Foto bij 036 • Eendjes voeren



'Eleanor, wacht!' Ze hoorde Draco roepen, maar haar hoofd was zo een chaos dat het niet tot haar doordrong en ze haar voeten niet kon stoppen. Alles dat Narcissa had verteld draaide als een film door haar hoofd; ze zag het voor zich. Hoe kon de Malfoy familie zo een grote rol hebben gespeeld in haar leven? In het beschermen van haar leven, terwijl ze hen al die jaren had gehaat? Het was allemaal zo verwarrend. Had het universum haar opnieuw hun kant op gestuurd? Was dat waarom ze Draco had hervonden nadat ze elkaar als baby's hadden ontmoet? Dit was gekte. Een en al gekte.
      'Eleanor!' Een ruk aan haar arm bracht haar tot de realiteit en ze duwde Draco direct van zich af. Hijgend keek ze hem aan. Het duurde even voordat de warboel van gedachten haar hoofd weer met rust lieten en ze zuchtte. 'Sorry,' zei ze en begon nu langzamer te lopen. Ze praatten niet. Niet totdat ze in de zolderkamer waren en ze wisten dat ze niet afgeluisterd zouden worden.
      Ze liet zichzelf op de zachte kussens van de bank vallen en staarde naar het plafond. 'Mijn leven is messed-up.'
      Draco plofte naast haar neer. 'Hoe wist je al dat over je ouders? En van mijn vader?'
      Ze keek hem aan. Ze had zich niet gerealiseerd hoe hard dat bij hem aan was gekomen. Hij had nu van haar gehoord dat zijn vader van een ander had gehouden dan zijn moeder. Dat moest niet makkelijk zijn. Ook niet voor Narcissa. Al was ze er zeker van dat zij die waarheid al kende. 'Ik heb je vader min of meer uitgehoord,' antwoordde ze, 'Ik vond deze foto.' Ze gaf hem de foto van de vijf vrienden voor het kasteel van Hogwarts. 'Dit is vlak voordat mijn moeder de moord pleegt en zij en mijn vader wegvluchtte. En deze ook.' Ze graaide in de andere zak van de jurk en gaf hem de foto van haar familie. Ze wees met haar vinger naar het kleine meisje met de donkere haren. 'Dat is mijn moeder als klein meisje.'
      Draco keek er met grote ogen naar. 'Ze lijkt sprekend op jou.' Maar toen fronste hij. 'Wie is die jongen?'
      Ze haalde haar schouders op. 'Mijn oom, veronderstel ik. Maar ik heb nog nooit van hem gehoord. Benjamin heet hij blijkbaar. Mijn moeder schreef zelfs nooit over hem in haar dagboek, dus ik denk dat hij vroegtijdig is overleden. Of misschien was hij geen tovenaar. Ik kan me herinneren dat Hermione in ons zesde jaar onderzoek deed naar halfbloedjes bij ons op school en dat ze die van mijn moeder en van Laura had gevonden. Maar ze heeft nooit iets gezegd over een Benjamin Parker.'
      'Zegt mij ook niets.' Hij gaf haar de foto terug. 'Denk je dat het belangrijke informatie is?'
      Ze knikte langzaam. 'Misschien is er nog een familielid over. Je moeder noch je vader heeft over hem gesproken. Ik heb het Lucius gevraagd, maar hij ontkende te weten waar hij was of te weten dat hij nog leefde. Hij verondersteld dat Benjamin een Squib was en dat hij daarom nooit naar Hogwarts is gegaan. Maar dat is toch gek, dan moet hij hem toch ooit hebben gezien? Bij het uitzwaaien op het perron ofzo.'
      'Ik zou denken van wel. Waarom zouden ze die foto hebben als ze hem niet kennen?'
      Eleanor perste haar lippen samen. 'Die hadden ze niet.'
      'Hoe kom je er dan aan?'
      Ze zuchtte. 'Niet boos worden. Avonmora, mijn uil, kwam onverwachts opdagen met de foto's bij zich. Ik weet niet wie haar heeft gestuurd of waar ze vandaan kwam, maar ik kan zweren dat ze nog op Hogwarts was. Ik heb haar weer weggestuurd daarna. Geen idee waarheen.'
      Draco draaide zich om in de bank. 'Dat was gevaarlijk. Je bent op de bruiloft al gezien door je vrienden. Wat als ze je uil zien als een roep om hulp en contact gaan zoeken?'
      Ze schudde haar hoofd, al werd ze wel nerveus van dat idee. 'Dat doen ze echt niet. Avonmora vliegt hoogstens naar The Burrow en daar zijn alleen de tweeling en Ginny en hun ouders nu. Zij blijven daar en zullen haar verzorgen. Misschien denken ze dat ze van Hogwarts komt. Dat hoop ik ten minste. Of misschien vliegt ze gewoon naar de Owlery. Daar heeft niemand haar gemist denk ik en niemand die het opvalt als ze er ineens is.'
      Stilte nam het gesprek over. Eleanor hoopte dat de woorden van Draco geen waarheid zouden worden. Al vreesde ze er nu wel voor. Ze hoopte maar dat de tweeling niet aanwezig zouden zijn het moment dat Avonmora daar verscheen. Misschien waren ze al weer terug in hun winkel; hoop verspreidend rond de tovenaarsgemeenschap. Zoals zij dat zo goed konden. Ze glimlachte bijna onopgemerkt. Ze miste ze en al hun grappen en grollen. Ze miste hun hoop.
      'Eleanor,' zei Draco toen zachtjes, 'wat bedoelde je met 'en het is nog niet over' toen je moeders kamer uit stormde?'
      Ze keek hem peinzend aan. Ze wilde niet dat hij zich weer zorgen ging maken, maar het zat haar dwars. 'Ik heb weer nachtmerries. En ze lijken steeds heftiger te worden.'
      'Hoor je weer die stem?'
      Ze knikte. 'Ze noemt me haar bloeddochter. Ze wil me ergens naartoe leiden, maar ik weet niet waarheen en waarom. En ze had het over wraak.' Ze keek hem bezorgd aan. 'Maar ik weet niet waar het over gaat en het is griezelig.'
      'Bloeddochter? Wat betekend dat? Denk je dat je moeder er iets mee te maken heeft? Zij heeft immers de ketting ook gedragen, misschien weet het dat.'
      'Ik weet het echt niet. Ik begrijp niets van deze hele situatie. Het is allemaal zo verwarrend. En ik geloof ook niet dat mijn moeder een wraaklustig persoon was.'
      'Misschien de ketting wel,' opperde Draco.
      'Hoe kan een ketting wraak willen? Ik weet dat het een eigen willetje heeft, maar het heeft toch geen gevoelens? Of wel?' Ze keek hem bedenkelijk aan, maar hij haalde zijn schouders op. 'Het frustreert me om je zo te zien,' zei hij, 'Ik snap nog steeds niet hoe het mogelijk is dat een ketting zoveel macht op iemand kan uitoefenen.'
      'En was het niet jij die vorig jaar net zo een betoverde ketting op Katy had gebruikt?'
      Zijn neus rimpelde toen hij haar kwaad aankeek. 'Dat was anders. Dat weet je en het is niet eerlijk dat op te brengen!'
      Ze zuchtte. 'Dat weet ik, sorry. Ik ben gewoon erg geprikkeld door alle informatie die ik de laatste dagen naar mijn hoofd geslingerd kreeg.' Ze nestelde zich tegen hem aan. 'Soms vraag ik me af of ik er ooit wel achter kom.'
      'Waarachter?'
      'Nou, alles. Achter al die geheimen van mijn familie en achter de geschiedenis van die stomme ketting en wat jouw familie hier allemaal mee te maken heeft. Er is zoveel dat ik niet begrijp en zoveel dat onduidelijk is. Het klopt gewoon niet, maar ik kan er niet achter komen wat er niet klopt. Het is alsof ik telkens kleine kruimeltjes word gevoerd, terwijl iedereen het hele brood al in handen heeft. Ze willen het me alleen niet geven.'
      Draco dacht even na. 'Dan geloof ik dat ze dat wel gaan doen, maar dat de tijd er nog niet is. We moeten geduldig zijn.'
      Ze zuchtte. 'Ik weet niet hoe lang ik dat nog volhoud.' Ze sloot haar ogen en een laatste gedachte schoot door haar hoofd voordat ze in slaap viel: ik weet niet hoeveel tijd ik nog heb.





Reacties (6)

  • GossipGirl21

    Mooi prettige kerst

    2 jaar geleden
  • GossipGirl21

    Mooi geschreven hoor.

    2 jaar geleden
  • GoCrazy

    Wow heel mooi geschreven! En die laatste zin:O

    2 jaar geleden
  • DieEneSaar

    Ik ben heel druk geweest de laatste weken, sorry. Nog gefeliciteerd met je broertje trouwens!

    2 jaar geleden
    • Laleah

      Geen probleem! Eind van het jaar is altijd druk;)en dankjewel! ^^

      2 jaar geleden
  • VampireMouse

    Wauw zo goed geschreven! Mooi hoor love it!
    X

    2 jaar geleden
    • Laleah

      Thank youu! ^^

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen