||Rosemary Tyler Ahotley

'Hé, Paul!' schreeuw ik door de garage heen. Ik scan de werkplaats aandachtig. Hier en daar staan een paar auto's of motors. Aan de muurs hangen posters van knappe meiden en geweldige auto's en overal verspreid op de grond en op kastjes ligt gereedschap. Het sms'je van Paul zei dat ik zo snel mogelijk naar zijn garage moest komen omdat hij een verrassing voor me zou hebben.
      'Ik ben - ouch - hier,' roept Paul, gevolgd door een holle bonk en een tirade aan geketter en gevloek.
      'Je zou denken dat dat soort dingen alleen in films gebeuren,' zeg ik lachend als ik Paul over zijn rechter slaap zie wrijven. Goed voor hem dat hij weerwolf genen heeft die ervoor zorgen dat hij over een paar seconden nergens last meer van heeft. 'Je zei dat je een verrassing had?'
      'Oh ja,' antwoordt Paul. Hij veegt wat smeer van zijn handen aan zijn broekspijpen en gooit een vieze doek op de motorkap van een oude Ford. 'Volg mij, mademoiselle.'
      'Ik wist niet dat je Frans kon, Paul,' zeg ik grijnzend, terwijl ik Paul door de troep van moersleutels en onderdelen volg. Ik ben blij dat ik voor de zekerheid mijn eigen set met sleutels en moeren mee heb, want het verbaast me überhaupt dat Paul iets in deze troep kan vinden.
      'Oké, ogen dicht,' beveelt Paul me met een grijns die niets goeds kan betekenen.
      'En dan me nek breken over de rotzooi hier?' zeg ik sarcastisch, maar ik sluit toch mijn ogen. Ik voel hoe mijn handen vast gepakt worden en hoe Paul ervoor zorgt dat ik een rondje draai. Dan stopt hij ineens zo onverwachts, dat ik bijna mijn evenwicht verlies. Gelukkig grijpt Paul me bij mijn schouders voordat er werkelijk iets kan gebeuren. 'En bedankt voor dat.'
      'Ja ja, miss Sarcasme, je kan je ogen open doen,' zegt Paul en aan zijn stem kan ik horen dat hij tevreden aan het grijnzen is.
      De nieuwsgierigheid neemt het me nu wel van me over en ik open mijn ogen. Voor me staat een frame van waarschijnlijk een crossmotor, niet meer dan een metalen frame. Maar de kleur van het frame is paars en een golf van herinneringen overspoelt me. Mijn allereerste crossbrommer, een Derbi Senda uit 1999 met een slechtlopende motor en foeilelijke kappen, maar mijn allereerste project, kapotgereden in een ongeluk toen ik nog geen week in La Push was. Uren aan plezier en werk met mijn vader naar de schroothoop.
      Mijn blik glijdt van het frame naar de werkbank, waar een verzameling aan cilinders, voorvorken en nog veel meer onderdelen liggen.
      Nadat mijn vader erachter kwam dat ik stiekem weleens op zijn motor reed, mocht ik helemaal niet meer motorrijden. Tot het grote genoegen van Embry. Maar hier staat wat de liefde van mijn leven, na Embry dan, gaat zijn in de tijd van een paar weken.
      ‘Ik wilde wachten met het vertellen tot ik alle onderdelen bij elkaar had gevonden en gezameld. Ik heb nog lang niet alles gecontroleerd, maar het leek me leuk om samen te doen. Ik heb uiteraard eerst toestemming aan je vader gevraagd,’ ratelt Paul aan een stuk door. ‘Ik denk dat we morgen-’
      Ik verras Paul met een knuffel, zijn woorden afkappend. Een beetje ongemakkelijk slaat Paul zijn armen over mijn schouders, maar al snel maakt de ongemakkelijkheid plaats voor warmte en ik verberg mijn glimlach en tranen in zijn shirt.
      Ik schrik op als er iemand nogal luidruchtig de garage binnenkomt, maar ik kan niet zien wie het is.
      ‘Paul?’ roept een maar al te bekende stem. Een laagje kippenvel verspreid zich over mijn lichaam en mijn hart slaat een slag over. ‘Ik heb je advies nodig. Ik wil Thorn uitvragen, maar het moet niet zo standaard zijn, want ik wil dat het speciaal – oh Thorn… shit… wat doe jij hier?’
      Met een glimlach op mijn gezicht laat ik Paul los en zet ik een stapje opzij om Embry het framewerk van de crossmotor te laten zien. Het gezicht van Embry neemt wel een honderd verschillende uitdrukkingen aan, maar uiteindelijk fronst hij.
      ‘Zolang je maar heel extreem, echt verschrikkelijk voorzichtig ben,’ zegt hij uiteindelijk, na een minuut stilte.
      Het valt me op dat Paul zich heel subtiel heeft teruggetrokken en in geen velden of wegen te bekennen is. Dan komen de woorden van Embry pas binnen, om mij op een date te vragen. Mijn glimlach wordt alleen maar groter, terwijl Embry juist ongemakkelijk naar de neuzen van zijn schoenen staart.
      ‘Dit was niet de manier die ik gepland had,’ kucht hij een beetje ongemakkelijk, wat ervoor zorgt dat mijn glimlach alleen maar groter wordt.
      Ik dwing mezelf om ballen te hebben en ik druk een zacht kusje op zijn wang. ‘Zaterdag?’
      ‘Deal,’ antwoordt Embry met een oogverblindende glimlach.

Reacties (2)

  • Slughorn

    Een zacht kusje op mijn wang. Knap zeg, dat kan ik niet.
    (Dit is een grapje natuurlijk, maar er staat een typfoutje (; )

    2 jaar geleden
    • LaLoba

      haha dankje voor het doorgeven c:

      2 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Hahaha dit is zo leuk en lief

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen