Malia hoopte dat Arienne niet zo’n goed gehoor had als zij. Dan konden ze wel naar haar vertrouwen fluiten.
      ‘Is er familie die we kunnen bellen?’ vroeg Melissa.
      Het meisje schudde haar hoofd. Haar blik werd somber. ‘Ik ben alleen. Mijn familie is een paar maanden geleden omgekomen.’ Ze boog haar hoofd.
      In een flits dacht Malia aan het auto-ongeluk waar ze zelf bij betrokken geweest. Dit was allemaal zo bizar, zo toevallig. Toch geloofde ze niet dat er gevaar van het meisje uitging. Ze oogde zo broos – en waarom zou iemand zichzelf met een gif verlammen, naakt in een bos gaan liggen in de hoop dat er iemand zou langskomen die toevallig hetzelfde had meegemaakt?
      Malia geloofde dat een hogere macht het meisje op haar pad had gebracht. Stiles en zijn vrienden hadden haar geholpen haar leven op de rit te krijgen nadat zij uit de wildernis teruggekeerd. Zij wilde hetzelfde voor Arienne doen.
      ‘Ze kan met mij mee,’ zei ze tegen Melissa. ‘Als je er tenminste van overtuigd bent dat ze geen medische zorg meer nodig heeft.’
      De aarzeling was van Melissa’s gezicht af te lezen. Niet vanwege eventuele medische gebreken, maar vanwege haar vader. Het ergerde haar een beetje. Natuurlijk begreep ze dat niemand in Beacon Hills hem vertrouwde – dat deed ze zelf evenmin – maar ze kon geen reden bedenken waarom Peter Hale een weerloos meisje iets zou aandoen. Hij was een stuk ambitieuzer.
      ‘Ik zorg dat haar niets overkomt.’
      Met duidelijke tegenzin gaf Scotts moeder toch toe. ‘Vind je dat goed?’ vroeg ze aan Arienne. ‘Om vanavond bij Malia te overnachten, zodat je een beetje tot jezelf kunt komen? Misschien is het ook verstandig om de politie in te schakelen, en…’
      ‘Nee. Geen politie,’ zei Arienne kortaf. ‘Die gaat mijn verhaal over dat monster toch niet geloven.’
      Melissa onderdrukte een zucht en deed toen de deur open. De twee jongens stonden daar op hen te wachten. Malia kon niet veel van hun gezichten aflezen.
      ‘Je denkt echt dat Peter het een goed idee vindt als je haar mee naar huis neemt?’ vroeg Stiles hoofdschuddend toen ze het ziekenhuisgebouw verlieten.
      ‘Het kan hem vast niets schelen. Hij zal er niet veel van merken.’
      ‘Ik vertrouw het niet,’ fluisterde Stiles. Hij keek schichtig – en veel te opvallend – over zijn schouder. Arienne en Scott liepen een paar meter achter hen. ‘Volgens mij loog ze.’
      ‘Ik hoorde haar hartslag niet versnellen,’ verdedigde Malia haar. ‘Waarschijnlijk is ze gewoon in de war. Of gedroeg deze kanima zich anders dan dat wezen dat jullie eerder hebben gezien.’
      ‘Hmm.’
      Malia gaf hem een elleboog in zijn zij. ‘Doe toch niet altijd of je alles weet. Je vond mij ook een moordzuchtig wezen.’
      Zijn mond zakte open, maar er kwam geen verweer. ‘Oké. Maar wees op je hoede, goed? Niet eens omdat zij je wat aan kan doen, maar misschien zit er wel iemand achter háár aan.’
      ‘Ze slaapt bij twee weerwolven in een huis.’
      Stiles maakte een spottend geluidje. ‘Peter Hale heeft altijd erg vlug een manier gevonden om zich buiten een strijd te houden.’
      Malia zweeg. Haar hoop dat dat veranderd was nu hij een dochter in zijn leven had, was zo ijdel dat ze hem niet eens durfde uit te spreken.
      Samen met Arienne klom Malia op de achterbank van Stiles’ jeep. Het meisje staarde met een bleek gezicht naar buiten. Malia vroeg zich af hoelang ze daar had gelegen en wat er met haar familie was gebeurd, maar wist dat het te vroeg was om vragen te stellen. Ze moest eerst de schok verwerken.
      Tien minuten later bereikten ze het appartement waar Malia nu woonde. Bij de auto hadden ze afscheid van de jongens genomen, ze vertrouwden haar beiden toe dat ze hun telefoon paraat hadden liggen voor het geval er iets aan de hand was.
      Malia stak de sleutel in het slot, draaide hem om en opende de deur. Ze voelde zich toch wel een beetje nerveus. Eigenlijk had ze geen idee hoe haar vader zou reageren. Het was schemerdonker in het huis, maar bij de bank stond een lamp, in het licht waarvan haar vader lag te lezen. Hij keek op zodra hij haar zag.
      ‘Dit eh, is Arianne,’ zei ze, zich afvragend hoeveel ze moest loslaten. ‘Ze kan even niet naar huis, dus ze slaapt hier.’
      Peter klapte zijn boek dicht en stond op. Hij liep naar hen toe en bleef vlak voor hen stilstaan. ‘Wat denk je dat dit huis is, Malia?’ Hij liet zijn minachtende blik over Arienne glijden. Ze droeg kleding uit het ziekenhuis. ‘Een daklozenopvang?’

Reacties (4)

  • Long

    Same Peter same :')

    2 jaar geleden
  • ProngsPotter

    Iets gastvrijer kan wel, Peter :'D

    2 jaar geleden
    • Croweater

      Wooow het is echt lang geleden dat ik ergens een reactie van jou heb gehad :')

      2 jaar geleden
    • ProngsPotter

      Hahahah, ik heb eindelijk mijn voorraad hoofdstukken eens opgeschoond :'D

      2 jaar geleden
  • Maheegan

    Ik heb volgens mij een nieuwe favoriet verhaal gevonden (samen met je Loki verhaal dan)

    2 jaar geleden
    • Croweater

      Ah dat is echt leuk om te horen!

      2 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Ik haat hem

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen