||Volturi Castle||
weken later





||Dimitri Volturi.


Zoals beloofd, zou ik mijn kleine zangeres Italiaans leren. Leergierig, nieuwsgierig was ze begonnen aan een van de boeken die ik haar had gegeven. De leer boeken had ik op volgorde geplaatst, ze moest met gekleurde plakkers aanduiden wat ze niet begreep. Later wanneer we dan het stuk zouden bespreken, kon ze er naar vragen en of kon ik het haar uitleggen.
Haar schrift is gebrekkig, maar haar uitspraak was fantastisch.
In de afgelopen weken die verstreken waren had ze ons toch wel een aantal keer goed verrast.
Ze had zelfs Master Aro al precies rond haar vingertje gewikkeld, zoals ze Master Marcus rond haar vinger had gewikkeld in het Laboratorium. Master Caius moest nog altijd niets weten van het half mens / half vampier meisje. Mijn La Tue Catante, mijn zangeres.
Het probleem begon zich licht te nestelen in het ritme dat het meisje duidelijk niet bezat.
Zo sliep ze voor dagen en als ik haar niet na de zoveelste dag zou wekken, zou ze gewoon door slapen. Zo is ze voor dagen achtereenvolgende wakker en vertikt ze het om te gaan rusten, gaat ze door tot ze er bij neervalt. Net als afgelopen nacht, ik was nog maar juist gedaan met mijn dienst. Kon rusten, van mijn kleine zangeres genieten. Maar mijn prinses, mijn zangeres was niet in mijn kamer.
Nee, madam was Afton gevolgd naar de kelders waar ze een prachtige cel, ruim omgetoverd had tot schaatsbaan.
De geur van mijn La Tua Catante bracht mij al snel bij haar, na haar kort te hebben zien schaatsen, kort betoverend geraakt te zijn, had ik haar veilig van het ijs gehaald en naar mijn slaapkamer gebracht. Dit keer was ik wel zo slim om de deur achter mij in het slot te draaien dat ze er niet uit kon. Het was gevaarlijk, vandaag zouden er een paar oude kennissen van Caius langskomen.
Master Marcus, Master Aro en ik wilde niet dat ze te prooi zou vallen voor dit soort.
Het best was te doen alsof ze er niet was, dan was mijn La Tua Catante het veiligst.
Zodra de kennissen vertrokken waren, de druk van de ketel gelopen was konden we is gaan praten over mijn zangeres.
Wat er precies gedaan zou worden om het haar naar haar zin te maken, haar te vermaken en veilig te baren tussen sommige nogal hongerige onbetrouwbare vampiers. Haar dieet mijn zangeres leek niet te doden, ritme die ze niet bezat over de juiste uren slaap, voeding, de zorg die we voor haar dragen en wat we precies nog moeten bijleren. Leering in scholing, beroep en niveau waarop we verder kunnen werken, en dan nog is de verdere toekomst.
De Masters wilde het meisje niet te lang op mijn kamer laten wonen. Het kleine ding zou de rest van haar leven tussen ons de machtigste vampier coven voort leven. Beschermd, opgevoed, geleerd, getraind worden.
Voor mij was ze mijn alles naast mijn werk waar ik zielsveel van hield. Maar ik wist niet wat het meisje voor mij voelde, wat ze precies over mij dacht en vond. Ze leek me te mogen, met me te willen communiceren wat ik soms op de tijd nog lastig vond. Toenadering probeerde ik niet eens uit, in de uren dat ik naar mijn kamer ga, haar dan zie, slaapt ze en of is ze erg geconcentreerd bezig en heeft ze mij niet door.
Wanneer ze me dan eindelijk is door heeft, moet ik vaak al vertrekken naar de Masters.


Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen