaat alles goed met je?" vroeg ik zacht. Hij schudde zijn hoofd.
"Ik voel me fucking slecht." mompelde hij. Fronsend kamde ik zijn haar achteruit.
"Hmm, je voelt koortsig. Ben je ziek aan het worden?" Mijn stem klonk ongerust, zelfs toen hij resoluut zijn hoofd schudde.
"Hoe kan je dat weten? Ga je niet best eens naar de dokter?" opperde ik.
"Ik ben niet ziek, baby. Het zijn de drugs." zuchtte hij. Kreunend greep hij naar zijn hoofd. Snel ging ik van hem af en sloeg zijn laken opzij.
"Je moet rusten." zei ik snel, maar hij keek diep in mijn ogen en nam mijn pols in zijn grote hand.
"Je weet wat dit is, schatje." zei hij hees. Verloren staarde ik hem aan, heel goed wetend wat hij bedoelde. Onrustig beet ik in mijn onderlip.
"Hoe erg kan dit worden?" fluisterde ik angstig. Hij haalde zijn schouders op.
"Ik... Ik weet het niet. Ik heb nooit moeten afkicken zoals deze keer. Ik heb... Veel gebruikt op korte tijd. En nu plots niets meer." zei hij voorzichtig. Slikkend hurkte ik naast het bed, terwijl ik hem met een smekende blik aanspoorde te gaan liggen. Hij luisterde niet.
"Waar heb je pijn?" vroeg ik. Met een ongeduldige zucht haalde hij zijn schouders op.
"Het is niet enkel pijn. Ik voel me zo fucking gefrustreerd. Het voelt alsof mijn hele fucking lijf in brand staat. Ik kan hier niet zomaar liggen, Lil. Fuck, ik moet iets kunnen doen. Het kunnen vergeten." Hij slikte en likte over zijn lippen.
"Wil je iets eten?" Resoluut schudde hij zijn hoofd.
"Nee, ik ben fucking misselijk." gromde hij. Onregelmatig wipte hij op en neer met zijn linkerbeen.
"Ik wil je helpen." zei ik verloren. Hoofdschuddend kamde hij door mijn haar.
"Je kan me niet helpen. Ik moet dit zelf doen." Ik zuchtte trillerig en ging weer rechtstaan.
"Weet je zeker dat zo plots stoppen een goed idee was? Misschien moet je hulp zoeken?" stelde ik voorzichtig voor. Hij schudde zijn hoofd. Zenuwachtig beet ik op mijn vingernagels. Hij had intussen al vier dagen niet gebruikt, als ik het mij goed herinnerde. Gisteren had hij me alles definitief laten weggooien.
Zijn lichaam begon de drugs duidelijk te missen; ik zag het aan alles: zijn verwilderde blik, de manier waarop hij zijn slapen met een gepijnigde kreun masseerde, zijn schokkerige bewegingen, de gefrustreerde trek rond zijn droge lippen...
"Wanneer is dit allemaal begonnen?" vroeg ik.
"Vannacht. Vooral deze ochtend." antwoordde hij kortaf. Niet goed wetende wat te zeggen, knikte ik slechts met een schaapachtige blik.
"Je vertrekt beter als je nog op tijd wil zijn." zei hij hees, voor hij diep in- en uitademde. Met een verslagen zucht wandelde ik naar zijn vensterbank, en nam een paar zwarte pumps met fijne bandjes rond mijn enkel.
"Ga je trainen vandaag?" Hij humde slechts bevestigend, begroef zijn handen toen in zijn haar en siste iets tussen zijn tanden.
"Harry?" vroeg ik bezorgd.
"Geef me even de tijd." blafte hij geërgerd. Abrupt viel ik stil, en trok in de plaats mijn schoenen aan. Ik besefte dat het niet het juiste moment was een conversatie met hem aan te knopen, en hoe ongerust ik ook was, ik leek toch niet in staat te zijn veel voor hem te kunnen doen.
Plots stond hij recht en snelde naar de badkamer. Mijn hart brak toen ik hem voor het toilet op zijn knieën zag vallen en hem zijn maaginhoud zag legen. Mijn hakken tikten op de stenen vloer toen ik hem volgde en snel een glas water vulde aan de kraan.
"Hier." zei ik zacht, terwijl ik naast hem hurkte en het hem aanreikte.
"Je vertrekt beter." gromde hij hees. Hij spoelde door en ging zitten tegen de muur, met zijn hoofd in zijn handen.
"Wat?" vroeg ik ontzet. Ongeduldig keek hij me aan van tussen zijn vingers.
"Ga." snauwde hij slechts schor, zijn stem amper hoorbaar. Ik slikte en stak het glas nog eens naar hem uit.
"Ik wil enkel voor je zorgen." Hij snoof; plotse woede vulde zijn prachtige ogen, hij balde zijn handen tot vuisten en klemde zijn tanden op elkaar. Plots griste hij het water uit mijn hand en gooide het met een luide vloek tegen de muur aan de overkant. Ik slaakte een geschrokken gilletje en keek verschrikt naar hoe het glas uiteenspatte in grote en kleinere stukjes. Hij greep mijn elleboog en verplichtte me met een kneepje hem aan te kijken. Met een duistere, gevaarlijk dreigende blik staarde hij me aan; god, ik zag het gebruikelijke prachtige groen van zijn irissen zelfs niet meer. Mijn ademhaling haperde en tranen sprongen in mijn ogen. Gedesoriënteerd viel ik neer op mijn knieën. De ruwe voegen tussen de witte tegels schuurde tegen de dure, tere stof van mijn witte kousen.
"Ik wil niet dat je voor me zorgt. Ja? Je bent mijn fucking vrouw niet. Ken je fucking plaats." blafte hij, er nog op kille toon aan toevoegend: "Ik wil dat je vertrekt." Spottend keek hij me aan, haast onaangedaan door de traan op mijn wang.
"O... Oké." snikte ik gekweld, voor ik me schichtig lostrok, alsof hij me gebrand had met zijn vingertoppen. Gebroken huilend en struikelend ging ik rechtstaan, voor ik me omdraaide en volledig van de kaart de badkamer verliet.
Ik herkende hem niet meer. Zelfs op zijn ergste momenten had hij me niet op deze manier behandeld. Trillend zocht ik mijn spullen bijeen, terwijl ik mezelf probeerde te dwingen op te houden met huilen.
Ik wist wat de oorzaak was van zijn hevige emoties; zijn verslaving was sterker dan zijn zelfbeheersing. En ik besefte heel goed dat het overwinnen al zijn kracht zou vergen. Maar hij was sterk. God, hij was sterker dan wie dan ook. Hij zou zich er wel doorheen spartelen, met mijn hulp. Hoe pijnlijk het ook was wanneer hij me afwees, hoe bang hij me ook kon maken wanneer hij zijn stem verhief en zijn woeste, intimiderende kant de overhand liet nemen, dat nam niet weg dat ik weigerde hem in de steek te laten. Ik zou er voor hem blijven zijn, ongeacht hoe verschrikkelijk hij zich zou gedragen in de eerstkomende dagen. Niemand kon dit alleen. Daarbij, ik wist heel goed dat Harry me nooit fysiek zou kwetsen.
Toen ik eindelijk gekalmeerd was, en klaar om te vertrekken, bleef ik nog even aarzelend naar de badkamer staren. Uiteindelijk nam ik toch een besluit, praatte mezelf voldoende moed in en wandelde aarzelend weer naar hem toe.
"Haz?" piepte ik kleintjes. Hij antwoordde niet. In de plaats bleef hij ineengedoken tegen de muur zitten, met zijn gezicht in zijn handen. Even dacht ik dat ik ineen zou storten uit pure wanhoop toen ik zijn ellende in me opnam. Zijn schouders schokten onregelmatig, en zijn gesmoorde, hese snikken sneden bijna door mijn ziel. Slikkend ging ik op mijn knieën naast hem zitten en schoof naar hem toe.
"Ik... Ik moet gaan." fluisterde ik. Geen reactie. Ik perste mijn trillende lippen op elkaar en sloeg mijn armen in de plaats rond zijn bibberende lichaam.
"Het kan me niet schelen wat je doet, ik ga je blijven steunen. Beloofd. Je bent sterk genoeg om hiertegen te vechten." zei ik zachtjes in zijn oor. Hij tilde zijn hand op en streelde amper voelbaar over mijn onderarm.
"Ik hou van je. Zoveel, baby." zei ik nog. Ik streelde met mijn neus over zijn scherpe kaaklijn, voor ik een tedere kus op zijn mondhoek drukte. Tegen mijn zin maakte ik me toen los van hem, en liet hem alleen achter op de kille, eenzame vloer.
Het lukte me mijn huisgenoten te ontwijken toen ik de woonkamer snel doorkruiste en even later opgelucht de voordeur achter me dichttrok. Dacht ik.
"Rose!" riep Stella nog, maar ik had haar te laat gezien en botste hard tegen haar toen ik me omdraaide om naar de lift te wandelen.
"Oh!" reageerde ik geschrokken. Zenuwachtig lachend hielden we elkaar vast om in evenwicht te blijven.
"Sorry!" glimlachte ik, maar ze wuifde het weg en liet haar ogen kort over me heen glijden.
"Alles goed? Je ziet er wat gestresseerd uit." Slikkend keek ik naar de grond.
"Ja, ik ben oké. Ik heb afgesproken met mijn moeder en ben al wat te laat." loog ik met rode wangen.
"Dan zal ik je niet verder bezighouden. Veel plezier!" knikte Stella lief. Na nog een snelle knuffel wandelde ze langs me en liep de loft binnen. Ik kon een opgeluchte zucht niet inhouden terwijl ik me via de trappen naar beneden haastte. Ik haalde mijn gsm al uit en toetste Jims nummer in, nog voor ik een taxi had kunnen tegenhouden.
"Rose?" nam hij op verbaasde toon op.
"Hey, Jim." zuchtte ik. Ik rende snel naar de rand van de straat en sprong in de eerste gele auto die ik zag.
"Naar Barneys, alsjeblieft." glimlachte ik snel, voor ik me weer op Jim richtte.
"Sorry, ik hoop dat ik niet stoor. Het gaat over Harry." ratelde ik, terwijl ik mijn gordel omdeed.
"Dat vermoedde ik al." grinnikte hij, op veelzeggende toon vervolgend: "Gaat het over... Je weet wel?" Verward fronste ik.
"Je weet wel?" herhaalde ik. Met een suggestieve lach humde hij.
"Ja. De tips die hij me vroeg om jou ook goed te laten voelen, zodat jullie weer... Wel, je begrijpt het wel." Niet-begrijpend staarde ik naar het versleten voetmatje onder mijn schoenen.
"Om me ook goed te laten...?" begon ik al, maar toen maakte ik de klik in mijn hoofd. Met bloedrode wangen sloeg ik mijn hand voor mijn mond toen ik me realiseerde dat Jim het had over tips voor tussen de lakens. Onze lakens.
"Hij heeft het daarover gehad met je?" vroeg ik ontzet. Het was een hele tijd stil.
"Je... Je belt daar niet voor?" kuchte Jim ongemakkelijk. Rollend met mijn ogen liet ik me achterover tegen de autozetel vallen.
"Nee, natuurlijk niet!" piepte ik, meer dan beschaamd, op verblufte toon vervolgend: "Waarom zou ik je daarover opbellen?" Weer een lange, ongemakkelijke stilte. God, ik kon niet geloven dat hij het met Jim over onze intiemste ervaringen had gehad. Maar had ik niet net hetzelfde gedaan met Sophia?
Ik bloosde nog wat dieper en keek met een zenuwachtige trek rond mijn mond door het raampje naar buiten.
"Shit." zei Jim enkel.
"Ja, wel..." begon ik zacht.
"Harry vermoordt me." Ik kon een korte, geamuseerde lach niet inhouden.
"Dat is niet de eerste keer." giechelde ik. Hij zuchtte nog eens diep en gromde een binnensmonds zelfverwijt.
"Waarom bel je dan?" Glimlachend schudde ik mijn hoofd, herinnerde me toen wat de werkelijke reden voor dit gesprek was, en werd onmiddellijk weer serieus.
"Je weet dat Harry..." Ik slikte en dacht even na over de juiste woorden: "Niet meer gebruikt?"
"Wacht, wat?" Ik maakte een instemmend geluidje.
"Hij is aan het afkicken? Dat is fantastisch!" Met een zucht keek ik weer naar buiten.
"Waarom? Voor jou?" vroeg hij direct erna, alsof het de meest logische verklaring was. Ik bloosde.
"Ik... Eh, ik weet niet... Niet rechtstreeks." stotterde ik.
"Jawel dus." grijnsde hij. Ik slikte.
"Er is wel een probleem." Onmiddellijk maakte hij een begrijpend geluidje.
"Hij gedraagt zich vreemd?"
"Hmm. Ik herken hem amper."
"Behoorlijk normaal. Ik vroeg me gisteren al af of er iets met hem scheelde." zei hij.
"Hij was zichzelf niet?" raadde ik.
"Jawel, maar hij had last van stemmingswisselingen. Hevige emoties. Hij had nog minder zelfcontrole dan anders." legde hij uit.
Bang beet ik op mijn onderlip, voor ik vroeg: "Weet je... Weet je hoe lang dit kan duren?"
"Wel, hij heeft gelukkig niet lang gebruikt. Als alles meezit, is hij er na een week vanaf. Misschien twee weken. Het is mogelijk dat hij op mentaal vlak wat langer problemen ondervindt. Maar ik zou me er niet te veel zorgen over maken, liefje." Ik knikte langzaam.
"Een week." zuchtte ik. Dat was beter dan verwacht. Het was even stil.
"Hij heeft jou toch niets... Niets aangedaan?" vroeg hij voorzichtig. Mijn ogen werden groter.
"Nee, natuurlijk niet! Dat zou hij nooit doen! Het leek wel alsof hij met zichzelf geen blijf wist. Hij wilde me niet in zijn buurt daarnet." zei ik zachtjes en lichtjes gebroken.
"Neem het niet persoonlijk, Rose. Het heeft niets met jou te maken."
"Weet ik." mompelde ik triestig.
"Hey, kop op. Je doet alles wat je kan. Zolang je hem steunt, komt het goed met hem, ja? Hij mag enkel niet hervallen, dat wordt het moeilijkste." Slikkend wreef ik over mijn voorhoofd.
"Ja... Laat ons hopen dat hij het volhoudt." fluisterde ik enkel.

--
Wat denken jullie dat er tijdens het etentje zal gebeuren?
xxx

Reacties (6)

  • LeLouisx3

    Kwart voor 4... ik moet echt leren slapen maar die hoofdstukjes zijn zo lang en ik lees traag op mijn gsm haha

    Wat een rollercoaster van emoties! Eerst denk ik KUTMOEDER!!! Dan cutiepies ❤️ bah druggieHazza en dan Jim met zijn vraagjes hahaha

    1 jaar geleden
  • NicoleStyles

    Whaha lekker ongemakkelijk zo'n gesprek en dat ook nog eens in een taxixD

    1 jaar geleden
  • Smexy

    Harry heeft het met Jim erover gehad, dat betekent maar weer hoeveel het hem doet dat ie haar zoveel pijn doet. Ben benieuwd wat je er op gaat verzinnen.
    En ik ben zo niet enthousiast over dat etentje en hoop dat alles goed verloopt, maar heb zo'n gevoel dat dat niet zo zal zijn.
    Ook hoop ik dat Harry sterk zal blijven en van de drugs afblijft. You can do it Harry!

    Geweldig geschreven weer!

    1 jaar geleden
  • aylatjuhh

    Zou rose na haar 18e verjaardag beter niet gewoon al het contact met haar p ouders verbreken?(A):$

    En heerlijk hoofdstukje weer meid!(H)

    1 jaar geleden
  • ZaynStylesS

    Hij gaat haar lastig vallen

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen